Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ


Σήμερα ενώ κοίταζα κάποιο νεαρό χωρικό —εργάτη στην πλατφόρμα του τραμ, σκέφτηκα:
Πόσο λίγο χώρο στο σώμα του ανθρώπου καταλαμβάνει το πρόσωπο και πόσο μικρό χώρο στο πρόσωπο του κατέχουν τα μάτια...· και τότε κατάλαβα το νόημα της φράσης «Τα πολυόμματα Χερουβείμ».

ΠΡΕΣΒ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΤΣΙΑΝΙΝΩΦ- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ.

Divnogorsk Uspensky Mοναστήρι και ασκηταριά στα ασβεστολιθικά βουνά .



























Βρίσκεται στην περιοχή Voronezh, στη συμβολή του ποταμού Tikhaya Sosna και με τον ποταμό Ντον. Από το σημείο αυτό διακρίνονται μοναδική φυσικοί σχηματισμοί.

Το μοναστήρι διαθέτει ένα ναό σπηλιά με κομμένες σήραγγες γύρο γύρο .

Αυτές οδηγούν κάτω από τον ποταμό Ντον, αλλά δεν έχουν ακόμη εξερευνηθεί . Η θέση του είναι από πολλές απόψεις μοναδική και συνδέεται με ιστορικά γεγονότα. Κατά την εποχή του Πέτρου Α 'ο ποταμός Δον ήταν πιο πολυσύχναστες και πλωτός εδώ, λόγο ότι πέρναγε στρατός για την περιοχή της Αζοφικής.

Μεγάλη ευλάβεια έχουν αυτά τα μέρη λόγο της εικόνας της Μητέρας του Θεού, από την Σικελία που έφεραν εδώ από την Ιταλία, οι μοναχοί κατά τη εποχή της εικονομαχίας. Η εμφάνιση αυτής της ιερής εικόνας έγινε την 5η Φεβρουαρίου, 1092 στη Σικελία. Το μοναστήρι ήταν κλειστό, η εικόνα χάθηκε και μόνο κατά τη διάρκεια της επιδημίας χολέρας στην πόλη Korotoyaki μια ευσεβή γυναίκα είδε ένα όνειρο που, για τη σωτηρία από την χολέρα η εικόνα έπρεπε να έρθει στην μονή Divnogorsk και γύρω από την πόλη. Η εικόνα δεν βρέθηκε στο μοναστήρι, αλλά ανακαλύφθηκε μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά. Μετά την πομπή και με το Σταυρό, και την εικόνα πήγαν γύρω από την πόλη και η επιδημίας της χολέρας σταμάτησε. Από τότε, η θαυματουργή εικόνα τοποθετήθηκε στο μοναστήρι Divnogorsk.

http://flammarion.ru

Η Βασίλισσα των Ουρανών είναι ιδιαίτερα κοντά στα παιδιά που την καλούν. Τους αγαπά και τους βοηθά.












Ο Άγιος Ιωάσαφ του Μπέλγκοροντ γεννήθηκε στην Proluka, στην επαρχία Πόλτοβα στις 8 Σεπτεμβρίου 1705, στην εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Ήταν απόγονος της αριστοκρατικής οικογένειας της Ουκρανίας Gorlenkovi. Το όνομά του όταν βαπτίστηκε ήταν Ιωακείμ.

Ο πατέρας του Joachim τον έγραψε στο Κίεβο στην θεολογική ακαδημία στην ηλικία των επτά ετών.
Εκεί το αγόρι αγάπησε τη μοναστική ζωή. Αν και οι γονείς του ήταν εναντίον του μοναχισμού ο πατέρας του, Joachim πραγματοποίησε την πρόθεσή του παιδιού του και το 1727 εκάρη μοναχός στη μονή Κίεβο-Μπρατσκ.

Οι αρετές του έγιναν αντιληπτές από την ιεραρχία. Αποδείχτηκε ικανός διαχειριστής στις υποθέσεις της εκκλησίας αλλά και πολύ ασκητικός και άνθρωπος της προσευχής.
Υπηρέτησε ως ηγούμενος στη μονή Μονή Μεταμορφώσεως, στο Mgarsk και αργότερα ως εφημέριος της Λαύρας Αγίας Τριάδας- Αγίου Σεργίου. Τελικά το 1748 μπήκε στην τάξη των επισκόπων , και διορίστηκε επίσκοπος του Μπέλγκοροντ.

Ο Αγίου Ιωασάφ δούλευε συνεχώς και ακούραστα στην υπηρεσία της Εκκλησίας, και δεν μεριμνούσε για την υγεία του.
Πέθανε σε ηλικία 49, στις 10 Δεκεμβρίου 1754. Ο Άγιος Ιωασάφ αγιοποιήθηκε από την Εκκλησία στις 4 Σεπτεμβρίου 1911.


Οι ακόλουθες μαρτυρίες σχετικά με τον άγιο είναι από το βιβλίο Πατερική Συνομιλίες με Παιδιά (Μόσχα, 1997, ανατύπωση από την έκδοση 1901), μετάφραση από τη Μαρία Naumenko.

Η Βασίλισσα των Ουρανών είναι ιδιαίτερα κοντά στα παιδιά που την καλούν

Τους αγαπά και τους βοηθά.

Μόλις ο πατέρας του αγίου Ρώσου Ιεράρχη Ιωασάφ του Μπέλγκοροντ καθόταν στη βεράντα του το ηλιοβασίλεμα σκεφτόταν τι περίμενε το γιο του, όταν μεγαλώσει και τελειώσει τις σπουδές του. Ξαφνικά είδε τη Μητέρα του Θεού στον αέρα και το γιο του στα γόνατά να, προσεύχεται στα πόδια της. Τότε άκουσε να λέει στον Ιωασάφ, "Η προσευχή σου είναι αρκετό για μένα", καθώς και ένας άγγελος τον σκέπασε με τον επισκοπικό μανδύα. Έτσι ο Αγίους Ιωασάφ, ενώ ακόμα ήταν παιδί, προσευχόταν στη Βασίλισσα των Ουρανών, και την εκλιπαρούσε να μην τον αφήσει, και ποτέ δεν το έκανε!

Πρέπει επίσης να προσευχόμαστε στους αγίους του Θεού . Ευχαριστιούνται οι άγιοι οι ένθερμοι μεσολαβητές ενώπιον του Θεού για μας.
Υπάρχουν ολόκληρα βιβλία που γράφτηκαν για τα θαύματα που ενδυνάμωναν τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Σέργιο του Radonezh, τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, και άλλους. Οι άγιοι αυτοί είναι πολύ κοντά στα παιδιά που τους καλούν . Ακούστε τι συνέβη σε ένα μικρό αγόρι. Από την ηλικία των τεσσάρων, τα πόδια και τα χέρια του ήταν λυγισμένα και ήταν ανίκανος να περπατήσει. Κάποτε, όταν όλοι στο σπίτι κοιμόντουσαν, η μητέρα άκουσε τη φωνή του γιου της: «Μαμά, μαμά!" Ρώτησε τι ήθελε. Το αγόρι απάντησε: Είδα ένα όνειρο. Ένας γέρος μου εμφανίστηκε και είπε, "Γιατί κλαις;" Μου απάντησε: "Είμαι σακάτης και δεν μπορεί να περπατήσω, ο πατέρας μου είναι φτωχός, είμαι βάρος σε αυτόν και αυτός γκρινιάζει». "Είναι καλό που προσεύχεσαι στον Θεό," συνέχισε ο γέρος, "αλλά μην κλαίς. Πηγαίνετε στο Μπέλγκοροντ, προσευχήσου στον τάφο του Αγίου Ιωάσαφ, και θα περπατήσεις." Τα λόγια του ιεράρχη έγιναν πραγματικότητα. Όταν το αγόρι μεταφέρθηκε στο λείψανο του Αγίου, άρχισε να σταυρώνει τον εαυτό και στη συνέχεια ήταν σε θέση να περπατήσει. Συνεπώς, σας ικετεύω, τα παιδιά, να έχουν μια συνήθεια - και ποτέ να μην αφήνουν - της προσευχής πρωί και βράδυ και πριν από την έναρξη και λήξη κάθε εργασία. Τα παιδιά που προσεύχονται στη Βασίλισσα του Ουρανού και στους αγίους του Θεού-παρακαλώντας στις ανάγκες και τις λύπες, θα προστατεύονται από πολλές καταστροφές. Προσευχήσου στη Μητέρα του Θεού και στους αγίους. Η Μητέρα του Θεού και η άγιοι ζούσαν κάποτε στη γη και ήταν και οι ίδιοι που είχαν ανάγκη και βοήθεια από τους ανθρώπους, ζητώντας την προστασία και την μεσολάβηση τους.


http://www.pravoslavie.ru

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Ο ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ

Η ΑΓΙΑ ΜΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΣ 29 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΕΟΡΤΑΖΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΑΠΟ ΑΣΙΤΙΑ, ΔΙΨΑ, ΤΟ ΚΡΥΟ ΚΑΙ ΤΟ ΞΙΦΟΣ.


Τή αυτή ημέρα, Μνήμη πάντων τών Χριστιανών καί αδελφών ημών τών έν λιμώ καί δίψει καί μαχαίρα καί κρύει τελειωθέντων.

Τελείται δέ η αυτών Σύναξις εν τοίς Χαλκοπρατείοις εις τόν ναόν τής Υπεραγίας Θεοτόκου, ένθα η αγία σορός.

Χωριό στην κεντρική Τουρκία είναι ένα Βυζαντινό Μουσείο.



28, Δεκεμβρίου, 2010
Hurriyet Daily News

Το χωριό Erdemli στην Κεντρική Ανατολία περιέχει τα ερείπια ενός μικρού βυζαντινό χωριού και είναι σαν μουσείο. Ένα οκτάχρονο ερευνητικό έργο στο χωριό έχει ολοκληρωθεί και οι δομές στο βυζαντινό χωριό προσδιορίζονται και τεκμηριώνονται. Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας λέει ότι ο στόχος τους είναι να δημοσιεύσει ένα επιστημονικό άρθρο σχετικά με τις δομές στην κοιλάδα και να αποκατασταθούν τα κτίσματα.

Δεκάδες σπίτια και εκκλησίες λαξευμένες στο βράχο βυζαντινά πρόσωπα σε μια κοιλάδα στης κεντρικές επαρχίες της Ανατολίας Kayseri έχουν αποκαλύψει 500 χρόνια του Βυζαντίου υψηλής ποιότητας Κωνσταντινοπολίτικου στυλ ζωγραφικής.

Μετά από οκτώ χρόνια ερευνών, οι ακαδημαϊκοί προσδιορίζουν και τεκμηριώνονται με ανακαλύψεις τις βυζαντινής εποχής κοντά στο χωριό Erdemli, στην περιοχή Yeşilhisar της επαρχίας.

Οι ανακαλύψεις αποτελούν ένα μικρό βυζαντινό χωριό, συμπεριλαμβανομένων σπίτια, εκκλησίες, μοναστήρια, κελάρια κρασιού και αχυρώνες, σύμφωνα με την έρευνα της ομάδας του ηγέτη Nilay Karakaya, αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Erciyes.

Ο Karakaya δήλωσε ότι έχουν βρει αποδεικτικά στοιχεία για 500 χρόνια βυζαντινής ζωής στο χωριό. "Έχουμε ξεκινήσει το έργο στο χωριό Erdemli το 2002. Το έργο μας πήρε επίσης την υποστήριξη από το Επιστημονικό και Τεχνολογικό Ερευνητικό Συμβούλιο της Τουρκίας [TUBITAK] μεταξύ 2006 και 2008. Σε αυτή τη διαδικασία, λαμβάνονται τα δεδομένα μόνο από έναν βυζαντινό χωριό. Εντός του πεδίου εφαρμογής του σχεδίου, έχουμε εντοπίσει και τεκμηριώσει ανακαλύψεις τρία μοναστήρια, 22 εκκλησίες και παρεκκλήσια, 138 σπίτια, 48 σπίτια κρασί, εννέα φούρνους, 13 αχυρώνες και δύο κελιά ιερέων, καθώς και δύο περιστεριώνες και 34 μη-λειτουργικές κατασκευές. Ο τοπογραφικός χάρτης της περιοχής είναι επίσης έτοιμος. "

Σημειώνοντας ότι το χωριό έχει κατ 'οίκον εννέα εκκλησίες κοσμείται με τοιχογραφίες. Ο Karakaya είπε ότι η εικόνες απεικονίζουν σκηνές από τη Βίβλο και την Παλαιά Διαθήκη, καθώς και στοιχεία επισκόπων αγίων, ιερέων και απόστολων.

Ο Karakaya είπε ότι η ζωγραφική αρχιτεκτονική των τοίχων χρονολογούνται από το 10ο-13ο αιώνα όσον αφορά την εικονογραφία και το στυλ ζωγραφικής.

Ο Karakaya είπε το παλάτι μοναστήρι στην κοιλάδα ήταν το διοικητικό κέντρο του οικισμού.

Η ρωσική ενορία Οσίου Αλύπιου του Στυλίτη στην Αττάλεια.


Στη συνέντευξή του στο ειδησιογραφικό πρακτορείο «Pravoslavie i mir» τον Δεκέμβριο του 2010, ο Μέγας Ιεροκήρυξ του Οικουμενικού Πατριαρχείου Βησσαρίων αναφέρθηκε στη ζωή της υπό τη διαποίμανσή του ρωσικής ενορίας Οσίου Αλύπιου του Στυλίτη στην Αττάλεια.

Αναφερόμενος στη θέση της Ορθοδοξίας στη σύγχρονη Τουρκία ο πατήρ Βησσαρίων τόνισε ότι τα τελευταία στον τόπο αυτό σημειώθηκαν μεγάλες εξελίξεις. «Πριν δέκα χρόνια μας προσφέρθηκε η δυνατότητα ιεροπραξιών στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού στα Μύρα της Λυκείας, χτίστηκε ο «Κήπος Θρησκειών» ενώ φέτος για πρώτη φορά με την εκδίωξη των Ελλήνων από την Ανατολία ο Παναγίωτατος Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος λειτούργησε στην Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά.

Σύμφωνα με τον Αρχιμανδρίτη Βησσαρίωνα οι τουρκικές αρχές επιδιώκουν την εμπέδωση της διεθνικής και διαθρησκειακής ειρήνης στη χώρα. «Η ίδρυση της ρωσικής Ορθόδοξης ενορίας στην Αττάλεια στο κανονικό έδαφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι μεγάλο άνοιγμα τόσο στις σχέσεις αδελφών Εκκλησιών, όσο και στις σχέσεις Άγκυρας και Μόσχας», υπογράμμισε ο ιερέας.

Το 2006 συγκεντρώθηκαν και παραδόθηκαν στον Παναγίωτατο Οικουμενικό Πατριάρχη περισσότερες από 300 υπογραφές κάτω από την αίτηση για την ίδρυση του ρωσικού Ιερού Ναού στην Αττάλεια. Το θέμα συζητήθηκε συγκεκριμένα κατά τη συνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του μακαριστού Πατριάρχη Αλεξίου στην Κωνσταντινούπολη το 2008. Μεγάλη ήταν η συμβολή στη θετική επίλυση αυτού του ζητήματος του Αγιωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κυρίλλου (τότε από τη θέση του Προέδρου του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας). Η πρώτη λειτουργία για τη ρωσόφωνη κοινότητα τελέσθηκε το 2009 στην Ορθόδοξη Εκκλησία στον «Κήπο Θρησκειών» στο Μπελέκ, ενώ το 2010 άρχισε να λειτουργεί ο Ιερός Ναός Αγίου Αλυπίου.

Η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναού Αγίου Αλυπίου τελείται στα Εκκλησιαστικά Σλαβονικά και μάλιστα τακτικά, μια φορά τον μήνα. Ο πέτρινος Ιερός Ναός με τρίγωνη σκέπη κατασκευάσθηκε το 1841. Έχει πλησίον του μια μικρή αυλή με βοηθητικούς χώρους. Όπως συνηθίζεται στην Ανατολή ο Ναός είναι ταυτόχρονα και τοίχος της συνοικίας, όπου μπαίνει κανείς μέσω των ειδικών πυλών. Κατά το παρόν στην Εκκλησία επιτελούνται έργα επισκευής.

Ο Προϊστάμενος της ενορίας Αρχιμανδρίτης Βησσαρίων κατάγεται από την Ελλάδα. Εφαρμόζοντας το θέλημα του μακαριστού του πατέρα μετέβη στη Ρωσία για να μάθει τη Ρωσική γλώσσα στη Θεολογική Ακαδημία Αγίας Πετρουπόλεως. «Το 2009 γύρισα και χειροτονήθηκα πρεσβύτερος στη Λειτουργία, την οποία από κοινού τέλεσαν στην Κωνσταντινούπολη, στις 5 Ιουλίου 2009, οι Πατριάρχες Βαρθολομαίος και Κύριλλος. Ως γνώστης των Ρωσικών αμέσως διορίσθηκα Προϊστάμενος της ρωσικής ενορίας στην Αττάλεια», είπε ο πατήρ Βησσαρίων.

Σύμφωνα με τα δεδομένα στη Τουρκία σήμερα διαμένουν μόνιμα περίπου 200 χιλιάδες Ρώσοι πολίτες: μετανάστες, εργαζόμενοι κοινών επιχειρήσεων και υπάλληλοι κοινών γραφείων. Η πολυπληθέστερη Ρωσόφωνη κοινότητα διαμένει στην Αττάλεια. Επίσης από τον Απρίλιο έως τις αρχές Νοεμβρίου έρχονται πάνω από δυο εκατομμύρια Ρώσοι τουρίστες.

Στα πλαίσια του σχεδίου για την αναβίωση της παλαιάς παραδόσεως προσκυνηματικών περιηγήσεων από τους Ρώσους προς τα ιερά προσκυνήματα της Μικράς Ασίας, το οποίο συμφωνήθηκε από τους Πατριάρχες Βαρθολομαίο και Κύριλλο κατά την επίσημη επίσκεψη του τελευταίου στις 4 – 6 Ιουλίου 2009 στην Κωνσταντινούπολη, έχουν γίνει ήδη τέσσερις προσκυνηματικές περιηγήσεις με συμμετοχή πιστών από την Ελλάδα, τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, το Καζαχστάν και άλλες χώρες.

http://www.mospat.ru

H Βουλγαρική Εκκλησία αντιτίθεται στην ανέγερση αγάλματος του Απόλλωνα στη Sozopol


Η Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αντιδράσει έντονα κατά την πρόθεση των αρχών της πόλης Sozopol να στήσουν ένα άγαλμα του αρχαίου Έλληνα θεού Απόλλωνα.

Ο δήμος της Σωζόπολης αποφάσισε να ανοικοδομήσει ένα άγαλμα 13 μέτρα του Απόλλωνα που υπήρχε στην αρχαιότητα στην είσοδο του λιμανιού της Σωζόπολης.

Ο επίσκοπος όμως, που έχει η Σωζόπολη διαμαρτυρήθηκε έντονα δηλώνοντας πρωτοβουλία που θα στοχεύει στην άρνηση του της λατρείας για έναν θεό των ειδωλολατρών.

Στην ανακοίνωση, που φέρει την υπογραφή του μητροπολίτη Σλίβεν, Ιωαννίκιου,
πιστεύει ότι το άγαλμα του Απόλλωνα θα είναι αντιχριστιανικό έργο που θα «υποστεί ανεπανόρθωτη πνευματική και ηθική ζημία στην Σωζόπολη και των πολιτών της." Ο Yoanikiy καλεί τους χριστιανούς να εξεγερθούν κατά του σχεδίου.


Σε μια δήλωση στα μέσα ενημέρωσης ο Μητρόπολης λέει ότι η Σωζόπολη είναι ένα χριστιανικό κέντρο για 2000 χρόνια, και ότι ο πληθυσμός της δεν έχει καμία σχέση με την Αρχαία Ελληνική πόλη "ειδωλολατρών" γνωστό και ως Απολλωνία Ποντικά.

«Είναι απαράδεκτο για την Ορθόδοξη Βουλγαρία, η οποία ασπάστηκε τον Χριστιανισμό πάνω από 1140 χρόνια πριν, να ζητά αποκατάσταση της λατρείας για είδωλα ειδωλολατρών. Η δήλωση του Δημάρχου Reyzi ότι με το άγαλμα του Απόλλωνα η Σωζόπολη θα μοιάσει με Ρίο ντε Τζανέιρο, είτε στη Βαρκελώνη, είναι αβάσιμη, διότι χαρακτηριστικό αυτών των πόλεων είναι ότι αγάλματα είναι του Ιησού Χριστού, και όχι κάποιας ειδωλολατρικού θεού », είπε Επίσκοπος Yoanikiy .

Το καλοκαίρι του 2010, η Sozopol έκανε το γύρω του κόσμου, με την ανακάλυψη του λειψάνου του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή εκεί.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. «Ω του θαύματος! "Ω τής θείας μεγαλοπρεπείας και του άπειρου Σου ελέους!


Εκείνη ή περίοδος πού ζούσε στο μοναστήρι,ο μοναχός Ζαχαρίας ήταν περίοδος παρακμής στην πνευματική ζωή των μοναχών. Μερικοί, ίσως οι περισσότεροι, ήταν μοναχοί μόνο εξωτερικά και ζούσαν μια εντελώς κοσμική ζωή. Συναναστρέφονταν με γυναίκες, έτρωγαν κρέας, μάζευαν χρήματα, δεν έδιναν ποτέ ελεημοσύνες, προσευχόντουσαν μόνο και μόνο για επίδειξη και, τότε, με το στόμα τους καθόλου δεν είχαν ενθουσιασμό ή ζήλο για να αποκτήσουν πραγματικές μοναχικές αρετές. Έργαζόντουσαν πολύ λίγο, σχεδόν καθόλου, και ήσαν παράσιτοι. Όσον άφορα δεν τον στόχο των ασκητικών παλαισμάτων και τής ενθουσιασμό γένει χριστιανικής ζωής, και την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές τους, όλα αυτά τα είχαν λησμονήσει τελείως.

Στον δεν Ζαχαρία, έτσι μιλούσαν: «Εσύ, Ζαχαρία, εάν ήσουν φυσιολογικός σαν τούς άλλους, θα είχες προ πολλού γίνει μοναχός, μα κάνεις πώς είσαι πιο άγιος από μας, προσεύχεσαι συνέχεια, δεν βγαίνεις έξω πουθενά, φιλοξενείς ανθρώπους στο κελί σου, τούς ταΐζεις και τούς δίνεις συμβουλές... μα, και σαν δεν φτάνουν αυτά, κοίταξε να δεις τί άνθρωπος έγινες!...».

Μολαταύτα, ό Ζαχαρίας θυμόταν τα λόγια του Στάρετς του, του πατρός Βαρνάβα: «Και διάκος θα γίνεις και ιερομόναχος και εξομολόγος για όλους τούς αδελφούς τού μοναστηριού...». Ή καρδιά του έκλινε πάντοτε προς τον Κύριο και σ' Αυτόν είχε όλες τις ελπίδες. «Μη πεποίθατε έπ' άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οίς ουκ έστι σωτηρία». Επικατάρατος είναι αυτός πού έχει την ελπίδα του στον άνθρωπο και μακάριος αυτός πού ελπίζει στον Κύριο. Ευλογημένος ό άνθρωπος πού έχει καταφρονήσει κάθε κοσμική και γήινη ελπίδα και έχει θέσει όλην την ελπίδα του στον Κύριο. Μια καρδιά έτσι τονισμένη μπορεί να εγείρει διάπυρες ευχές στον Κύριο και στην Πανάχραντη Μητέρα του.

Μια φορά, ό νεαρός ασκητής μας στεκόταν στην εκκλησία, όπου έφυλάσσετο ή θαυματουργή εικόνα του άγιου Νικολάου, αυτή ή ίδια εικόνα πού είχε πάθει ζημιά απόκτηση μια σφαίρα το 1608. Το μόνο πού ξέρω είναι, πώς κατά την χρονολογία αυτή το μοναστήρι είχε υποστεί μια επίθεση απόκτηση πυροβολικά. Μια σφαίρα διαπέρασε την σιδερένια πόρτα και κτύπησε το μάγουλο του άγιου Νικολάου. Ένα κομματάκι βλήμα ξαναπηδώντας, κτύπησε το φωτοστέφανο του Ταξιάρχου Μιχαήλ. Έπειτα, όταν έψαχναν για την σφαίρα, δεν μπόρεσαν να βρουν τίποτα. Κανείς δεν ξέρει πού πήγε.

Πάντως, ό Ζαχαρίας στεκόταν σ' αυτήν την εκκλησία, μπροστά στην εικόνα του Σωτήρος, προσευχόμενος θερμά και με δάκρυα ό Θεός να τον αξίωση να γίνεις μοναχός τελικά. Την 'ίδια στιγμή, μπήκαν δύο προσκυνηταί μέσα στην εκκλησία. Ένας γέρος, πολύ γέρος, και ό άλλος νέος, πιθανώς τριάντα χρονών. Μόλις είχε τελειώσει ή λειτουργία. Ό νέος, βλέποντας τον Ζαχαρία, σταμάτησε και είπε: «Γιατί στενοχωριέσαι για την μοναχική κουρά σου; Μήπως δεν υπάρχουν άνθρωποι ανώτεροι απόκτηση μοναχούς στον κόσμο; Μη στενοχωρείσαι. Πάντως, έχεις κάθε ελπίδα να γίνεις μοναχός».

Ό Ζαχαρίας προσκάλεσε τούς προσκυνητάς στο κελί του για να πιούν τσάι. Δέχθηκαν και ήλθαν. Ό Ζαχαρίας τούς προσέφερε διάφορα κεράσματα, γλυκά, αλλά δεν πήραν σχεδόν τίποτα. Ό Ζαχαρίας παρεκάλεσε τούς προσκυνητάς να μείνουν στο μοναστήρι μέχρις ότου γίνει ή κουρά του. «Καθίστε, παρακαλώ, ακόμη λίγο και τότε θα μάθετε ποιό όνομα θα πάρω σαν μοναχός».

Ό νεώτερος προσκυνητής είπε: «Το όνομά σου είναι ήδη γραμμένο προ πολλού και βρίσκεται μέσα σ' ένα βιβλίο». Και πράγματι, ό Ζαχαρίας, πού σκεπτόταν συνέχεια για την κουρά του, είχε γράψει πριν απόκτηση καιρό το όνομα «Ζωσιμάς», πού ήθελε να πάρει σαν μοναχός, σ' ένα χαρτί και το είχε βάλει μέσα στο Ευαγγέλιο του, ελπίζοντας έτσι κρυφά-κρυφά ότι ό Θεός θα άκουγε την παράκληση του και θα την εκπλήρωνε. Ό νεώτερος προσκυνητής, πού για πρώτη φορά έμπαινε στο κελί του Ζαχαρία και πού βέβαια δεν είχε αγγίξει τίποτα απόκτηση τα πράγματά του, ήξευρε κιόλας όλα τα μυστικά του.

Όταν έφυγαν οι προσκυνηταί, ό Ζαχαρίας είχε ένα κάπως παράξενο συναίσθημα. «Δεν καταλαβαίνω καλά- καλά τί μου συνέβηκε», στοχάσθηκε, ανακαλώντας στην μνήμη του πώς, ενώ καθόταν μαζί με τούς δύο προσκυνητές, σαν να καιγόταν μέσα του απόκτηση μια φωτιά. «Είναι αδύνατο να εκφράσω αυτός πού δοκίμασα», σκεφτόταν, «μονάχα αυτός στον όποιον κατεβαίνει το Αγιον Πνεύμα επάνω του, μπορεί να νοιώθει ένα τέτοιο συναίσθημα». «Μα, είναι δυνατόν, να ήταν ή Αγία Τριάς και να με επισκέφτηκε;» διερωτόταν. «Ό Πατήρ, ό Υιός και το Αγιον Πνεύμα! Ποτέ δεν αισθάνθηκα κάτι παρόμοιο στην καρδιά μου, ποτέ τέτοια φωτιά μέσα μου, τέτοια δύναμη όπως τις στιγμές αυτές, όταν ό Πατήρ και ό Υιός ήταν μαζί μου και ή καρδιά μου ένοιωσε το Αγιον Πνεύμα. Αλλά..., τί λέω, μήπως δεν είναι αλήθεια, μήπως είναι όλα τής φαντασίας μου; Πώς τολμάω έτσι να σκέπτομαι; Μήπως, τέλος πάντων, αυτοί ήταν κοινοί άνθρωποι, προσκυνηταί και μού φάνηκε μόνο πώς επρόκειτο για κάτι άλλο;...»

Έτσι σκεφτόταν ό πράος και σεμνός νεαρός και έδέχετο αυτήν την «επίσκεψη», αυτήν την οπτασία, με πάρα πολλή προσοχή, επειδή μάλιστα γνώριζε ότι ό εχθρός συχνά πειράζει τούς ανθρώπους μ' αυτόν τον τρόπο. Μπορεί κανείς να πέσει σε πλάνη με την παραμικρή κίνηση τής φαντασίας ή και κενοδοξίας, και να δεχθή μια οπτασία απόκτηση τον εχθρός σαν αληθινή και θεϊκή, και έτσι να πέσει στα δίχτυα των δαιμόνων και στην έπαρση.

«Μα, εάν μόνον θα έρχόντουσαν πάλι σε μένα», σκεφτόταν, «θα μπορούσα να διαπιστώσω πραγματικά ανθρώπους είναι άγγελοι ή άνθρωποι. Θα ζητήσω απόκτηση τον Κύριο να μού αποκαλύψει ποιοί είναι. Εάν είναι άγγελοι, τότε ας διαβάσει, όταν θάρθουν πάλι εδώ, ό νεώτερος προσκυνητής κάτι απόκτηση τον Απόστολο, το Ευαγγέλιο και το Ψαλτήρι, έτσι αυθόρμητα, χωρίς καμιά παράκληση εκκλησία μέρους μου, ή ας με παρακαλέσει να διαβάσω εγώ, και τότε θα μού είναι αυτός σημείο ότι δεν είναι κοινοί προσκυνηταί, αλλά' άγγελοι Θεού απεσταλμένοι, για να καταλάβωμε εμείς οι αμαρτωλοί και να μετανοήσωμε.

Οι προσκυνηταί είχαν έλθει στον Ζαχαρία για πρώτη φορά στις 27 Φεβρουαρίου. Ό Ζαχαρίας θυμήθηκε επίσης ότι το πρόσωπο τού νεωτέρου προσκυνητού είχε υποστεί μια εκπληκτική μεταμόρφωση. Στην εκκλησία ήταν πολύ όμορφο το πρόσωπο του, καθόλου πεσμένο, κι επί πλέον λιγάκι παχουλό. Όταν όμως μπήκε στο κελί του, έγινε λεπτό, ισχνό, ζαρωμένο.

Έφτασε το δεύτερο ήμισυ τού Μαρτίου, και τότε είδε ό Ζαχαρίας πάλι τούς ίδιους δύο προσκυνητές. Παρακολούθησαν την θεία Λειτουργία και, όταν τελείωσε, πήγαν να δουν τον διάκο, πού εκείνη την ώρα μόλις τον είχαν επισκεφθεί κάτι μουσαφίρηδες και βρισκόταν μαζί τους, κι έτσι δεν τού ήλθε βολικά να τούς δεχθή. Ό διάκος ήξευρε ότι ό Ζαχαρίας αγαπούσε τούς πτωχούς, τούς ζητιάνους, τούς θλιβομένους, τούς προσκυνητές και σκέφθηκε να τούς στείλη σ' αυτόν. «Πηγαίνετε στον πατέρα Ζαχαρία, και αυτός θα σάς φιλέψη τσάι».

Μόλις μπήκαν μέσα στο κελί τού Ζαχαρία, ό νεώτερος έβγαλε ένα μικρό βιβλίο μέσα απόκτηση τα ρούχα του, το άνοιξε και διέταξε τον Ζαχαρία να διαβάσει... απόκτηση την προς Ρωμαίους επιστολή, το πρώτο κεφάλαιο, απόκτηση την αρχή μέχρι τον στίχο 25, πού καταλήγει «ός έστιν ευλογητός εις τούς αιώνας. Αμήν».

Μετά την ανάγνωση απόκτηση τον Απόστολο, ό προσκυνητής είπε στον Ζαχαρία να διαβάσει απόκτηση το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, την περικοπή τού δεκάτου τετάρτου κεφαλαίου ολόκληρη. Ό Ζαχαρίας διάβασε ολόκληρο το κεφάλαιο αυτό, τελειώνοντας με το «εγείρεσθε, άγωμεν εντεύθεν». Και ενώ διάβαζε αυτός, απόκτηση τα μάτια του νεωτέρου προσκυνητού έτρεχαν τα δάκρυα σαν ποτάμια.

Μετά το Ευαγγέλιο ό προσκυνητής ρώτησε: «Τί είναι αυτός το μεγάλο βιβλίο, πού έχεις εκεί πέρα;» -«Είναι το Ψαλτήρι». -«Λοιπόν, διάβασε τον ενενηκοστό ψαλμό» . Ό Ζαχαρίας διάβασε τούτον τον θαυμάσιο ψαλμό και μετά μερικούς άλλους ψαλμούς.

-«Αχ! εάν έστω κι ένας καταλάβαινε πραγματικά τα νοήματα τού Ψαλτηρίου!...».

-«Τότε διάβαζε και την ερμηνεία του Ψαλτηρίου».

Ό Ζαχαρίας παρακολουθούσε όλα όσα του συνέβαιναν με συγκίνηση και ένοιωσε με όλη του την ψυχή, ότι οι προσευχές του είχαν εισακουσθεί, ότι ό ίδιος ό Κύριος διαβεβαίωνε ότι αυτοί οι προσκυνηταί ήταν άγγελοι απόκτηση τον Θεό, ότι δεν ήταν ένα δημιούργημα της φαντασίας, ούτε μια πλάνη, αλλά μια οπτασία. Ήταν ένα θαύμα του Θεού. Ενώ διάβαζε το Ψαλτήρι, ό Ζαχαρίας προσευχόταν στην Μητέρα του Θεού, «Προστασία σθεναρά, Μήτερ τού Θεού τού Υψίστου ». Με όλη του την καρδιά ό Ζαχαρίας προσέφερε αυτή την θαυμάσια προσευχή στην Παναγία, προσευχόμενος νοερά μέσα του.

Αυτή ή εσωτερική εργασία δεν έμεινε κρυφή απόκτηση τον προσκυνητή. «Έδώ, προσευχή προσφέρεται στην Μητέρα του Θεού... ενθουσιασμό θλίψει ήμεν και εκάλεσεν ημάς... εισήκουσας ημάς και συνεχώρησας ημίν».

Ό προσκυνητής είπε: «Αδελφέ, μνήσθητί μου στις προσευχές σου σε δύο χρόνια και προσκύνησε τρεις φορές..., μνήσθητί μου σε δέκα χρόνια και προσκύνησε ξανά τρεις φορές... και πάλι σε είκοσι χρόνια και προσκύνησε τρεις φορές...».

-«Δεν θα ζήσω άλλα είκοσι χρόνια», απάντησε ό Ζαχαρίας, «είμαι άρρωστος».

Ό προσκυνητής δεν έδωσε σημασία στα λόγια αυτά του Ζαχαρία και άρχισε να λέη: -«Επίσκοπος, Δεσπότης, ναι... ακόμα δεν καταλαβαίνεις, αλλά αργότερα... Να τί θα γίνεις σε δύο χρόνια, αδελφέ,... πόλεις, επαρχίες, Πετρούπολη, και τότε σύντομα θα επιστρέψεις. Τρεις σταυρούς θάχης, τρεις σταυρούς».

Και πράγματι, μετά απόκτηση λίγο ό Ζαχαρίας έγινε μοναχός με το όνομα Ζωσιμάς.

Μετά απόκτηση δύο χρόνια, ό πατήρ Ζωσιμάς έστάλη στην Πετρούπολη, στον Μητροπολίτη Ίωαννίκιο, ό όποιος τον προσέλαβε για να τον υπηρετεί. Εδώ, στην εκκλησία, είδε την εικόνα της Αγίας Τριάδος, εικόνα τεραστίων διαστάσεων. Το πνεύμα του ένοιωσε πάλι την Χάριν, ή οποία τον είχε φωτίσει κατά την επίσκεψη των προσκυνητών. Πολύ συγκινημένος, έκαμε τρεις μετάνοιες βαθιές και προσκύνησε, γονατίζοντας, την εικόνα της Αγίας Τριάδος.

Πράγματι, ό πατήρ Ζωσιμάς έμεινε πολύ λίγο καιρό στην Πετρούπολη -τον έστειλε πίσω ό Μητροπολίτης, επειδή ό πατήρ Ζωσιμάς δεν ήξευρε γράμματα. Έτσι έκπληρώθηκαν τα λόγια του προσκυνητού «Σε δύο χρόνια, προσκύνησε τρεις φορές... δεν δύο χρόνια, πόλεις, επαρχίες, Πετρούπολη και τότε θα επιστρέψεις...».

Δέκα χρόνια αργότερα ό πατήρ Ζωσιμάς χειροτονήθηκε διάκος και πάλιν εστάλη στην Πετρούπολη, όπου είδε ξανά την ίδια εικόνα τής Αγίας Τριάδος και την προσκύνησε τρεις φορές. Και είκοσι χρόνια αργότερα, στην εκκλησία τής Αγίας Τριάδος στο μοναστήρι του οσίου Δανιήλ στην Μόσχα, ό πατήρ Ζωσιμάς χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης. Ό επίσκοπος Σεραφείμ Τσιτσαγκώφ έκανε την χειροθεσία του. Έτσι όλες οι προφητείες του προσκυνητού εκπληρώθηκαν. Ό πατήρ Ζωσιμάς πράγματι έλαβε τούς τρεις σταυρούς, για τούς όποιους είχε πει ό προσκυνητής, τον σταυρό του τσάρου, τον σταυρό τής Ιεράς Συνόδου και τον τρίτο, τον σταυρό του αρχιμανδρίτης.

Μετά τις αναγνώσεις απόκτηση τον Απόστολο, το Ευαγγέλιο και το Ψαλτήρι, και έχοντας προφητεύσει στον Ζαχαρία όλα τα άλλα σημαντικά γεγονότα τής ζωής του, οι προσκυνηταί ετοιμάσθηκαν να φύγουν. Ό νεώτερος πήρε μια εικόνα (πού είχε δώσει στον Ζαχαρία σαν ευλογία ό στάρετς Βαρνάβας) και ευλόγησε μ' αυτή τον Ζαχαρία. Μετά αποκτήσουν' αυτός εξαφανίστηκαν.

Την τρίτη φορά ό νεώτερος προσκυνητής φανερώθηκε μόνος του στον πατέρα Ζαχαρία. Εκείνη την ώρα ό πατήρ Ζωσιμάς ήταν στο κελί του μαζί μ' ένα άλλο μοναχό. Ό προσκυνητής μπήκε μέσα διαπερνώντας την κλειστή πόρτα, τούς ευλόγησε και τούς ασπάστηκε. Ό πατήρ Ζαχαρίας τον παρεκάλεσε να φάει μαζί τους, αλλά σαν τον κοίταξε, τρόμαξε, - ό προσκυνητής είχε γίνει διαφανής σαν το λαμπρό φώς του ήλιου και ακτινοβολούσε με ένα ανέκφραστο κάλλος, πού δεν δύναται να περιγραφή με λόγια.

Ό πατήρ Ζαχαρίας και ό φίλος του, ό άλλος μοναχός, είδαν ότι στεκόταν πάνω σε νεφέλες. Άρχισαν να τρέμουν και έπεσαν πρηνείς στα γόνατά τους, κι εκείνος τότε έγινε άφαντος. «Ω του θαύματος! "Ω τής θείας μεγαλοπρεπείας και του άπειρου Σου ελέους! Ναι, θαυμασταί αι οδοί Σου, Κύριε!».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ. ΟΡΜΥΛΙΑ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΠΟ ΜΟΝΑΧΕΣ ΣΕ ΡΩΣΙΚΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ.


«Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον και διαφύλαξον τούς δούλους σου (τα ονόματα των γονέων, συγγενών και γνωστών), αύξησον την πίστιν αυτών και την μετάνοια και εν την ώρα του θανάτου ανάπαυσον αυτούς μετά των άγιων εις την άένναον δόξαν Σου».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον, διαφύλαξον και ένωσον ή επανάγαγε εις την Αγίαν Ορθόδοξον Έκκλησίαν τούς δούλους Σου (δείνα) τούς παραπεσόντας εκ της οδού».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, καταπράϋνον τας θλίψεις ημών και πέμψον παραμυθίαν εις τούς πικραινομένους και ασθενούντας δούλους Σου (δείνα και δείνα)».


«Ύπεραγία Θεοτόκε περισυνάγαγε τούς κεχωρισμένους δούλους Σου». «Ύπεραγία Θεοτόκε χάρισαί μοι (ημίν), τω (τοις) εν Χριστώ βαπτισθέντι (βαπτισθείσι) Χριστόν ένδύσασθαι.»


«Ύπεραγία Θεοτόκε, χάρισαί μοι (ημίν) μεταλαβείν των Αχράντων Μυστηρίων εν την εσχάτη μου (ημών) πνοή και Αυτή όδήγησον την ψυχήν μου διά των φρικτών βασάνων».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, μη είσενέγκης ημάς (με) εις πειρασμόν εν την ζωή ταύτη και ρύσαι ημάς (με) από των δεινών».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, δώρησαί μοι την αδιάλειπτον προσευχήν του Ιησού».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, βοήθησόν μοι εις πάσας τας υποθέσεις μου και λύτρωσαί με εκ πάσης ανάγκης και θλίψεως».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, άνάστησον την ψυχήν μου και δός μοι πάντοτε προθυμίαν διά τούς πνευματικούς αγώνας».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, ρύσαί με από κοσμικών σκέψεων και δός μοι νουν και καρδίαν αγωνιζομένην διά την σωτηρίαν της ψυχής μου».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, διαφύλαξόν με άπό παντός κακού και σκέπασόν με τω τιμίω Σου ώμοφορίω».


«Ύπεραγία Θεοτόκε, χάρισόν μοι τέλος είρηνικόν και γαληνιαίον».

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Το πηγάδι της Παναγίας.

Κοντά στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται η αρχαία νεκρόπολη. Εδώ είναι ένα ρωσικό παρεκκλήσι και που έχουν τάφοι πολλοί Ρώσοι , αλλά στο κύριο ιερό είναι ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και σώζεται το σπήλαιο και το πηγάδι της Μεγαλόχαρης.

Σύμφωνα με τη παράδοση, έζησε εκεί τέσσερις μήνες η Αγία Οικογένεια. Πηγαίνοντας στο σπήλαιο έχει μια μικρή κάθοδο. Στον τοίχο κοντά στην είσοδο του σπηλαίου είναι ένα σημάδι που λέει σε διάφορες γλώσσες:. "Σε αυτό το χώρο κατά την αρχαιότητα ήταν μια ταπεινή οικία, στην οποία το βρέφος Ιησούς Χριστός έζησε με τη μητέρα του, που κρύφτηκε από τον Ηρώδη"

Η Βίβλος, που έπλεε στο Νείλο

Σε Maadi, ένα προάστιο του σύγχρονης Καϊρου, επισκεφθήκαμε την εκκλησία της Μητέρας του Θεού» όπου στο ναό είναι ένα αρχαίο σπήλαιο, όπου έζησαν με το Θείο Βρέφος η Μητέρα του Θεού και ο δίκαιος Ιωσήφ για λίγες μέρες. Αυτό το μέρος λατρεύεται από τους πρώτους Χριστιανούς, και πιθανώς στο 3 ο αιώνα στο ναό αυτό το σπήλαιο κτίστηκε. Στο σπήλαιο είναι ένα στενό πέρασμα, με τους τοίχους του με επένδυση από τούβλα, το οποία διατηρούνται σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα. Το σπήλαιο είναι μικρό και χαμηλό, και το ανώτατο όριο είναι τόσο χαμηλό που δεν μπορείτε να ισιώσει πάνω σε πλήρες ύψος. Οι τοίχοι του σπηλαίου είναι επενδεδυμένο με πέτρα. Η εκκλησία φυλάσσονται τα αρχαίες εικόνες, και άλλα.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1976 στην είσοδο του σπηλαίου από το νερό του Νείλου έπλευσε η Αγία Γραφή. Η Βίβλος που βρέθηκε στην παραλία, ήταν ανοιχτή στο ίδιο σημείο και ήταν γραμμένο: «Στην Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου", και στις σελίδες του από το νερό σχηματίζεται η εικόνα της Αγίας Οικογένειας, όπως σε μια εικόνα των Χριστουγέννων. Τώρα φυλάσσεται στο ναό σε μια ειδική οθόνη. Υπάρχει επίσης ένας χάρτης, ο οποίος σηματοδότη όλα τα μέρη της Αιγύπτου, όπου η Αγία Οικογένεια σταμάτησε, και η γραμμή αναφέρεται στο δρόμο τους προς αυτή τη χώρα.

http://pravoslavie.ks.ua/oldversion/?ch=palomnik&sub=palomn

Μετά Χριστουγέννων - Νήπια


ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΠΑΤΡΩΝ

ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ

Μετά Χριστουγέννων - Νήπια


Κυριακή 29-12-1985


Εκ του κατά Ματθαίον Αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν.

13 Αναχωρησάντων δε αυτών ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ όναρ τω Ιωσήφ λέγων. εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φέυγε εις Αίγυπτον και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι. μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό.
14 Ο δε εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον,
15 και ην εκεί έως της τελευτής Ηρώδου, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου λέγοντος. εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου.
16 Τότε Ηρώδης ιδών ότι ενεπαίχθη υπό των μάγων, εθυμώθη λύαν και αποστείλας ανείλε πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ και εν πάσι τοίς ορίοις αυτής από διετούς και κατωτέρω, κατά τον χρόνον ον ηκρίβωσε παρά των μάγων.
17 τότε επληρώθη το ρηθέν υπό Ιερεμίου του προφήτου λέγοντος.
18 Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισί.
19 Τελευτήσνατος δε του Ηρώδου ιδού άγγελος Κυρίου κατ’ όναρ φαίνεται τω Ιωσήφ εν Αιγύπτω
20 λέγων. εγερθείς παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και πορεύου εις γην Ισραήλ. τεθνήκασιν γαρ οι ζητούντες την ψυχήν του παιδίου.
21 ο δε εγερθής παρέλαβε το παιδίο και την μητέρα αυτού και ήλθεν εις γην Ισραήλ.
22 ακούσας ότι Αρχέλαος βασιλέυει επί της Ιουδαίας αντί Ηρώδου του πατρός αυτού, εφοβήθη εκεί απελθείν. χρηματισθείς δε κατ’ όναρ ανεχώρησεν εις τα μέρη της Γαλιλαίας,
23 και ελθών κατώκησεν εις πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, όπως πληρωθή το ρηθέν δια των προφητών ότι Ναζωραίος κληθήσεται.

«ο δε εγερθής παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον»
Η γέννησις του Χριστού αγαπητοί μου, είναι ένας σεισμός που έγινε μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, πριν ακριβώς 1985 χρόνια. Ένας σεισμός, ο μεγαλύτερος που έγινε και που θα γίνει ποτέ και που χώρισε την ιστορία στα δύο. Και άλλοι τέτοιοι σεισμοί μες την ιστορία έγιναν, όπως η Γαλλική επανάστασης, όπως ο φασισμός, όπως η Μπολτσεβιστική επανάστασης και τα μετέπειτα και δεν κατάφεραν να κάνουν αυτό το πράγμα, παρ’ όλο που το επιδίωξαν. Γιατί και η Γαλλική επανάσταση άρχισε να μετράει από τις ημέρες της χρονολογίας και ο φασισμός έκαμε το ίδιο και οι Μπολσεβίκοι έκαναν το ίδιο, προσπάθησαν δηλαδή να χωρίσουν και αυτοί την ιστορία, αλλά ήτανε ανθρώπινα κατασκευάσματα, όσο τρομερά αν είναι ή ήταν και είναι προορισμένα να περάσουν. Οι μετασεισμικές δονήσεις τους δεν θα κρατήσουν πολύ. Δεν κρατάνε πολύ μες την ιστορία. Όμως η γέννησις του Χριστού ήταν τέτοιος σεισμός, που οι μετασεισμικές δονήσεις του κρατάνε ακόμα και θα κρατάνε, μέχρις ότου ισορροπήσουνε με βάση την εκκλησία του Χριστού.

Σήμερα, Κυριακή μετά του Χριστού γέννηση, η εκκλησία προβάλλει το Ευαγγέλιο, δηλαδή τις πρώτες μετασεισμικές δονήσεις του Μεγάλου σεισμού. Τα πρώτα γεγονότα που έδειχναν και δείχνανε ότι δεν θα περάσει έτσι αυτό το πράγμα που συνέβη εκεί μες το σπήλαιο, την νύχτα εκείνη της γεννήσεως. Ας τις δούμε όσο έχουμε λίγο χρόνο στην διάθεσή μας.

Η αγία οικογένεια, ο Ιωσήφ, ο μήστωρ, η Παναγία, το βρέφος, έχουνε πλέον εγκατασταθεί στην Βηθλεέμ. Δεν είναι πια στο σπήλαιο, έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος, πάνε στον δεύτερο χρόνο της γεννήσεως του παιδιού και είναι στην οικία. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι μάγοι, οι οποίοι επισκέπτονται και προσκυνούν τον Χριστό, δεν τον βρίσκουν στο σπήλαιο. Γιατί ενώ εκεί μιλάει για σπήλαιο ο Ευαγγελιστής εδώ λέει «ήλθον λέει, οι μάγοι εις την οικίαν» Άρα είχε περάσει η απογραφή, είχε φύγει ο κόσμος είχαν ελευθερωθεί τα σπίτια και ο Ιωσήφ βρήκε ένα σπιτάκι εκεί στην Βηθλεέμ και αποφάσισε να φτιάξει εκεί με την Μαρία και τον Ιησούν, το παιδίον, την ζωή τους. Κάνανε όνειρα εγκαταστάσεως, επαγγελματικής αποκαταστάσεως όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι και στον δεύτερο χρόνο της γεννήσεως, τους επισκέφθηκαν οι μάγοι, τους έδωσαν και μία οικονομική άνεση με τα δώρα εκείνα, αλλά άθελα τους ξύπνησαν τον Ηρώδη. Και ενώ ο Ιωσήφ και η Μαρία έκαναν όνειρα για μια ζωή ήσυχη, ο Ηρώδης είχε άλλα στο μυαλό του και «θανάσιμοι» κίνδυνοι έζωναν το βρέφος από παντού, το παιδίον Ιησού. Αμέριμνοι οι άνθρωποι εκοιμόντο την νύχτα, αλλά κάποιος αγρυπνούσε και μες την νύχτα έρχεται ο άγγελος και λέει, «εγερθής παράλαβε το παιδίο και την μητέρα αυτού και φεύγε εις Αίγυπτον» και μείνε εκεί «ως αν είπω σοι» Πότε θα σου πει, αυτός ξέρει. Ο κάποιος που αγρυπνεί ξέρει ότι τα όνειρα που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, δεν βγαίνουνε ποτέ όπως τα φανταστήκαμε, γιατί υπάρχει διάβολος, υπάρχουνε Ηρώδες, οι οποίοι καταστρέφουν τα όνειρα των ησύχων ανθρώπων της ανθρωπότητας. Ήσυχος λοιπόν εκοιμάτο ο Ιωσήφ, τον ξύπνησε λοιπόν ο άγγελος. Φύγε του λέει. Παρ’ όλο ότι άλλα είχε στο μυαλό του ο Ιωσήφ, δεν έφερε καμιά αντίρρηση. Είναι ο άνθρωπος της σιωπής. Δεν είπε, μα για στάσου να ξημερώσει Κύριε, να δω μέρα, να κάνω συνάλλαγμα ξέρω γω, στην Αίγυπτο θα πάω, θα πάω στο εξωτερικό. Πώς θα πάω έτσι. Τώρα λέει, την νύχτα. Και σηκώθηκε την νύχτα και φεύγει. Έχει εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, είχε μάθει πριν το πει ο Σαίξπηρ, άλλα δε Θεός κελεύει και άλλα έχει βέβαια η Θεία πρόνοια για να μας φυλάξει από εκεί που εμείς δεν ξέρουμε, ούτε το περιμένουμε. Γι’ αυτό μην μένουμε στα όνειρά μας, στα σχέδια μας, όταν η πρόνοια του Θεού αποφασίζει αλλιώς. Να προσαρμοζόμαστε, να παίρνουμε την γραμμή του Θεού και να ακολουθούμε. Ούτε να ξημερώσει, ούτε να μαζέψει τίποτα πραγματάκια, ούτε να αγοράσει τίποτα για το ταξίδι, δεν είχε προετοιμαστεί βέβαια για τόσο μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό, ο δε, λέει, εγερθής παρέλαβε, -απόλυτη υπακοή στην πρόνοια του Θεού-. «έως αν είπω σοι» για να μου λέει Αυτός κάτσε εκεί, όποτε μου πει, Αυτός ξέρει, ο Θεός ξέρει. Εγώ μπορεί άλλα να σχεδιάζω αλλά θα κάνω ότι λέει ο Θεός και παίρνει το παιδί και φεύγει. Ας το παρακολουθήσουμε με την φαντασία μας αν είναι δυνατόν να μεταφερθούμε σ’ αυτή την πορεία, την φυγή όπως λέγεται προς την Αίγυπτο.

Είναι νύχτα, μες το χωριό την Βηθλεέμ, πυκνό σκοτάδι έξω, οι άνθρωποι έχουν κλειδαμπαρωθεί απ’ τον φόβο και των ληστών και των θηρίων, έξω δεν υπάρχουνε φωτισμοί ηλεκτρικοί όπως υπάρχουν τώρα και τέτοια, δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, το σκοτάδι ήταν ψηλαφητό. Και ενώ όλοι περιμένουν στα σπίτια τους πότε θα ξημερώσει, ακούεται ένα ποδοβολητό στο δρόμο. Κάποιο γαιδουράκι, κάποια γκαμήλα, φεύγει μες την νύχτα.

Αν ρωτήσει κάποιος.
-Κάποιος φεύγει.
-Ποιος φεύγει;
-Ο Θεός φεύγει.
-Και γιατί φεύγει ο Θεός;
-Από προσώπου Ηρώδου.


Φεύγει ο Θεός, από προσώπου Ηρώδου. Γιατί; Φοβάται τον Ηρώδη; Όχι δεν φοβάται τον Ηρώδη. Μπορούσε με μία μικρή επέμβαση, να γίνει ο Ηρώδης... φυτό ή να φύγει απ’ την μέση. Αλλά δίνει τόπο στην οργή. Φεύγει ο Θεός μπροστά στην οργή του Ηρώδου και μας δίνει το μεγάλο μάθημα ότι δεν πρέπει να καθαρίζουμε μόνοι μας, όταν δεν πρόκειται η υποχώρησης ο τόπος που δίνουμε στην οργή, να είναι αμαρτία. Αν δε είναι αμαρτία, να δίνουμε εμείς πάντα τόπο στην οργή. Μη κτυπάμε γροθιά στο μαχαίρι. Να υποχωρούμε. Εδώ ο Θεός φεύγει από ένα Ηρώδη, υποτακτικό του Οκταβιανού του αυτοκράτορα της Ρώμης. Και εμείς λέει, εγώ λέει, απ’ το πτώμα απάνω μόνο θα περάσει, θα του δείξω εγώ, ούτε στην κηδεία μου τον θέλω κλπ. Μην κάνουμε αυτό το λάθος. Αυτό μας λέει.

Ο Θεός υποχωρεί, εμείς να μην υποχωρήσουμε; Να μην δώσουμε τόπο στην οργή; Φεύγει. Δίνει τόπο στην οργή, μας δίνει το μεγάλο μάθημα και συγχρόνως δίνει μια ευκαιρία στον Ηρώδη. Ποια ευκαιρία; να μετανοήσει αν θέλει, να καταλάβει τι γίνεται, να σωθεί. Ή τουλάχιστον να είναι αναπολόγητος. Και του δίνει την μεγάλη ευκαιρία αγαπητοί, διότι το τέλος του Ηρώδη ήξερε ότι θα είναι οικτρό. Όπως είναι το τέλος όλων των θεομάχων και των παλαιών και των νεωτέρων. Αν μελετήσει κανείς την ιστορία των διαφόρων θεομάχων, όπως του Βολτέρου των άλλων κλπ και των σημερινών, θα δει ότι έχουνε οικτρό τέλος.

Ο Ηρώδης όπως ξέρετε πρήστηκε, έγινε τέτοιος ώστε να μην περνάει απ’ την πόρτα, έβγαλε σκουλήκια στο σώμα του και τον φάγανε τα σκουλήκια και έτσι πέθανε. Μπροστά σε ένα τέτοιο οικτρό τέλος του δίνει ο Θεός την ευκαιρία αν θέλει να μετανοήσει, να αποφύγει. Ναι θα πει κάποιος.

Άλλος σεισμός μετά. Άμα δώσεις όμως την ευκαιρία στον Ηρώδη να μετανοήσει αυτός θα καθαρίσει πολλούς. Το παιδίον γλίτωσε διότι έπρεπε να γλιτώσει, αλλά πόσα βρέφη την πλήρωσαν θα επί κανείς. Τα δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια τα οποία γιορτάζουμε σήμερα, γιατί ο Θεός άφησε τον Ηρώδη να τα σκοτώσει; και μέσα σ’ αυτά ξέρετε κινδύνεψε και ο Ιωάννης ο βαπτιστής.

Ο λόγος που ο βαπτιστής ευρέθηκε στην έρημο και δεν ήταν σπίτι του, ήτανε ο διωγμός αυτός, διότι ήτανε κοντά στα χρόνια, τις ημέρες του Ιησού και αναγκάστηκε να πάει στην έρημο και έμεινε εκεί βέβαια και έγινε ο βαπτιστής. Και ήταν και ο γιος του Ηρώδη τον οποίο διέταξε και τον έσφαξε και αυτόν ο Ηρώδης. Γι’ αυτό και βγήκε η παροιμία τότε, καλύτερα να είσαι κριός του Ηρώδη παρά υιός του. Γιατί το κριάρι μπορεί να το σκεφτεί, τον γιο του όμως δεν τον σκέφτηκε, τον έσφαξε και αυτόν ο Ηρώδης. Αυτή την σφαγή όμως γιατί να την επιτρέψει; Ενώ αν σκότωνε τον Ηρώδη θα γλίτωναν τα νήπια.

Βέβαια στα μυστήρια του Θεού δεν μπορεί να μπει ο άνθρωπος. Αλλά ψηλαφώντας λέμε: Έσφαξε ο Ηρώδης τα νήπια. Και τι έπαθαν τα νήπια;

Έγιναν 14.000 άγιοι. 14000 νήπια, δεκατέσσερις χιλιάδες άγιοι, που σήμερα τους γιορτάζουμε και τους προσκυνούμε.

Σήμερα έχουμε την εορτή των δεκατεσσάρων χιλιάδων νηπίων. Αν ζούσαν, θα πέθαιναν αργότερα, Ποιος ξέρει από την γενεά εκείνη. Και βγάλε τώρα τους πόρνους, βγάλε του μοιχούς βγάλε τους κλέφτες που θα γινόντουσαν, βγάλε τους απατεώνες, βγάλε τις κοινές γυναίκες, πόσοι θα μένανε από τις δεκατέσσερις χιλιάδες άγιοι; αν μένανε δέκα θα ήταν ζήτημα, αν κρίνουμε από την σημερινή κατάσταση της κοινωνίας, που έχει τα χάλια τα δικά μας. Τώρα που γίνανε δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια και είναι με τον Θεόν εις τον Παράδεισο, τι κακό έγινε; Έσφαξε τα νήπια και τα έκανε αγίους. Άλλωστε η εκκλησία αργότερα πρόσφερε 11.000.000 μάρτυρες, που ο Θεός βέβαια τα βλέπει αυτά όλα.

Το δεύτερο όμως που πρέπει να προσέξουμε εδώ είναι ότι, καλά θα σκότωνε τον Ηρώδη, θα γλίτωναν τα 14.000 χιλιάδες νήπια και δεν ξέρω ποιους άλλους, αλλά ένας Ηρώδης υπάρχει μες την ιστορία; Πολλοί Ηρώδες υπάρχουν αγαπητοί. Αν ο Θεός γινότανε δήμιος, γινότανε σπεκουλάτορας όπως λέμε και έπαιρνε κεφάλια Ηρώδων, πόσοι Ηρώδες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν μες την ιστορία.

Ο Ηρώδης τότε έσφαξε 14.000 χιλιάδες νήπια. Σήμερα οι Ηρώδες σφάζουν, μόνο στην Ελλάδα, 500.000 χιλιάδες νήπια τον χρόνο, μες την κοιλιά της μάνας των. Φανταστείτε τώρα αν κάθε φορά εκτελούσε ο Θεός, Ποιος θα είχε επιζήσει πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Όχι ο Θεός δεν εκτελεί επί τόπου. Την δικαιοσύνη του δεν την ολοκληρώνει εδώ. Πληρώνουν οι θεομάχοι, αλλά δεν ξοφλούν εδώ. Πρέπει να είναι αναπολόγητοι όλοι οι Ηρώδες και λίγο πολύ είμαστε όλοι Ηρώδες.

Επομένως αν θέλαμε να πέσει το κεφάλι του Ηρώδη, έπρεπε να έχουμε τα δικά μας κεφάλια έτοιμα, να πέσουν κι’ αυτά. Αλλά ο Θεός δεν κάνει τέτοια πράγματα. Και η ιστορία πορεύεται. Μετασεισμικές δονήσεις, προήρθαν από την ημέρα της γεννήσεως του Χριστού. Πειράματα κάνουν πολλά οι άνθρωποι. Για να μην κάνουν το πείραμα το ένα και μόνο που είπε ο Χριστός όταν γεννήθηκε, το πείραμα της αγάπης και μάλιστα της αγάπης των εχθρών. Ένας βαθύς γνώστης της ιστορία, απαριθμεί τα πειράματα που έκανε ο άνθρωπος και κάνει μέχρι σήμερα, για να μην κάνει το πείραμα της αγάπης.

Θα σας το διαβάσω να το ακούσετε:
Όλη η ιστορία, μετά τον Χριστό βέβαια, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διαρκής αλληλουχία πειραμάτων.
• Κάναμε το πείραμα της αγριότητας, από την εποχή του Ηρώδη και το αίμα πότισε αυτή την γη.
• Κάναμε το πείραμα της ηδονής και η ηδονή μας άφησε στο στόμα μια γεύση σαπίλας και ένα πιο καυστικό πόνο. Παραδώσαμε τα σώματά μας στις πιο εξεζητημένες και διεστραμμένες απολαύσεις και παραδίνουμε ακόμα. Και ξυπνήσαμε κατατσακισμένοι και βαρυόκαρδοι, πάνω σ’ ένα κρεβάτι σκεπασμένο από κόπρο.
• Κάναμε το πείραμα του νόμου, της δικαιοσύνης και τον νόμο αυτό τον παραβήκαμε, τον αλλάξαμε, τον καταπατήσαμε. Κι η δικαιοσύνη δεν μπόρεσε να μας χορτάσει.
• Κάναμε το πείραμα της λογικής, του ορθολογισμού. Εξετάσαμε την δημιουργία, μετρήσαμε τα άστρα, περιγράψαμε τα φυτά, τα άψυχα και τα ζωντανά. Τα δέσαμε όλα και φτιάξαμε το ατελείωτο νήμα των εννοιών. Τα μεταμορφώσαμε κάτω από τους μαγικούς αριθμούς της μεταφυσικής και πάντα στο τέλος μας φαίνονταν όλα στο τέλος τα ίδια. Δεν μας αρκούσαν πια και δεν μπορούσαμε να φτιάξουμε νέα. Ονόματα και αριθμοί δεν έσβησαν τη δίψα. Κι οι πιο σοφοί κατέληξαν να ομολογήσουν, την άγνοια μας βαριεστημένη.
• Κάναμε το πείραμα της τέχνης. Και η αναπηρία μας απήλπισε τους πιο δυνατούς, γιατί το απόλυτο δεν κρύβεται μέσα στα σχήματα. Η επεξεργασμένη ύλη δεν διατηρεί το εφήμερο.
• Κάναμε το πείραμα του πλούτου και της αφθονίας της καταναλωτικής. Και βρεθήκαμε ακόμα πιο αδύνατοι. Σήμερα το ξέρουμε πόσο αλήθεια είναι. Σε τίποτε δε καθησύχασε. Σε κανένα ίσκιο το σώμα μας δεν αναπαύθηκε όπως θα ήθελε και η καρδιά μας πάντοτε αναζητώντας και πάντοτε απατημένη, γέρασε περισσότερο, άδειασε περισσότερο, γιατί πουθενά δεν βρήκε την ειρήνη, πουθενά την χαρά, πουθενά την ευτυχία της.


Ο Ιησούς μας προτείνει το δικό Του πείραμα, το τελευταίο, το πείραμα της αγάπης. Αυτής που κανείς δεν την φαντάσθηκε και λίγοι την δοκίμασαν, σε σπάνιες στιγμές της ζωής τους, αυτή που είναι η πιο δύσκολη, η πιο μισητή στη φύση μας, αλλά και η μόνη που μπορεί να δώσει ότι υπόσχεται. Λέει αλήθεια ή δεν λέει αλήθεια; Λέει αλήθεια. δεν μένει τίποτα άλλο αγαπητοί μου παρά μόνο το τελευταίο πείραμα. Το πείραμα του Χριστού, το πείραμα της αγάπης. Γιατί τώρα, ύστερα από 2 χιλιάδες χρόνια, ξαναγυρίσαμε από εκεί που ξεκινήσαμε. Ξεκινήσαμε από το πείραμα της αγριότητας του Ηρώδη και είμαστε σήμερα πάλι στο πείραμα της αγριότος. Το τι έγινε χτες και προχτές, θα διαβάσατε και τα ακούσατε. Εκεί γυρίσαμε στο 2000 μ.χ. καιρός είναι να ακούσουμε τον Κύριο. Να ακούσουμε, να κάνουμε το πείραμα της αγάπης που μόνο η εκκλησία μπορεί να το κάνει. Για να κατασταλάξει κάπως αυτός ο πλανήτης, μετά τον σεισμό των Χριστουγέννων, να τελειώσουν οι μετασεισμικές δονήσεις, που έχουνε σκοπό, να ισορροπήσουν κάπου αλλού. Και πρέπει να ισορροπήσουν στο πείρμα της αγάπης μέσα από την εκκλησία του Χριστού, πράγμα που ας ευχηθούμε όλοι. Αμήν.




Ερμηνεία:
Η φυγή στην Αίγυπτο

Όταν λοιπόν αυτοί αναχώρησαν, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε κατά το όνειρο στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και φεύγε για την Αίγυπτο• και να είσαι εκεί ωσότου σου πω. Γιατί μέλλει ο Ηρώδης να ζητά το παιδί, για να το σκοτώσει». Εκείνος αφού σηκώθηκε, παράλαβε νύχτα το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο. Και ήταν εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον ΚΥΡΙΟ μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου.

Η σφαγή των νηπίων

Τότε ο Ηρώδης, επειδή είδε ότι εμπαίχτηκε από τους μάγους, θύμωσε πολύ και απέστειλε και σκότωσε όλα τα αρσενικά παιδιά που ήταν στη Βηθλεέμ και σε όλα τα όριά της, όσα ήταν από δύο ετών και κάτω, σύμφωνα με το χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους. Τότε εκπληρώθηκε αυτό που ειπώθηκε μέσω του Ιερεμία του προφήτη, όταν έλεγε:

Φωνή στη Ραμά ακούστηκε,

κλάμα και οδυρμός πολύς.

Η Ραχήλ είναι που κλαίει τα τέκνα της,

και δεν ήθελε να παρηγορηθεί,

γιατί δεν υπάρχουν.



Eπιστροφή από την Αίγυπτο

Και όταν πέθανε ο Ηρώδης, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε κατά τη διάρκεια ενός ονείρου στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε στη γη Ισραήλ. Γιατί έχουν πεθάνει αυτοί που ζητούν τη ζωή του παιδιού». Εκείνος, αφού σηκώθηκε, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και εισήλθε στη γη Ισραήλ. Αλλά όταν άκουσε ότι ο Αρχέλαος βασιλεύει στην Ιουδαία αντί για τον πατέρα του τον Ηρώδη, φοβήθηκε να πάει εκεί. Και επειδή τον πρόσταξε ο Θεός κατά τη διάρκεια ενός ονείρου, αναχώρησε για τα μέρη της Γαλιλαίας και ήρθε και κατοίκησε σε μια πόλη που λέγεται Ναζαρέτ – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε μέσω των προφητών, ότι θα κληθεί Ναζωραίος.



Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πατρός Νικολάου Φαναριώτη
Κυριακή 29-12-1985