Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Χειρόγραφες μαρτυρίες σε 17 σελίδες από τον γέροντα Αναστάσιο της Μονής Κουδουμά για τον αείμνηστο π. Νικόλαο Πέττα, τις οποίες παρέδωσε στον καθηγητή Αθανάσιο Παλιούρα.









Χειρόγραφες μαρτυρίες σε 17 σελίδες από τον γέροντα Αναστάσιο της Μονής Κουδουμά για τον αείμνηστο π. Νικόλαο Πέττα, τις οποίες παρέδωσε στον καθηγητή Αθανάσιο Παλιούρα.

(σ. 1) Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κουδουμά, Αστερούσια Όρη Κρήτης (29η Σεπτεμβρίου 2012).

Κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας του αισεσιμολογιωτάτου πρωτοπρεσβύτερου π. Αντώνιου Ρουμελιώτη από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών, ο μοναχός Τιμόθεος, αδελφός της ανωτέρως Ιεράς Μονής με ένα υπ. φοιτητή θεολογίας ονόματι Γεώργιο, έλαβαν εντολή από τον γέροντα Αναστάσιο να καταγράψουν τα παρακάτω θαυμαστά σημεία, που έλαβαν χώρα στην Μονή μας και αφορούν ένα νέο πνευματικό αστέρι της πίστεώς μας, τον οσιωθέντα ιερέα π. Νικόλαο Πέττα από την Πάτρα, τον επονομαζόμενο σημειοφόρο.
Την περασμένη Τετάρτη κατόπιν προσκλήσεως του Καθηγουμένου μας αρχιμανδρίτου π. Μακαρίου Σπυριδάκη ήλθε στο μοναστήρι μας ο καθηγητής βυζαντινής αρχαιολογίας και τέχνης κ. Αθανάσιος Παλιούρας. Στον κ. καθηγητή ο γέροντας Αναστάσιος εμπιστεύθηκε τις δεκαεπτά χειρόγραφες σελίδες, όπου η τελευταία φέρει την υπογραφή του π. Αναστασίου. Και αυτό ως πνευματική παρακαταθήκη μεταγράφηκε από τον καθηγητή Παλιούρα προς δόξα του μόνου αληθινού Θεού.
(σ. 2) Στο Μοναστήρι μας εδώ και αρκετό καιρό έχουν φθάσει πληροφορίες και θαυμαστά γεγονότα για τον π. Νικολάου, κυρίως από δυό πηγές. Πρώτον από τα ορθόδοξα Περιοδικά «Ορθόδοξη Μαρτυρία», Ιαν.-Μαρτ. 2012, και την «Μοναστική Έκφραση», τεύχος 48, Μαρτ.-Μάϊος 2012», και δεύτερον από διάφορους προσκυνητές, που καταφθάνουν από τον νομό Αχαΐας στο ερημικό και ταπεινό μας Μοναστήρι.
Σημειώνεται ότι ο αείμνηστος τώρα καθηγητής Παλιούρας είχε φοιτητή τον υιό του π. Νικολάου Πέττα, τον π. Νεκτάριο. Ο καθηγητής συχνά διαμαρτυρόταν στον π. Νεκτάριο, ότι, ενώ έφερε στο φως πολλές θαμμένες μορφές της πίστεως, δεν γράφει και δεν λέει τίποτε για τους σεβαστούς και ενάρετους γονείς του. Ο π. Νεκτάριος με σεβασμό απαντούσε κάθε φορά ότι δεν δύναται να το κάνει αυτό, διότι υπάρχει η συγγενική σχέση με τους αοίδημους.
(σ. 3)  Ο καθηγητής στις επανειλημμένες επισκέψεις του εδώ, αφού ως γνωστό ανέσκαπτε τον μονύδριο των Τριών Ιεραρχών στο Λουσούδι, στο όρος Κόφινα, ερχόταν συχνά στην Μονή μας και σεβόταν ιδιαίτερα τον πατέρα Αναστάσιο Λεονταρίδη, μία νέα οσιακή μορφή του Μοναστηριού μας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής των Αστερουσίων Ορέων, ο οποίος ασκητεύει σ’ αυτή την περιοχή εκ νεότητός του, και όπου καταφθάνουν καθημερινά κληρικοί και λαϊκοί από πολλά μέρη της Ελλάδος και ευρύτερα, για να εξομολογηθούν, και να ζητήσουν την συμβουλή του. Μάλιστα είναι τόσο έμπειρος και διακριτικός πνευματικός, ώστε καταφθάνουν στο πετραχήλι του ακόμη και Επίσκοποι. Όλα αυτά τα χαρίσματα του αγίου πνευματικού μας γέροντα, δεν οφείλονται μόνο στην προσωπική και αυστηρή του άσκηση αλλά και στο ότι έχει κληρονομήσει μία υγιή πνευματικότητα, που οφείλεται στους αγίους αυτάδελφους κτήτορές μας οσίους Παρθένιο και Ευμένιο Χαριτάκη.
(σ. 4) Μαζί με τον καθηγητή κατευθυνθήκαμε στο καθολικό της Μονής για την Ακολουθία του Εσπερινού και του Όρθρου της Κυριακής (συγκεκριμένα της 8ης του Ματθαίου).
Όταν εισέλθαμε στο κελλί του γέροντος Αναστασίου, εκείνος κρατούσε την φωτογραφία του π. Νικολάου και άρχισε να ξεδιπλώνει σαν να τον γνώριζε προσωπικά τον βίο, τα σημεία της ουράνιας αποκάλυψης, που ζούσε, αλλά και θαύματα, που είχε τελέσει εν ζωή ο π. Νικόλαος, αλλά και μετά την κοίμησή του.
   (σ. 5) Είναι πολλά γεγονότα, που αποκάλυψε και είπε ο π. Αναστάσιος, τα οποία μας προκάλεσαν έκπληξη και συγκίνηση, αλλά, για να μην σας κουράσω με λεπτομέρειες και αναλυτική παρουσίαση των λεγομένων του, θα καταγράψουμε ορισμένα προς δόξα Θεού.
(σ. 6) Α) Ο όσιος π. Νικόλαος Πέττας εκ κοιλίας μητρός ήταν αγιασμένος και ο Θεός τον είχε καθορίσει να γίνει λειτουργός του και στην στρατευόμενη και στην θριαμβεύουσα Εκκλησία θριαμβεύουσα Εκκλησία.
Β) Η Χάρις του Θεού αποκάλυπτε τα ακατάληπτα για εμάς τους ανθρώπους και τον αξίωσε να γίνει ουρανοφάντος, όπως και τον απόστολο Παύλο, και ουρανοβάμων, όπως τον Μέγα Βασίλειο.
Γ) Τον διέκρινε πολύ η άκρα ταπείνωση και η καθαρότητα του βίου του, καθώς και η εμπιστοσύνη του στα χέρια του Θεού.
Δ) Οι πολλοί άνθρωποι τον έβλεπαν να λάμπει και η μορφή του να ίπταται.
Ε) Ήταν άξιος οικογενειάρχης και με την ευλαβέστατη πρεσβυτέρα του Ανθή κρατούσαν τους συζυγικούς νόμους του Ευαγγελίου στην ζωή τους. Ακόμη αγωνίσθηκαν σκληρά, ώστε να αναθρέψουν τα δώδεκα ευλογημένα παιδιά τους_.
ΣΤ) Κάθε φορά που λειτουργούσε, δίπλα του στεκόταν ο Κύριός μας ως Μέγας Αρχιερέας, γεγονός που προξενούσε τα δάκρυα στα μάτια του, και την πλήρη αφοσίωσή του στα τελούμενα.
Ζ) Ζούσε συχνές αγιοφάνειες, και ειδικότερα της Υπεραγίας μας Θεοτόκου. Ειδικά στο «Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου», αλλά και σε άλλες στιγμές, όπως την ώρα της προσευχής στα Ασκητήριά του.
(σ. 7) Η) Η Χάρις του Θεού τον είχε προικίσει με πολλά χαρίσματα, όπως το προορατικό, το διορατικό, αλλά και το ιαματικό. Αλλά ο αείμνηστος πατήρ, λόγω διακρίσεως και μεγάλης ταπεινώσεως, τα απόκρυπτε με μεγάλη επιμέλεια και, όσες φορές γίνονταν γνωστά σε κάποια ταλαιπωρημένη ψυχή, τότε παρακαλούσε ποτέ να μην ομολογήσει σ’ άλλον τα θαυμαστά λεγόμενά του.
Θ) Μετά την Θεία Λειτουργία ο ιερέας έμενε για ώρες ξαπλωμένος μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο μέχρι να επανέλθει από τις φρικτές και ουράνιες αποκαλύψεις, που είχε βιώσει κατά την αναίμακτη ιερουργία. Και παραδεχόταν τις άσχημες και ταπεινωτικές αντιδράσεις ορισμένων συμπρεσβυτέρων του, που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν αυτά, τα οποία ζούσε ο γέροντας, και εκείνος τις υπέμενε με χαμόγελο, σιωπή και ταπείνωση και έχοντας πάντα να πει ένα καλό λόγο για τους διώκτες του, όπου και πολλές φορές τους ονομάτιζε ευεργέτες του.
(σ. 8) Και τότε ανασηκώθηκε αυστηρά ο π. Αναστάσιος και είπε ότι: «Κακώς δεν καταλάβαιναν οι ιερείς και ότι πρέπει να επανορθώσουν αυτό το μεγάλο σφάλμα, που έκαναν, εμπαίζοντας τον άνθρωπο του Θεού, όσο είναι νωρίς!».
(σ. 9) Ι) Επίσης είπε ότι: «Ο άμεπτος αυτός ιερέας, αν και το σώμα του ήταν στη γη, το πνεύμα του ήταν εν ουρανοίς, λέγοντας συχνά Άνω σχώμεν τας καρδίας. Και, όπως ήταν το επώνυμό του Πέττας, έτσι και η ψυχή του κυριολεκτικά πετούσε….
ΙΑ) Είπε ακόμη ο π. Αναστάσιος, ότι ο π. Νικόλαος συχνά γινόταν εν ζωή ακόμη ουρανοπολίτης και ότι πολλές φορές άγγελος Κυρίου τον συνέπαιρνε και τον ταξίδευε στην ουράνια πολιτεία του παραδείσου, όπου γευόταν πνευματικές τροφές.
(σ. 10) ΙΒ) Έγινε λειτουργός κατόπιν ουράνιας προσταγής, ενώ ήδη ήταν καθηγητής. Ως ιερέα τον ενδιέφερε μόνο η πνευματική του προσφορά προς τον λαό και για αυτό δεν ενδιαφερόταν για τις υλικές απολαβές.
ΙΓ) Πέρα από την ιερωσύνη του, τιμούσε ιδιαίτερα την πατρίδα και την οικογένεια.   
ΙΔ) Ήθελε και συνήθιζε να ταπεινώνει τον εαυτό του, παρά την μεγάλη του πνευματική κατάρτιση, αλλά και την μόρφωση. Ήθελε να εξυψώνει τους γύρω του.
ΙΕ) Η πραότητα και η ηρεμία, που διακατείχε τον π. Νικόλαο ήταν ένδειξη αγιότητος και πηγαίας, γιατί στην καρδιά του κατοικούσε ο Χριστός και η Παναγία μας.
ΙΣΤ) Όλη η ζωή του ήταν ένας ύμνος και μία δοξολογία στον εν Τριάδι Θεό. Ωστόσο η παρουσία του και το παράδειγμά του ήταν ένα γεγονός, που ενοχλούσε και έκαιγε τους διώκτες της εκκλησίας.
(σ. 11) ΙΖ) Ο μεγάλος έρωτας της καρδιάς του ήταν η ορθοδοξία μας και, όταν μιλούσε, εξυμνούσε αυτήν και τους αγίους της.
ΙΗ) Από μικρό παιδί μελετούσε τις Γραφές, αλλά και τις επιστήμες (Φιλοσοφία κ.λπ.). Μεγάλη επίδραση στην ζωή του έπαιξαν ο θεόπνευστος λόγος του Ι. Χρυσοστόμου και γι’ αυτό κατείχε πλούσια βιβλιοθήκη με τα έργα του.
ΙΘ) Απέφευγε τις μωρές συζητήσεις και συναναστρεφόταν με μεγαλύτερούς του και σοφούς ανθρώπους από διάφορες κοινωνικές τάξεις.
Κ) Συνδύαζε την επιστημονική του κατάρτιση με την θεοσέβεια και δίδασκε μαζί με τις γνώσεις και τον Χριστό και το θέλημά του.
(σ. 12) ΚΑ) Από νέος συναναστρεφόταν με σοφούς και πνευματικούς ανθρώπους, από τους οποίους έπαιρνε πολλές και χρήσιμες συμβουλές για την ζωή του.
ΚΒ) Είχε σοφία Θεού να σπουδάσει κανείς θεωρητικές και θετικές επιστήμες.
ΚΓ) Σαν λειτουργός των μυστηρίων του Θεού,  αλλά και ως πνευματικός και ως καθηγητής κατάφερε να σμιλεύσει τις ψυχές των νέων και για αυτό τον θυμούνται με δέος και αγιότητα. Δίδαξε εκτός από τις επιστημονικές του γνώσεις και τον Χριστό και την Εκκλησία μας.
(σ. 13) ΚΔ) Το ότι πολλές φορές μαθητές του και άλλοι άνθρωποι τον έβλεπαν να αλλάζει μορφές και να γίνεται πολύ φωτεινός, το οποίο είναι δείγμα μεγάλης αγιότητας. Μιλούσε με τον Κύριο και είχε προικίσει μερικούς ανθρώπους να τον δουν με λευκή κώμη. Όταν τον ρωτούσαν «Πάτερ Νικόλαε, πότε θα κοιμηθείτε;», εκείνος απαντούσε: «Ο Κύριός μου είπε σε πάρω όταν λευκανθή η κεφαλή σου!». Και εκείνη την στιγμή έδειχνε τα μαλλιά του, βγάζοντας το καπέλο από το κεφάλι του, τότε γινόντουσαν λευκά και φωτεινά από μαύρα. Τότε φαινόταν το πρόσωπό του νεότερο και φωτεινό σαν τον ήλιο.
ΚΕ) Από τις αρετές, που είχε προικισθεί από το Άγιο Πνεύμα και που είχε δώσει «αίμα», για να τις αποκτήσει, τον διέκρινε η ταπείνωση. Αυτή με πολλές άλλες αρετές τον ανέβασαν ψηλά, ήδη από την ζωή αυτή.  
(σ. 14) ΚΣΤ) Την ώρα της οσιακής και αποκαλυπτικής κοιμήσεώς του κατέβηκε ο Χριστός και η Παναγία μας και ο Μέγας Βασίλειος με τους αγγέλους, για να παραλάβουν την παιδική ψυχή του.
Για τον λόγο αυτό, όταν τον βρήκαν γονατιστό οι δικοί του να προσεύχεται, ενώ του μιλούσαν, εκείνος συνέχιζε την συνομιλία με τους επουράνιες δυνάμεις. Και στο τέλος σαν περιστέρι η ψυχή του από το σώμα χωρίσθηκε και ο χώρος λούσθηκε από άπλετο φως και μεταμορφώθηκε, ώστε δεν υπήρχε ούτε χρόνος ούτε βαρύτητα.
Επίσης ότι το βράδυ, που ξενύχτησαν τον π. Νικόλαο στην ενορία του, τον Άγιο Βασίλειο Ζαροχλεΐκων Πατρών, ήλθε ένας κακόβουλος κοκκινοτρίχης κληρικός, ο οποίος είχε κατατρέξει τον π. Νικόλαο αδικαιολόγητο μίσος. Όταν προσπάθησε με μένος να αποσπάσει το Ι. Ευαγγέλιο που κρατούσε ο π. Νικόλαος από το μέρος της καρδιάς του, έτρεξε αίμα. Και αυτό προς αιώνιο έλεγχο των ψευδαδέλφων διωκτών του π. Νικολάου.
ΚΗ) Ο π. Αναστάσιος είπε με μεγάλη έκπληξη ότι θα γίνουν πολλά θαυμαστά κατά την ανακομιδή των λειψάνων του γέροντα Νικολάου.    
(σ. 15) ΚΘ) Αμέσως βρήκε παρρησία μετά την σεπτή κοίμησή του, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την δυνατή πρεσβεία απάναντι στον θρόνο του Θεού.
(σ. 16) Ωστόσο ο π. Αναστάσιος μας είπε ακόμη περισσότερα πράγματα, τα οποία δεν καταγράφονται, για να μην σας κουράσουμε, αλλά έμειναν χαραγμένα βαθιά μέσα στην ψυχή μας, όπως οι διώκτες του να ζητήσουν δημόσια και ενυπόγραφα συγγνώμη, γιατί θα είναι αργά στην άλλη ζωή, εάν φύγουν αμετανόητα. Και δεύτερον πρέπει να γίνει από τους οικείους του π. Νικολάου η εκταφή, γιατί, μετά από αυτό το γεγονός, πολλά θαυμαστά θα επιτελούνται με την επίκληση του ονόματός του. Αυτό το έργο πρέπει να γίνει με προσοχή και νηστεία, για να είναι θεάρεστο.
(σ. 17) Με αυτά το λόγο βρήκα αυτήν την αφορμή για να σας γράψω για όλα αυτά, με την ευχή του καθηγουμένου μας π. Μακαρίου να έλθετε πάλι στην Μονή μας.


Τίθεται η υπογραφή του π. Αναστασίου Λεονταρίδη



Δεν υπάρχουν σχόλια: