ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Μία αληθινή συγκινητική ιστορία : Ιωσηφίνα Τσορμπαντζίδου ( 1 9 8 0 - 2 0 0 6 )

2012-01-30T06:02:00.002+02:00

σύ εἶ ἡ ὑπομονή μου, Κύριε· Κύριε, ἡ ἐλπίς μου ἐκ νεότητός

μου... ἐν σοί ἡ ὕμνησίς μου διαπαντός»

http://siatistaagiosnikolaos.files.wordpress.com/2012/01/cf80cf81cf89cf84cf85cf80ceb1-cf80cf81cebfcf83-cebcceb9cebcceb7cf83ceb7.pdf

Ή δροσιά.

2012-01-30T05:42:00.000+02:00

ΣΤΟΝγαλανό και ασυννέφιαστο ουρανό μιας υπέροχης καλοκαιριάτικης ημέρας ό μεγαλόπρεποςήλιος ακολουθούσε τη συνηθισμένη του πορεία. Άστραφταν οι χρυσοί σταυροί τουπεντάτρουλου μοναστηριακού Καθολικού, πού είναι αφιερωμένο στην ΠαναγίαΘεαρχική Τριάδα. Οι ασημένιοι τρούλοι του αντανακλούσαν εκτυφλωτικά τιςηλιαχτίδες. Ή σκιά τους έδειχνε ότι πλησίαζε ή δέκατη ώρα θα άρχιζε, όπωςπάντα, ή θεία Λειτουργία Από τον μεγάλο δρόμο έρχονταν βιαστικά κι έμπαιναν στηνήσυχη μονή πολλοί χριστιανοί -δεν θυμάμαι αν ήταν Κυριακή ή γιορτή.

Έξω απότη μάντρα της μονής, στην ανατολική πλευρά, απλώνεται ένα απέραντο λιβάδι. Τότεήταν σκεπασμένο με πυκνό καταπράσινο χορτάρι και με άφθονα ποικιλόχρωμααγριολούλουδα, ευωδιαστά κι ανέμελα Πλούσια δροσιά είχε πέσει την ήμερα εκείνη στολιβάδι. Αναρίθμητες ήταν οι σταγόνες της πάνω σε κάθε λουλούδι, σε κάθεκλωναράκι, σε κάθε φυλλαράκι. Και σε κάθε σταγόνα καθρεφτιζόταν καθαρά ό ήλιος—κάθε σταγόνα ακτινοβολούσε σαν μικρός ήλιος. Το λιβάδι έμοιαζε μ' ένα τεράστιοβελουδένιο χαλί. Στο καταπράσινο φόντο του από το λαμπερό και πυκνό χορτάρι λεςκι ένα υπερφυσικό χέρι είχε σκορπίσει αναρίθμητα πολύχρωμα πετράδια, πούλαμπύριζαν κάτω από τις ακτίνες, παίρνοντας έξοχες αποχρώσεις.

Όεφημέριος, αφού τέλεσε τη θεία Λειτουργία, βγήκε από την ανατολική μικρή πύλη τηςμονής βυθισμένος στις σκέψεις του. Έκανε μερικά βήματα και στάθηκε μπροστά στοαπέραντο λιβάδι. Στην καρδιά του υπήρχε γαλήνη. Στη γαλήνη της καρδιάςανταποκρινόταν ή φύση με την υποβλητική της ησυχία, την ησυχία πού τόσοευνοούσε την παρατήρηση και τη μελέτη μέσα σ' εκείνο το υπέροχο πρωινό τούΙουνίου.

Όιερομόναχος έβλεπε τον ήλιο να ταξιδεύει αργά στον καταγάλανο ουρανό, καθώς καιτις αναρίθμητες αντανακλάσεις του στις σταγόνες της δροσιάς, πού σκέπαζε τολιβάδι. Ή σκέψη του χανόταν στο άπειρο. Ό νους του ήταν αδειανός, έχοντας,θαρρείς, προετοιμαστεί και προδιατεθεί για την υποδοχή κάποιου πνευματικούμηνύματος. Έριξε τη ματιά του διαδοχικά στον ουρανό, στον ήλιο, στο λιβάδι, στιςλαμπερές δροσοσταλίδες. Και ξαφνικά, εντελώς απροσδόκητα, ό νους του φωτίστηκε καικατανόησε το μεγαλύτερο από τα μυστήρια τού Χριστιανισμού, τα μάτια της ψυχήςτου ανοίχθηκαν και διάβασαν μέσα σ' εκείνον τον φυσικό, τον ζωντανό ζωγραφικόπίνακα, πού απλωνόταν μπροστά τους, την εξήγηση τού ανεξήγητου και τη σύλληψη τούασύλληπτου.

Σαν νατου είπε κάποιος: "Να! Ό ήλιος ολόκληρος καθρεφτίζεται σε κάθε ταπεινή αλλάκαι καθαρή δροσοσταλίδα. Έτσι και ό Χριστός ολόκληρος βρίσκεται σε κάθεορθόδοξο χριστιανικό ναό και προσφέρεται πάνω στην αγία Τράπεζα. Αυτόςμεταδίδει το φως και τη ζωή στους μετόχους Του, οι όποιοι, αφού κοινωνήσουν τοθείο Φώς και τη θεία Ζωή, γίνονται κι οι ίδιοι φως και ζωή. Γίνονται σαν τιςδροσοσταλίδες, πού, αφού δεχθούν επάνω τους τις ηλιαχτίδες, αρχίζουν κι αυτέςν' ακτινοβολούν σαν μικροί ήλιοι. Αν ό υλικός και φθαρτός ήλιος, πού από τηνανυπαρξία ήρθε στην ύπαρξη μ' ένα άκοπο νεύμα της βουλήσεως τού Δημιουργού,μπορεί ταυτόχρονα να απεικονιστεί ολόκληρος σε αναρίθμητες σταγόνες νερού,γιατί να μην μπορεί ό ίδιος ό Δημιουργός, ό παντοδύναμος και «πανταχού παρών», ναβρίσκεται ταυτόχρονα ολόκληρος —ή παναγία Σάρκα Του και το πάντιμο Αίμα Τουενωμένα με τη Θεότητα— στους αναρίθμητους ναούς, όπου οι λειτουργοί ιερείς,έπειτα από δική

Του εντολή, τελούν με την επίκληση τού Παναγίου Πνεύματος τοΜυστήριο πού ίδρυσε ό ίδιος, το πιο μεγάλο, το πιο ασύλληπτο, το πιο σωτήριοΜυστήριο;...".

Όλειτουργός τού Θεού γύρισε στο κελί του βαθιά εντυπωσιασμένος από την ξαφνικήεκείνη αποκάλυψη. Ό εντυπωσιασμός παραμένει ζωντανός μέχρι σήμερα στην ψυχήτου. Πέρασαν μήνες, πέρασαν χρόνια, κι όμως δεν ξέφτισε μέσα του. Τώρα, ύστερα απότόσον καιρό, προσπαθώ, για την ωφέλεια τού αναγνώστη, να αναπαραστήσω με τονλόγο και την πένα ότι έζησε τότε. Φτωχή ή αναπαράσταση! Ό λόγος και ή πένα δενέχουν τη δύναμη να περιγράψουν με πληρότητα και ακρίβεια τη μυστική εκείνηαποκάλυψη, τη νοερή εκείνη δράση.

Αγίαδράση τού νου! Πόσο απροσδόκητα, πόσο αιφνίδια εμφανίζεσαι σαν εκπληκτικόςζωγραφικός πίνακας μπροστά στα νοερά μάτια όσων έχουν ετοιμαστεί για τη θέα τωνθείων μυστηρίων με τη μετάνοια και την προσεκτική, μοναχική προσευχή! Πόσοβαθιά, πόσο σαφής, πόσο ζωντανή είναι ή γνώση πού παρέχεις!

Πόσο πλήρη, πόσοαδιαφιλονίκητη, πόσο ασύλληπτη πεποίθηση εμπνέεις! Έρχεσαι, ανεξάρτητα από τη θέλησητων ανθρώπων, σ' όποιον εσύ διαλέγεις, ή μάλλον σ' οποίον ό Θεός σε στέλνει!Όποιος θέλει να εισχωρήσει με τη δική του δύναμη και προσπάθεια στα πνευματικάμυστικά, ματαιοπονεί- δεν είναι παρά ένας ανίσχυρος ονειροπόλος, πούπεριπλανιέται στο σκοτάδι της αυταπάτης, χωρίς να έχει και, επομένως, χωρίς ναμεταδίδει ούτε φώς ούτε ζωή. Όπως ακούγεται ό ήχος των αλυσίδων πού είναιπερασμένες στα χέρια και στα πόδια τού σκλάβου, έτσι ακούγεται και ό ήχος τηςβίας, της παραποιήσεως, τού αναγκασμού, της δουλείας και της βδελυρής αμαρτίας στιςσκέψεις και στα λόγια τού ονειροπόλου. Προϋπόθεση της αυθεντικής, της θείας καιμυστικής πνευματικής οράσεως είναι ή διαρκής παραμονή τού άνθρωπου σε κατάστασημετάνοιας και πένθους για την αμαρτωλότητα του. Τα κατανυκτικά δάκρυα είναι το κολλύριομε το όποιο θεραπεύονται τα μάτια τού πνεύματος.

ΈρημοςΑγίου Σεργίου 1846

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Mit Gerontas Porphyrios Ein geistliches Kind erinnert sich

2012-01-30T05:41:00.001+02:00

"Durch die Bekanntschaft mit dem Gerontas Porphyrios, lernte ich auch zum ersten Mal in den dreissig Jahren, in denen ich viele von Christus sprechen gehort habe, einen neuen, wunderbaren, faszinierenden Christus kennen."
(K. Giannitsiotis)

Meinem Beichtvater antwortete: "Was immer ich dir sage gilt, bis Vater Porphyrios dir zum selben Thema etwas anderes sagt. Von diesem Augenblick an gilt automatisch meine Meinung nicht mehr, sondern die Meinung von Vater Porphyrios.""
(K. Giannitsiotis)

"Weisst du nicht, dass du und ich eins sind? ...dass sich in diesem Gefuhl unseres Einsseins mit den anderen das Geheimnis des geistlichen Lebens in Christus versteckt."
(Gerontas Porphyrios)

Konstantinos Giannitsiotis

μετάφραση: Katerina Pusch

Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, 2011

Avec amour et douleur pour le monde contemporan Géronda Païssios l'Athonite

2012-01-30T05:41:00.000+02:00

[...] Le livre "Avec amour et douleur pour le monde contemporain" constitue le premier volume de la serie "Paroles" du Geronda Paissios l'Athonite. Afin d'en faciliter la lecture, le present volume a ete divise en quatre unites thematiques. Chaque partie est divisee en chapitres et chaque chapitre en sections ayant un titre propre. Les notes explicitant differents termes se rapportant a la vie spirituelle ou monastique, lesquels sont connus de nos freres dans le Christ familiers des textes patristiques, ont ete faites pour rendre le texte comprehensible a des lecteurs auxquels ce vocabulaire serait etranger. [...]

(από τον πρόλογο της Καθηγούμενης του Ιερού Ησυχαστηρίου, Μοναχής Φιλοθέης).

Géronda Païssios l'Athonite

μετάφραση: Mère Photinie Marchal

Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", 2011
406 σελ.

Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ(+1891)

2012-01-29T17:06:00.000+02:00

Η καρδία του ήταν ευαίσθητη. Είχε — την ικανότητα νααγαπάει χωρίς όρια κάθε άνθρωπο που βρισκόταν απέναντι του, ξεχνώντας τον ίδιοτου τον εαυτό. Αύτη ή διαρκής παραμέληση του εαυτού του χάριν του πλησίοναποτελούσε την επιλεγμένη από τον στάρετς Αμβρόσιο στάση ζωής. Έλεγε: «όλη μου τηνζωή δεν κάνω τίποτε άλλο παρά να σκεπάζω τις στέγες των άλλων, ενώ ή δική μουμένει τρύπια». Αλλά ή ανθρώπινη ύπαρξη δεν μπορεί να φθάσει στην υπέρτατητελείωση, εάν δεν πάψει να υπάρχει γι' αυτήν την ίδια, εάν δεν δοθεί σε όλους.Αυτό είναι το θεμέλιο τού ευαγγελικού λόγου, ό όποιος, όταν βιώνεται μέχριτέλους, κάνει τους αληθινούς χριστιανούς όμοιους με τον Θεό-γιατί ό Θεός είναιή ζωντανή και προσωπική εστία κάθε αγάπης.

Κανένα ανθρώπινο ελάττωμα, κανένααμάρτημα δεν μπορούσε να γίνει εμπόδιο στην αγάπη τού Γέροντος Αμβροσίου•προτού κρίνει, συνέπασχε και αγαπούσε. Γι' αυτό τον λόγο οι αμαρτωλοί πήγαινανκοντά του χωρίς φόβο, με εμπιστοσύνη και ελπίδα. Μια νέα ή οποία έμεινε έγκυος,εκδιώχθηκε από τον πατέρα της, έναν πλούσιο έμπορο, ό οποίος επί πλέον την καταράστηκε.Αυτή ζήτησε καταφύγιο και παρηγοριά κοντά στον στάρετς Αμβρόσιο, ό οποίος τηνδέχθηκε με γλυκύτητα και την εγκατέστησε σε σπίτι φίλων σε μια γειτονική πόλη όπουμπόρεσε να φέρει στον κόσμο το παιδί της.

Ό στάρετς σε τακτά διαστήματαέστελνε χρήματα στην νεαρή μητέρα, ή οποία ερχόταν να τον δει κατά καιρούς μετον γυιό της. Με την συμβουλή τού Γέροντα ή νέα γυναίκα, πού ήξερε ναζωγραφίζει, άρχισε να κερδίζει το ψωμί της φτιάχνοντας εικόνες. Μερικά χρόνιααργότερα ό έμπορος συμφιλιώθηκε με την κόρη του και αγάπησε πολύ τον εγγονότου.

Ό π. Αμβρόσιος επεδίωκε πρώτα ν' ανακουφίσει τιςανθρώπινες υπάρξεις από τον πόνο τους, πριν τις οδηγήσει στον δρόμο της αρετής.Προς το τέλος της ζωής του συχνά άκουγε κανείς να λέει με χαμηλή φωνή κουνώνταςτο κεφάλι: «Ήμουν αυστηρός στην αρχή του στάρτσεστβό μου, αλλά τώρα έγιναεπιεικής. Οι άνθρωποι έχουν τόσον πόνο, τόσον πόνο!». Όταν υποδεχόταν τουςκαινούργιους του επισκέπτες, ό στάρετς πήγαινε πάντα στους πιο πονεμένους•διάλεγε αυτούς πού είχαν περισσότερη ανάγκη παρηγοριάς και έβρισκε τιςκατάλληλες λέξεις, για να τους ξαναδώσει το θάρρος, την ελπίδα, την χαρά τηςζωής. Εξίσου καλός προς όλους, εκδηλώνοντας ιδιαιτέρως την αγάπη του στουςδυσάρεστους, στους ανυπόφορους, στους πωρωμένους αμαρτωλούς, τούςπεριφρονημένους από την κοινωνία, ποτέ δεν απελπίσθηκε μπροστά στην άβυσσο τωνανθρωπίνων αμαρτημάτων, ποτέ δεν είπε: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι' αυτό».

Βλαντίμιρ Λόσσκυ, Αγιοι Γέροντες της Οπτινα, Α', ΌσιοςΑμβρόσιος, β' έκδ., Σταυροπηγιακή και Συνοδική Ι. Μονή Οσίου Συμεών του ΝέουΘεολόγου, Κάλαμος Αττικής 2002, σελ 28-30.

Λόγοι Παρηγοριάς Αγίου Γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης

2012-01-29T16:29:00.001+02:00

ΓΡΑΦΕΙ ευλαβής πνευματική θυγατέρατου:

Και νέα επίσκεψις μου τον μήνα Μάρτιο(του 1965). Βροχή οι ερωτήσεις (του Γέροντος):

- Καλώς ήλθες. Τί κάνεις; Ή ζωή σουείναι προς σωτηρία ή απώλεια; Τα έργα σου να φροντίζεις να είναι προς σωτηρία.Πρόσεχε. Ό διάβολος είναι ακούραστος και μεγάλος τεχνίτης, και εμείς αδύνατοικαι άπειροι. Θα σε βρει πόλεμος. Θάχης πειρασμούς. Πριν δεν είχες γνώσιν περίτων πνευματικών, άφηνες ελεύθερον τον λογισμό σου και γύριζε όπου ήθελε. Τώρα τουβάζεις θύρα και προσπαθείς να τον κλεινής και σκέπτεσαι και διαφορετικά. Γι'αυτό να ξεύρης, θα σε βρει πόλεμος, θα σε πολεμήσει με πολλούς τρόπους όδιάβολος.

Σου λέει: «Τί πάς να μου κάνης, εσύ;». Πάντως, ούτε και να τονφοβάσαι, αλλά ούτε και να είσαι αμέριμνη και ήσυχη. Προσοχή μεγάλη στηνπροσευχή. Μη κόβεις την προσευχή. Καθημερινή σου τροφή τα δάκρυα να είναι. Όσομπορείς να κλείνεσαι. Να κόψης τα πέρα δώθε.

Αγάπησε την σιωπή. Σε όλο ουδέτερη ναείσαι, λίγο να ομιλείς. Κάποιος με ρώτησε: «Κάθε πότε να κοινωνώ;». Τούαπήντησα: Γιατί δεν με ρωτάς και «κάθε πότε να τρώγω;». Όποτε πεινάς τρως. Έτσικαι με την θεία Κοινωνία. Όποτε ζητά ή ψυχή σου και θέλεις, να κοινωνείς, αρκείνα έχεις άδεια από τον πνευματικόν σου. Το μυστήριο (της Θείας Ευχαριστίας), ανεσύ προσεχής και αγωνίζεσαι, θα σε ειδοποιεί και θα το ζητάς. Πάντως, τακτικήθεία Κοινωνία.

Νύχτα μέρα παρακαλώ, πιστή να μείνειςμέχρι θανάτου. Ή Παναγία μας να σε σκεπάζει. Με επιμονή ζητώ από τον θεό να στέκειδίπλα σου.

Του Ισαάκ του Σύρου τους Λόγους, μετάτις δέκα φορές πού θα τούς διάβασης, θα τούς καταλάβεις, δηλ. θα καταλάβεις τηναξία του και θα τούς αγαπήσεις περισσότερο. Μη τα διαβάζεις για να τελείωσηςσύντομα, αλλά αργά και με προσοχή, και να βλέπεις, απ' όλα αυτά εκεί μέσα, τίκάνεις εσύ και τί δεν κάνεις. Εκεί θα βρίσκεις ωφέλεια, εκεί να τρέχεις.

Και κοιμήσου όσο θέλεις, και τρώγεόσο θέλεις, αλλά πάντα να το θυμάσαι, την προσευχή μη αφήσεις. Πάντα ό νους σουεκεί να είναι. Τίποτα δεν θα σε βλάψει, αν έχεις τον νουν σου εις την προσευχή,εις τον Θεό. Προσευχή. Μερικοί, όταν περάσει λίγη ώρα και δεν προσευχηθούν, δεναντέχουν και υποφέρουν. Ώς μαρτύριο θεωρούν τις στιγμές πού θέλουν ναπροσευχηθούν και δεν μπορούν.

Τώρα ίσως δεν τα καταλαβαίνεις αυτά πού σου λέγω,αργότερα Ίσως. Αν στο μαγκάλι δεν προσθέσουμε κάρβουνα, ή φωτιά θα σβήσει.Προσοχή να μη σβήσει ή φωτιά. Και δεν θα σβήσει, αν δεν κόψης την προσευχή.

Ν' αγαπήσεις τον Χριστό μας, όπως Τοναγάπησαν οι Άγιοι, οι μάρτυρες και ακόμη πιο πολύ, όπως ή Μαρία ή Μαγδαληνή.«Πού έβαλαν τον Κύριο μου;». Είπε με πόνο. Κλαίγω όταν το διαβάζω αυτό, γιατίκαταλαβαίνω πώς θα το είπε. 'Αλλά άκουσε μετά την γλυκεία φωνή: «Μαρία!»...

(Σωτηρίας Νούση, Ό Γέρων Ιερώνυμοςτης Αίγινας (1883-1966), Ζ' έκδοσης, 2010, σελ. 256-257.

THE ORTHODOX WORD. Issue #280, September-October 2011, Vol. 47, No. 5:

2012-01-29T15:01:00.000+02:00

Read A
Sample

Our Most Recent Issue

Issue #280, September-October 2011,
Vol. 47, No. 5:

Eternity Hidden in the Moment: Elder Arsenie of Romania (1914-2011)

Eternity Hidden in the Moment: The Life and Recollections of Elder Arsenie (Papacioc), Part One

On the Passion of Our Lord Jesus Christ, Homily 33; by St. Philaret (Gumilevsky), Archbishop of Chernigov

Ημερίδα εις μνήμην του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου Διοργάνωση: Ι. Μ. Οσ. Εφραίμ του Σύρου, Κονταριώτισσα Κατερίνης

2012-01-29T00:43:00.000+02:00

Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΗ.

2012-01-29T00:38:00.001+02:00

Letters of St. Ignatius Brianchaninov

2012-01-28T23:49:00.000+02:00

FEATURE ARTICLE:

Letters of St. Ignatius Brianchaninov

(Click here to read .pdf)

Πνευματικός φάρος στη λίμνη Σκόδρα.

2012-01-28T22:24:00.002+02:00

Στα νότια της σύγχρονου Μαυροβούνιο είναι μια μοναδική περιοχή. Κατά μήκος των ακτών και των νησιών από τα μεγαλύτερα στα Βαλκάνια, στη λίμνη Σκόδρα είναι πολυάριθμα ορθόδοξα μοναστήρια.

ΛΙΜΝΗ ΣΚΟΔΡΑ.

ΤΟ BESCA ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

ΘΕΑ

ΠΑΤΕΡΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΔΩ

http://www.pravoslavie.ru/foto/set455.htm

Η Πρεσβυτέρα στη Διασπορά

2012-01-28T21:45:00.000+02:00

Ομιλία της Πρεσβυτέρας & Εκπαιδευτικού ΒιργινίαςΣαλαπάτα

κατά την συνάντηση των Πρεσβυτερών

της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων & Μεγ. Βρετανίας

Λονδίνο, 26η Ιανουαρίου 2012

Θέμα:

«Εμπειρίες και ανησυχίες της Πρεσβυτέρας

στην Κοινότητα της Διασποράς»

Σεβασμιώτατε,Θεοφιλέστατοι, Σεβαστοί Πατέρες,

Ελλογιμότατε κ.Καθηγητά,

Αγαπητές μου συμπρεσβυτέρες,

Θα ήθελα κατ’ αρχάς να μου επιτρέψετε να εκφράσω θερμότατεςευχαριστίες στον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Γρηγόριο για την πρόσκλησή τουστην ωραία αυτή Σύναξη των Πρεσβυτερών, η οποία -είμαι σίγουρη πως- θασυμβάλλει στον πνευματικό καταρτισμό και την τροφοδοσία της ψυχής μας. Επίσηςδε, από της θέσεως αυτής και εκ μέρους όλων μας θα ήθελα να του ευχηθώ «ΕιςΠολλά Έτη Δέσποτα», με την ευκαιρία της χθεσινής ονομαστικής του εορτής.

Στεκόμενη απόψε εδώ μπροστά σας, φέρνω στη μνήμη μου όλεςεκείνες τις σημαντικές και δυναμικές γυναίκες της οικογένειάς μου, πουυπηρέτησαν την Αγία Εκκλησία μας ως Πρεσβυτέρες, Μοναχές, Ιεροψάλτριες, αλλάκαι ως απλές χριστιανές μητέρες, προσφέροντας με πνεύμα ηρωϊκό -πνευματικά καιεθνικά- από το περίσσευμα της καρδιάς τους στο Χριστό και την Πατρίδα, όπωςκάνουν πάντοτε οι γυναίκες της δικής μας φυλής.

Έτσι, αφού από μικρή ηλικία μαθήτευσα μέσα στο πλαίσιο αυτό,ήταν πολύ φυσιολογικό για εμένα να αποδεχθώ την πρόταση και να αναλάβω τον ιερόρόλο της Πρεσβυτέρας, τον οποίο ρόλο κρατώ με ταπεινό πνεύμα αλλά και μεχριστιανική αγωνιστικότητα για 27 συναπτά έτη, από τα οποία τα 25 είναιαφιερωμένα στη συν-διακονία -με τον Ιερέα σύζυγό μου- στην ΑρχιεπισκοπήΘυατείρων. 27 χρόνια μεστά, γεμάτα από πολύτιμες εμπειρίες και πολύχρωμες προκλήσεις.Προκλήσεις, γιατί ο χώρος στον οποίο ζούμε και διακονούμε είναι τόσοδιαφορετικός από εκείνον στον οποίο -οι περισσότερες από εμάς- γεννηθήκαμε καιμεγαλώσαμε.

Προσωπικά θα ήθελα απόψε να μοιραστώ μαζί σας, έστω καιεπιγραμματικά, κάποιες ανησυχίες μου για το παρόν και την αγωνία μου για τομέλλον. Και το μέλλον είναι τα νέα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια. Αυτοί θακληθούν «αύριο» να αναλάβουν τις ευθύνες και το έργο που επιτελούμε εμείςσήμερα. Στον τομέα αυτό βλέπω και αισθάνομαι μεγάλη ανησυχία. Αν και πρέπει ναδηλώσω την σταθερή μου πίστη στην Πρόνοια του Αγίου Θεού μας, ο οποίος πάντοτεδίνει λύσεις στα μεγάλα αδιέξοδα της ζωής των ανθρώπων, θα πρέπει -ως Ελληνίδα-να υπογραμμίσω και την αρχαία ελληνική ρήση «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Εμείς-η ανθρώπινη πλευρά της Εκκλησίας μας- έχουμε υποχρέωση, με όραμα καιπρογραμματισμό, να εργαστούμε για να εξασφαλίσουμε τη συνέχεια και τηνπολυπόθητη διαδοχή.

Έτσι, ως μητέρα δύο νέων ανθρώπων, εκ των οποίων ο έναςδιακονεί ήδη την Εκκλησία μας, ως Θεολόγος και Ιεροψάλτης, νιώθω επιτακτική τηνανάγκη να τονίσω ότι έχουμε υποχρέωση να εργασθούμε με προσοχή και μεστρατηγικό σχεδιασμό, και στις οικογένειές μας, αλλά και στις Κοινότητες, όπωςεπίσης και κεντρικά στην Ιερά Αρχιεπισκοπή, για να δημιουργήσουμε τιςκατάλληλες εκείνες προϋποθέσεις ώστε να δούμε στο εγγύς μέλλον, νέους και νέες,από τα σπλάχνα της Ομογένειας και της Αρχιεπισκοπής μας, να στελεχώνουν τιςεκκλησίες και τα σχολεία μας.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να στρέψουμε την προσοχή καιτην φροντίδα μας στα θέματα της ανατροφής, μόρφωσης και διαμόρφωσης τωνχαρακτήρων των νέων μας, οι οποίοι εκ των πραγμάτων ζουν και δραστηριοποιούνταισε ένα περιβάλλον που είναι μόνο κατ’ όνομα χριστιανικό και το οποίο δεν τουςπαρακινεί, ούτε και τους εφοδιάζει με τον απαραίτητο ηθικο-πνευματικό εξοπλισμόγια να βαδίσουν την σταυρική οδό της ιερωσύνης και της διακονίας.

Από την άλλη μεριά βέβαια, κι εκείνοι που αναλαμβάνουνσήμερα την διακονία αυτή, έρχονται στις Κοινότητές μας αντιμέτωποι με πολλά καιποικίλα ιδιαίτερα ζητήματα, που αφορούν τις συνθήκες διαβίωσης, τη νοοτροπίατων λαϊκών αρχόντων, τα οικονομικά προβλήματα, διάφορες προκαταλήψεις κ.ά., ταοποία επίσης χρήζουν συγκεκριμένης προσοχής, ανάλυσης και αντιμετώπισης, για ναμπορέσουμε να προχωρήσουμε στην οδό της προόδου και της πραγματικής κι όχιφαινομενικής ανάπτυξης των Κοινοτήτων μας. Δυστυχώς δεν έχω περισσότερο χρόνογια να αναπτύξω την ανησυχία μου αυτή.

Θα ήθελα, επίσης,να αναφέρω την εμπειρία μου ότι η συνειδητή και αφοσιωμένη Πρεσβυτέρα δεν είναιδιακοσμητικό στοιχείο στην ιερατική οικογένεια και στην Κοινότητα. Κυριολεκτικάσυν-διακονεί με τον Ιερέα σύζυγό της, σε καθημερινή μάλιστα βάση. Σχεδόν όλεςοι γυναίκες της Ενορίας φθάνουν στον Ιερέα -για οποιοδήποτε ζήτημα τις απασχολεί-μέσω της Πρεσβυτέρας, με την οποία μοιράζονται πολλά από τα προβλήματα και τιςανησυχίες τους. Οι νεώτερες κυρίες, και μάλιστα οι μητέρες μικρών παιδιώναποζητούν τη συμβουλή της Πρεσβυτέρας για μια σειρά από ζητήματα που άπτονταιτης ανατροφής των παιδιών, αλλά και των εθίμων που πρέπει να ακολουθούνται στηνοικογένεια. Οι ηλικιωμένες γυναίκες του εκκλησιάσματος ζητούν την Πρεσβυτέραγια να ομιλήσουν μαζί της στη γλώσσα που καταλαβαίνουν και εκφράζονταικαλύτερα. Στην δύσκολη στιγμή της κοίμησης ενός μέλους της Κοινότητας ηΠρεσβυτέρα -συνοδεύοντας τον σύζυγό της- είναι εκείνη που θα σταλάξει, με γλυκόκι ευγενικό τρόπο, λόγο και πράξη παρηγοριάς.

Η Πρεσβυτέρα ήτανκαι παραμένει πάντα στην Παράδοσή μας άνθρωπος της προσευχής και της προσφοράς, συνειδητά αναλισκόμενη στηφροντίδα για τους άλλους ανθρώπους και για την περιβάλλουσα φύση. Για τούτοσωστά έχει χαρακτηρισθεί ως «η μητέρα της Ενορίας», η «μητερούλα» όπως τηναποκαλούν οι Ρώσοι.

Τελειώνοντας τονλόγο μου, θα σας παρακαλούσα, Σεβασμιώτατε, να δεχθείτε να υποβάλλωεπιγραμματικά τις δύο παρακάτω σκέψεις για συζήτηση:

Θεωρώ πως θα ήταν ωφέλιμο για όλες τις Πρεσβυτέρες και γιατον αγώνα που καταβάλλουμε στις κατά τόπους Κοινότητές μας, παράλληλα με τουςΙερείς συζύγους μας, να συναντιόμαστε σε τακτικά χρονικά διαστήματα και ναανταλλάσσουμε απόψεις για τα ζητήματα που μας απασχολούν.

Θα ήταν, επίσης, καλή ιδέα να οργανώναμε στην ΙεράΑρχιεπισκοπή μας, πάντα με την άδεια και ευλογία σας Σεβασμιώτατε, μιαΑδελφότητα Πρεσβυτερών, για καλύτερη επικοινωνία μεταξύ μας. Θα μπορoύσαμεακόμα και απόψε να ορίσουμε μια προσωρινή Επιτροπή, για να επιμεληθεί των αρχώνλειτουργίας μιας τέτοιας Αδελφότητας.

Σεβασμιώτατε, Άγιοι Αρχιερείς και Σεβαστοί Πατέρες, σαςπαρακαλούμε να εύχεστε πάντα ενώπιον της Αγίας Προθέσως και του ΙερούΘυσιαστηρίου να μας αξιώνει ο Μεγάλος Θεός μας να αποδεικνυόμαστε αντάξιες τουρόλου μας και των προσδοκιών της Αγίας μας Εκκλησίας.

Αγαπητέςσυμπρεσβυτέρες, σας εύχομαι Καλή κι Ευλογημένη Χρονιά, καλή δύναμη στην ιερήαποστολή μας κι ας έχουμε πάντοτε υπ’ όψιν μας τον λόγο του Αγίου Ιωάννου τουΧρυσοστόμου: «ουδέν ισχυρότερον, γυναικός -και δη Πρεσβυτέρας- ευλαβούς καισυνετής»!

Σας ευχαριστώπολύ.

http://www.thyateira.org.uk/index.php?option=com_content&task=view&id=1015&Itemid=168

Δέηση στην Ιερά Μονή Μάρθας και Μαρίας εν Βηθανία.

2012-01-28T21:38:00.000+02:00

ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗ.

2012-01-28T21:37:00.001+02:00

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ

2012-01-28T19:08:00.000+02:00

ΜΠΡΟΣΤΑ στα μάτια μου απλώνεται ήμεγαλόπρεπη θάλασσα. Εδώ, στον βορρά, είναι σχεδόν πάντα θολή καιφουρτουνιασμένη. Κάπου-κάπου, όμως, γίνεται πανέμορφη. Πλατιά θάλασσα! Βαθιάθάλασσα! Τραβάς τα βλέμματα, τραβάς και τις σκέψεις. Ακίνητος κοιτάζω τηθάλασσα για πολλή ώρα. Το θέαμα είναι μονότονο. Ωστόσο το βλέμμα και οι σκέψειςμου δεν μπορούν να ξεκολλήσουν απ' αυτήν πλέουν στην απεραντοσύνη της,βουλιάζουν στα νερά της, φτάνουν στον βυθό της. Τί έμπνευση κρύβεται στηθάλασσα! Τί πληρότητα αισθάνεται ή ψυχή, όταν τα μάτια ευφρανθούν και χορτάσουναπό την παρατήρηση της θάλασσας! Άς ατενίσουμε, αδελφοί, άς ατενίσουμε τηθάλασσα από το καταφύγιο της μονής μας, πού το χέρι της πρόνοιας τού Θεού τηντοποθέτησε σε μιάν ακτή.

Πίσω από τη θάλασσα υπάρχει μια άλλη«θάλασσα»: ή πρωτεύουσα του κραταιού Βορρά. .

Σ.τ.Μ : Εννοεί την Ιερά ΜονήΑγίας Τριάδος - Αγίου Σεργίου, ή οποία ήταν χτισμένη σε μιαν ακτή Τουφινλανδικού κόλπου, κοντά στην Αγία Πετρούπολη, και της οποίας ό άγιος Ιγνάτιοςδιετέλεσε ηγούμενος από το 1834 ως το 1857.

2• Σ.τ.Μ.: Εννοεί την Αγία Πετρούπολη.

Υπέροχηείναι ή θέα της από την ακτή, πάνω στην οποία απλώνεται το μοναστήρι μας. Πλατιά,κρυστάλλινη, ασημένια ή θάλασσά μας, απλώνεται ανάμεσα στις γερτές ακτές καικλείνεται από την Κρονστάνδη. Πίσω απ' αυτήν γίνεται πια απέραντη και ενώνεται μετον απέραντο ουρανό.

Έψελνε κάποτε ό άγιος προφήτης Δαβίδ: «Ναή μεγάλη και πλατιά θάλασσα! Εκεί μέσα κινούνται αναρίθμητα ζώα, μικρά καιμεγάλα, τα ψάρια πού περιφέρονται στους θαλάσσιους δρόμους. Εκεί καράβιαταξιδεύουν, καθώς και το μεγάλο κήτος, ό δράκοντας, πού τον έπλασες για να τηνεμπαίζει». Αλληγορικοί είναι οι στίχοι τούτοι του Δαβίδ. Οι άγιοι πατέρες τούςερμηνεύουν: θάλασσα είναι ή γή. Τα αναρίθμητα ζώα, μικρά και μεγάλα, και ταψάρια, πού ζουν στη θάλασσα, είναι οι άνθρωποι κάθε έθνους και ηλικίας, πούυπηρετούν την αμαρτία. Πλοία είναι ή αγία μας Εκκλησία συνολικά και καθένας απότούς αληθινούς χριστιανούς πού νικούν τον αμαρτωλό κόσμο. Δράκοντας είναι ό άγγελοςπού έπεσε από τον ουρανό στη γή, ό Εωσφόρος.

Πλέει ή αγία μας Εκκλησία στα νερά τηςθάλασσας τού βίου τούτου μέσ' από τούς αιώνες, μέσ' από τις χιλιετίες. Υλικά καισωματικά ανήκει στον κόσμο, πνευματικά όμως δεν ανήκει σ' αυτόν. Ό Κύριος είπε όχι μόνο στους αποστόλους αλλάσ' όλη την Εκκλησία: «Δεν ανήκετε στον κόσμο, εγώ σάς διάλεξα και σάς ξεχώρισα απότον κόσμο». Ως προς το σώμα και τις σωματικές ανάγκες ανήκετε στον κόσμο, ως προςτο πνεύμα, όμως, είστε χωρισμένοι από τον κόσμο. Ανήκετε στον Κύριο, τον όποιοό κόσμος έχει μισήσει.

Πλέει ή αγία μας Εκκλησία στα νερά τηςθάλασσας του βίου τούτου και μένει πάνω από τα κύματα, ασφαλισμένη καθώς είναι μετη θεία διδασκαλία της. Γιατί αυτή διατηρεί την αληθινή γνώση για τον θεό και τονάνθρωπο, για το καλό και το κακό, για τον πρόσκαιρο υλικό

Η θάλασσα του βίου

κόσμο και για τον αιώνιο πνευματικό. Όλοιόσοι ανήκουν σ' αυτή τη μοναδική αληθινή Εκκλησία, οι ορθόδοξοι χριστιανοί της οικουμένης,διατηρώντας τη διδασκαλία της ακέραιη και καθαρή, αποτελούν το σύνολο τωνπλοίων πού διαπλέουν τη θάλασσα του βίου, χωρίς να βυθίζονται στα σκοτεινά βάθητης.

Κάθε πραγματικός χριστιανός, πούταξιδεύει στη θάλασσα τού βίου, βιάζεται να φτάσει στην αιωνιότητα. Όπως στηνυλική θάλασσα μπορεί κανείς μόνο να ταξιδέψει, όχι να κατοικήσει μόνιμα, έτσι καιστη νοητή θάλασσα του βίου δεν υπάρχει τίποτα το μόνιμο, δεν υπάρχει τίποτα πούνα ανήκει για πάντα στον άνθρωπο, δεν υπάρχει τίποτα πού να τον συνοδεύει πέρα απότον τάφο. Μόνο τα καλά του έργα και οι αμαρτίες του τον ακολουθούν στηναιωνιότητα. Στην επίγεια ζωή μπαίνει γυμνός, μόνο με το σώμα του.

'Από τηνεπίγεια ζωή βγαίνει αφήνοντας ακόμα και το σώμα του. Δεν το κατανοούν οι δούλοιτού κόσμου, οι δούλοι της αμαρτίας. Το κατανοεί, όμως, ό πραγματικόςχριστιανός. Αυτός είναι σαν ένα μεγάλο καράβι γεμάτο πνευματικούς θησαυρούς,πού τούς αυξάνει στη διάρκεια τού ταξιδιού του. Τα πλούτη αυτά είναι τόσο πολλά,πού ό κόσμος όλος δεν μπορεί να τα χωρέσει• είναι και τόσο πολύτιμα, πού τούκόσμου όλου τα πλούτη, αν συγκριθούν μαζί τους, δεν έχουν καμιάν αξία. Ζηλεύειό κόσμος τον πραγματικό χριστιανό και τα πλούτη του. Το πλοίο του, παρά τομέγεθος και την αντοχή του, κινδυνεύει από τούς σφοδρούς άνεμους, τα κύματα,τούς υφάλους, τις ξέρες. Είναι ντυμένος τον παντοδύναμο Χριστό ό χριστιανός, αλλάδεν θ' αποφύγει τούς κινδύνους. Όλοι ανεξαίρετα όσοι θέλουν να σωθούν, θααντιμετωπίσουν διωγμούς.

Κάθε καράβι βιάζεται να φτάσει στο Λιμάνιπού είναι ό προορισμός του. Στη διάρκεια του ταξιδιού του πιάνει σε άλλαΛιμάνια μόνο για λίγο, αν είναι απόλυτη ανάγκη. Έτσι κι εμείς πρέπει ναβιαστούμε, να τραβήξουμε μ' όλες μας τις δυνάμεις για τον ουρανό και την αιωνιότητα.Σε τίποτα το πρόσκαιρο ας μην αναπαυθεί ή καρδιά μας, για να μην κολλήσει ήψυχή μας στη γή από την ενέργεια της αυταπάτης, πού ζει μέσα μας αλλά και μέσαστους άλλους. Με την προπατορική πτώση «ή ψυχή μας κυλίστηκε ταπεινωμένη στοχώμα», αποκτώντας από τότε ροπή προς καθετί το φθαρτό, «κόλλησαν στη γή τασπλάχνα μας», δηλαδή ή πνευματική μας ύπαρξη, ή οποία δεν αποβλέπει πια στονουρανό και στην αιωνιότητα.

Ας εκτελούμε πρόθυμα και φιλότιμα ταεπίγεια διακονήματα και καθήκοντα μας, σαν να μάς τα έχει αναθέσει ό ίδιος όΘεός, μην ξεχνώντας ότι τα μάτια Του ακατάπαυστα μάς παρακολουθούν και ότικάποτε θα δώσουμε λόγο σ' Εκείνον για όλα όσα κάνουμε. Ας μην αχρηστεύουν, ας μημολύνουν τα έργα μας αμαρτωλές προδιαθέσεις και εμπαθείς σκοποί! Με κάθεεπίγειο έργο ας επιδιώκουμε την εύαρέστηση του Θεού, και τότε το επίγειο έργο θαγίνει επουράνιο. Δύο ας είναι οι κύριες και ουσιαστικές ασχολίες μας, ή διακονίατου Θεού και ή προσπάθεια για την ένωση μ' Αυτόν Ή δεύτερη πραγματώνεται με τηνπρώτη, πού συνίσταται στην αδιάλειπτη μνήμη του Θεού και των εντολών Του και στηντήρηση αυτών των εντολών τόσο με την εμφανή όσο και με την αφανή διαγωγή μας.

Ό καπετάνιος οδηγεί το καράβι καισκέφτεται συνεχώς το λιμάνι, όπου θα ξεφορτώσει.

Προσέχει να μην ξεφύγει από τησωστή πορεία, γιατί δεν υπάρχουν δρόμοι, όπως στη στεριά ‘όλη ή θάλασσα είναιένας απέραντος δρόμος. Κοιτάζει, λοιπόν, μια τον ουρανό και τον ήλιο, μια τονχάρτη και την πυξίδα με τη βοήθεια τους κατευθύνει το καράβι. Ούτε στη θάλασσα τουβίου υπάρχουν δρόμοι. Τον άνθρωπο τον κατευθύνει ό νους του. Κανένας μας δενγνωρίζει τί του επιφυλάσσει το μέλλον, ή επόμενη μέρα, ή επόμενη ώρα. Ταπερισσότερα γεγονότα είναι απρόβλεπτα και απροσδόκητα Τη μακροχρόνια γαλήνη τηδιαδέχεται ξαφνικά μια φοβερή τρικυμία Ό χριστιανός πιστεύει πώς όλα όσα τουσυμβαίνουν προέρχονται από το θέλημα του Θεού. Έτσι, και την πιο μεγάληφουρτούνα την αντιμετωπίζει με ειρήνη. Ή υποταγή του στο θειο θέλημα τονσυμφιλιώνει με τις συμφορές. Τα μάτια του νου του είναι στραμμένα διαρκώς στονπνευματικό ουρανό, το Ευαγγέλιο, όπου σαν τον ήλιο φέγγει ή διδασκαλία τουΧριστού. Συνάμα παρακολουθούν την καρδιά, τη συνείδηση, όλη τη δραστηριότητα,εξωτερική και εσωτερική, της ψυχής.

Ό νους μας, λοιπόν, σαν ακοίμητοςκαπετάνιος, ας είναι σταθερά στραμμένος προς την αιώνια μακαριότητα, ήλησμοσύνη της οποίας μάς οδηγεί στην αιώνια συμφορά. Ό νους μας ας συγκρατεί τηνκαρδιά, ώστε αυτή να μην παρασύρεται από τα φθαρτά και μάταια, εγκαταλείποντας ταάφθαρτα και αιώνια, τα αληθινά και ουσιώδη. Ό νους μας ας ρίχνει συχνά τη ματιάτου στη συνείδηση, σαν σε πυξίδα, και ας ακολουθεί την πορεία πού εκείνη τουδείχνει. Ό νους μας, τέλος, ας μάς καθοδηγεί θεάρεστα σ' όλο το ταξίδι τηςζωής, για να φτάσουμε με ασφάλεια στο λιμάνι της αιωνιότητας, έχοντας το πλοίομας φορτωμένο με πνευματικούς θησαυρούς.

Ας μη φοβηθούμε τις τρικυμίες τηςθάλασσας του Ρίου. Τα άγρια κύματα της ανεβαίνουν ως τον ουρανό και κατεβαίνουνως τον άδη, δεν μπορούν όμως να καταπιούν τον χριστιανό πού έχει ζωντανή πίστη.Ή πίστη ξυπνά τον Σωτήρα, πού κοιμάται στην πρύμνη -έτσι νομίζουν οι μαθητέςΤου, πού διαπλέουν τη θάλασσα τού βίου, όταν οι ίδιοι βυθίζονται στην αμέλεια.Ή πίστη, λοιπόν, κραυγάζει στον Σωτήρα με προσευχή φλογερή πού βγαίνει από καρδιάταπεινή, από καρδιά πονεμένη και λυπημένη για την αμαρτωλότητα και την εμπάθειατης. Τού ζητάει βοήθεια Τού ζητάει τη σωτηρία. Και την παίρνει. Ό Κύριος τούσύμπαντος, μ' ένα πρόσταγμα του, ξαναφέρνει απόλυτη γαλήνη. Ή πίστη πούδοκιμάστηκε με τα κύματα και τούς άνεμους τού βίου, αισθάνεται πιο δυνατή, πιοανδρεία, και ετοιμάζεται για νέους αγώνες.

Ας μην εφησυχάζουμε, όταν βλέπουμε τηθάλασσα τού βίου γαλήνια Ή γαλήνη αυτή είναι πρόσκαιρη και απατηλή. Ή θάλασσαείναι ευμετάβλητη. Ας μην είμαστε, λοιπόν, αμέριμνοι. Άλλωστε, το καράβι μπορείνα πέσει ξαφνικά σε ξέρα ή σε ύφαλο αόρατο, μόλις σκεπασμένο από τα νερά, και ναπάθει μεγάλη ζημιά. Άλλοτε, πάλι, ένα φαινομενικά ακίνδυνο συννεφάκι αρχίζειξαφνικά να βγάζει από τα σπλάχνα του άνεμους και αστραπόβροντα, ξεσηκώνονταςεναντίον μας τη θάλασσα.

Γεμάτη είναι ή ζωή μας από θλίψεις,δοκιμασίες, μεταλλαγές. Μας επιβουλεύεται ό νους μας. Μολονότι είναι ό οδηγόςμας, συχνά ξεφεύγει από τον σωστό δρόμο και μας παρασύρει στην πλάνη. Μαςεπιβουλεύεται ή καρδιά μας, υποκύπτοντας στις δικές της παρορμήσεις και αθετώνταςτο θέλημα τού Θεού. Μας επιβουλεύεται ή αμαρτία, εκείνη πού φυτεύτηκε μέσα μας μετην προπατορική πτώση και εκείνη πού ενεργεί πάνω μας διαμέσου των εξωτερικών πειρασμών.

Μάς επιβουλεύεται όκόσμος, πού είναι δούλος της ματαιότητας και της φθοράς και πού επιδιώκει ναμάς παρασύρει όλους σ' αυτή τη δουλεία τόσο με την κολακεία όσο και με τονδιωγμό. Μάς επιβουλεύονται οι αόρατοι εχθροί μας, τα πονηρά πνεύματα.

Μάςεπιβουλεύονται οι άνθρωποι πού είναι όργανα τους, συχνά οι ίδιοι οι φίλοι και οισυγγενείς μας. Γι` αυτό ό Κύριος μάς έδωσε εντολή να μένουμε άγρυπνοι,περιφρουρώντας τον εαυτό μας από την αμαρτία με την εργασία των αρετών, με τημελέτη τού θείου λόγου, με την προσευχή, με την πίστη και την ταπείνωση.

Ποιά είναι τα «μεγάλα ζώα», πού ζουν στηναπεραντοσύνη της θάλασσας τού βίου; Ούτε εγώ ούτε άλλος κανείς θα ήθελα ναμοιάσουμε μ' αυτούς τούς γίγαντες της θάλασσας, πού μοναδική τους παρηγοριάέχουν τα σκοτεινά βάθη. Εκεί κινούνται, εκεί παραμένουν και από εκεί ανεβαίνουνψηλότερα, στα ηλιοφώτιστα νερά, μόνο για να συντηρηθούν στη ζωή, θανατώνοντας καικαταβροχθίζοντας αναρίθμητα άλλα θαλάσσια ζώα. Ύστερα χάνονται πάλι στασκοτάδια της αβύσσου. Τα υγρά, άγρια μάτια τους δεν ανέχονται το φώς. Σαν κιαυτά, λοιπόν, είναι οι άνθρωποι οι ικανοί, οι μορφωμένοι, οι πλούσιοι, οιδυνατοί, αλλά, αλίμονο, δεμένοι ολόψυχα στη ματαιότητα και τη φθορά. Ή καρδιά καιή διάνοια τους είναι στραμμένες αποκλειστικά στην αναζήτηση επίγειας δόξας καιεπίγειας ηδονής. Βυθισμένοι στη σκοτεινή άβυσσο της θάλασσας τού βίου, κυνηγούνμόνο το πρόσκαιρο, το στιγμιαίο, το ουσιαστικά ανύπαρκτο.

«Περιφέρονται στους θαλάσσιους δρόμους»,λέει ή Γραφή. Περίεργοι αυτοί οι δρόμοι! Τα Ίχνη τους εξαφανίζονται πίσω τους,έτσι πού οι περαστικοί δεν βρίσκουν κανένα σημάδι τους. Τέτοια είναι και ήεγκόσμια προκοπή: Δεν ξέρει τί θέλει. Όταν βρει αυτό πού επιθυμεί, λες και δεν τοκατέχει ήδη, το ζητάει πάλι. Βαρύ, αφόρητο είναι για τούς ανθρώπους αυτού τούκόσμου το φώς της διδασκαλίας τού Χριστού. Φεύγουν μακριά του, στις σκοτεινέςκι απρόσιτες αβύσσους: στον βιοτικό περισπασμό, στις ποικίλες μέριμνες, στιςσαρκικές απολαύσεις. Μέσα στο πνευματικό σκοτάδι περνούν την επίγεια ζωή τους,χωρίς αιώνιο στόχο. Γι` αυτούς είναι πού λέει ή Γραφή: «Και ό άνθρωπος, ενώήταν τιμημένος (ως λογικό δημιούργημα τού Θεού), δεν το αντιλήφθηκε. Εξίσωσε τονεαυτό του με τα άλογα ζώα και έγινε όμοιος μ' αυτά». Άνθρωπος είναι εκείνος πούγνώρισε τον εαυτό του, είπε ό όσιος Ποιμήν ό Μέγας. Άνθρωπος είναι εκείνος πούγνώρισε την αξία του, την κατάσταση του, τον προορισμό του.

Τα «μικρά ζώα» της θάλασσας τού βίουείναι οι άνθρωποι πού δεν έχουν προικιστεί με ξεχωριστές ικανότητες, πού δεν έχουνούτε πλούτο ούτε δύναμη, και μολαταύτα υπηρετούν τη ματαιότητα και την αμαρτία.Αυτά τα «ζώα» δεν έχουν τα μέσα για να διαπράξουν πολλά και μεγάλακακουργήματα, εντούτοις, τυφλωμένα και οδηγημένα από την κακή τους προαίρεση,συμμετέχουν στις ανομίες των «μεγάλων ζώων» ενώ τα ίδια άνομούν και αμαρτάνουνανάλογα με τις δυνάμεις και τα μέσα πού διαθέτουν.

Ό δράκοντας, «ό βασιλιάς όλων των ζώων τηςθάλασσας», «πού πλάστηκε από τον Θεό για να την εμπαίζει», είναι ό άγγελος πούέπεσε από τον ουρανό, ό διάβολος, και ονομάστηκε έτσι για την απροσμέτρητηκακία και πονηριά του. Ενεργεί όσο μπορεί πιο κρυφά και ύπουλα, ώστε τατεχνάσματα του να μη γίνονται αντιληπτά και, επομένως, τα χτυπήματα του ναείναι καίρια, θανατηφόρα. Οι δούλοι του δεν αισθάνονται τα σιδερένια δεσμά, με ταοποία τούς έχει δέσει, και την ολέθρια δουλεία τους την εγκωμιάζουν σαναπεριόριστη ελευθερία και υψίστη ευτυχία Οι πραγματικοί χριστιανοί, απεναντίας,όχι μόνο δεν αλυσοδένονται απ' αυτόν τον δράκοντα, αλλά και τον εμπαίζουν,βλέποντας τις παγίδες του με τον καθαρό τους νου και ποδοπατώντας τες με τηδύναμη της θείας χάριτος, πού σκεπάζει τις ψυχές τους.

Ας γίνουμε σαν τα πλοία πού διαπλέουνομαλά τη θάλασσα. Ένα τμήμα τους, τα ύφαλα, βρίσκεται μέσα στο νερό, δεν είναιόμως ολοκληρωτικά βυθισμένα σ' αυτό, όπως τα ψάρια και τα υπόλοιπα θαλάσσιαζώα. Δεν είναι δυνατό, ναι, δεν είναι δυνατό να μη βραχεί καθόλου αυτός πούδιαπλέει τη θάλασσα τού βίου...

Αδελφοί μου! Φίλοι μου! Στέκομαι μαζί σαςστην ακτή και κοιτάζω τη θάλασσα, πού είναι χαρακωμένη με ποικιλόχρωμεςγραμμές. Πίσω της βρίσκεται μια άλλη θάλασσα με πύρινους, χρυσούς τρούλους καιακίδες... Στο μεταξύ, στον ναό τού Θεού ψάλλετε ό μεγαλειώδης και πολυσήμαντοςύμνος: «Του βίου την θάλασσαν ύψουμένην καθορών των πειρασμών τω κλύδωνι, τώεύδίω λιμένι σου προσδραμών, βοώ σον Άνάγανε εκ φθοράς την ζωήν μου, Πολυέλεε».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Leiter Göttlichen Aufstiegs und geistiger Vervollkomnung Heiliger Johannes vom Sinai .

2012-01-28T14:48:00.002+02:00

Als "tagliches Brot" wird in der Tradition der Kirche oftmals auch die geistliche Lekture umschrieben, das Lesen der Heiligen Schrift, vor allem der vier Evangelien, aber auch von Buhern der Vater der Kirche. Im Laufe der Jahrhunderte hat sich eine ganze Bibliothek, oder besser gesagt ein grosser Schatz an Buchern und Schriften von dauerhaftem Wert, mit einer Bedeutung, die die Generationen uberdauert, angesammelt und ist in das lebendige Erbe der Kirche eingegangen. Dabei haben diese Werke ihren Wert keineswegs wegen klingender Namen bekannter Personlichkeiten der Kirchengeschichte, sondern durch ihren Gebrauch, ihre Verwendbarkeit, ihre Beliebtheit, ihre geistliche Nahrhaftigkeit. Eine grosse Aufgabe fur Generationen ist es, diesen grossen geistlichen Schatz auch in deutscher Sprache verfugbar zu machen. Umso dankbarer wird diese Ubersetzung eines Kleinods der orthodoxen kirchlichen Tradition begrusst. [...]

(p. Martinos Petzolt)

μετάφραση: Mönch Georgios

Ιερά Μονή Παντοκράτορος, 2011

Μοναστική ζωή και παράδοση Διορθόδοξη προσέγγιση: Πρακτικά Διορθόδοξου Μοναστικού Συνεδρίου

2012-01-28T14:45:00.003+02:00

Μητροπολίτης Μαυροβουνίου και ΠαραθαλασσίαςΑμφιλόχιος Ράντοβιτς, Αρχιμ. Πάμφιλος Γιαπιτζάκης, Δικαίος Ι. Μονής Σινά,Ιερομ. Χρυσόστομος Κουτλουμουσιάνος, Κύριλλος Κογεράκης Μητροπολίτης Ρόδου,Αρχιμ. Παρθένιος Βουλγαράκης Καθηγούμενος Ι. Μονής Οδηγήτριας, Αρχιμ. ΕιρηναίοςΒερυκάκης Καθηγούμενος Ι. Μονής Κυρίας των Αγγέλων, Γουβερνέτου, ΔέσποιναΑθανασιάδου - Στεφανουδάκη, Αθανάσιος Παλιούρας, Θεόδωρος Παναγόπουλος,Γλυκερία Χατζούλη, Ελένη Βλαχοπούλου - Καραμπίνα, Σταμάτης Αποστολάκης,Επίσκοπος Σινώπης Αθηναγόρας Peckstadt, Μοναχή Χριστοδούλη, Μοναχή Αγαθή,Ανέστης Κεσελόπουλος, Γεώργιος Καρατζάς, Ευάγγελος Μπούρμπος, ΝικόλαοςΠαπαμανώλης, Πρωτοπρεσβύτερος Ευάγγελος Παχυγιαννάκης, Αθηνά Καβουλάκη -Μπονάτου, Πρωτ. Ιωάννης Raffan

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής - Χρυσοπηγής, 2011

[...] Η θεματολογία του Συνεδρίουαντλήθηκε από τον πλούτο της ορθόδοξης μοναστικής θεολογίας, αγιολογίας καιπαράδοσης. Επίσης παρουσιάστηκαν θέματα της μοναστηριακής τέχνης και του λαϊκούπολιτισμού, καθώς και ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος. Ιδιαίτερη αναφοράέγινε στο σεπτό πρόσωπο της Γερόντισσας Θεοσέμνης.

Με την παρούσα έκδοση των πρακτικών του ΜοναστικούΣυνεδρίου, επιδιώκεται να γίνουν και άλλοι άνθρωποι κοινωνοί των πλούσιωνπνευματικών καρπών του.

Μέσα από τη μελέτη και εντρύφηση των θησαυρισμάτωντης ορθόδοξης μοναστικής ζωής και παράδοσης, ανοίγεται μία εσχατολογικήπροοπτική, που καλεί τον καθένα σε συνεχή πορεία και αγώνα προς την αγιότητα,σε πόθο για την αιωνιότητα. Στις απέλπιδες εποχές που ζούμε, η κλήση αυτήμπορεί να συντελεί, με τη χάρη τού Θεού, στην ανακαίνιση του άνθρωπου και στησωτηρία του κόσμου. [...]

(από την εισαγωγή της Καθηγουμένης της Ιεράς ΜονήςΧρυσοπηγής, Μοναχής Θεοξένης)

Ο Χριστός και ο Ζακχαίος Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

2012-01-28T14:36:00.000+02:00

Πόσο σπάνιασυμβαίνει κάτι τέτοιο σε μας! Ότι κάποιος σταματάει τα μάτια του σε μας, μαςπαρατηρεί, μας βλέπει πραγματικά, όχι μόνο ότι είμαστε σωματικά παρόντες, μαβλέπει στο βάθος μας, παρατηρεί το άγχος μας, τον φόβο, τη θλίψη, τον πόνο, τημοναξιά στα μάτια μας, μα και την ελπίδα και τη χαρά και την ντροπαλή προσδοκίαμας. Βλέπει και σταματάει το βλέμμα του σε μας για να μας αποκριθεί σε όλα, όσαέχουμε κρυφά στην ψυχή, με τα εξής: Έλα, άσε με να είμαι μαζί σου! Πόσος πόνοςθα εξαφανιζόταν από τη γή, αν καθένας από μας μπορούσε να προσέξει όλους γύρωτου, να καταλάβει τους άλλους και να είναι πρόθυμος να τους βοηθήσει. “ – απόμια ομιλία του Μητροπολίτη Αντόνη Σούροζ (Μπλούμ) για τον Χριστό και τονΖακχαίο

Στο σημερινόΕυαγγέλιο διαβάζουμε θαυμάσια απλά λόγια. Ο Χριστός έφτασε στο σημείο, όπουήταν ο Ζακχαίος. Κοίταξε προς τα πάνω και τον είδε. Απόλυτα συνηθισμένα λόγιαχωρίς ιδιαίτερη σημασία. Εκείνη τη στιγμή, όμως, ορίστηκε η μοίρα του Ζακχαίου.Αν ο Χριστός είχε περάσει χωρίς να κοιτάξει, χωρίς να τον δεί, ο Ζακχαίος θαθυμόταν σ΄όλη τη ζωή του, ότι, όταν ο Θεός τον πέρασε, πέρασε και η σωτηρίατου, πέρασε και η ευκαιρία να αρχίσει μια καινούργια ζωή. Εκείνη η καινούργιαζωή θα είχε περάσει από κοντά του χωρίς να τον έχει παρατηρήσει. Ο Θεός θα είχεπεράσει δίπλα του, δεν θα κοιτούσε και δεν θα τον παρατηρούσε. Ο Ζακχαίος,όμως, έγινε ένας καινούργιος άνθρωπος, και γι΄αυτό του δόθηκε η ευκαιρία μιαςκαινούργιας ζωής. Και ο Χριστός, όταν έφτασε στον τόπο, όπου βρισκόταν οΖακχαίος, όχι μόνο τον άγγιξε με ένα βλέμμα, αλλά σταμάτησε τα μάτια Του επάνωτου, Τον είδε και στράφηκε προς αυτόν.

Πόσο σπάνιασυμβαίνει κάτι τέτοιο σε μας! Ότι κάποιος σταματάει τα μάτια του σε μας, μαςπαρατηρεί, μας βλέπει πραγματικά, όχι μόνο ότι είμαστε σωματικά παρόντες, μα βλέπειστο βάθος μας, παρατηρεί το άγχος μας, τον φόβο, τη θλίψη, τον πόνο, τη μοναξιάστα μάτια μας, μα και την ελπίδα και τη χαρά και την ντροπαλή προσδοκία μας.Βλέπει και σταματάει το βλέμμα του σε μας για να μας αποκριθεί σε όλα, όσαέχουμε κρυφά στην ψυχή, με τα εξής: Έλα, άσε με να είμαι μαζί σου! Πόσος πόνοςθα εξαφανιζόταν από τη γή, αν καθένας από μας μπορούσε να προσέξει όλους γύρωτου, να καταλάβει τους άλλους και να είναι πρόθυμος να τους βοηθήσει.

Τώρα πλησιάζουμε στηΣαρακοστή, και τώρα – όχι μετά! – είναι ο καιρός να προσέξουμε τον εαυτό μας.Μετά θα συμβαίουν γεγονότα, τα οποία είναι τόσο μεγάλα και σημαντικά, ώστε θαπρέπει να ξεχάσουμε τον εαυτό μας. Θα πάει ο Χριστός στην Ιερουσαλήμ, θα ανεβείστο θάνατό Του, στο σταυρό. Τότε δεν θα έχουμε χρόνο για να σκεφτούμε τον εαυτόμας. Τώρα, λοιπόν, που η Εκκλησία μας βάζει μπροστά σε διαφορετικές εικόνες,σεδιαφορετικούς ανθρώπους, διαφορετικά γεγονότα από τη ζωή του Χριστού ή μπροστάστα λόγια Του.

Ας προσέξουμεακριβώς τώρα τον εαυτό μας, πριν την Κυριακή, οπότε θα ζητήσουμε συγνώμηαπό όλους, και ας κοιτάξουμε τί μαςυποχρεώνει σ΄αυτό. Τα σημερινά απλά λόγια από το Ευαγγέλιο μας λένε σαφώς τίυποχρεώσεις έχουμε, αν θέλουμε να ζητήσουμε συγνώμη. Ας αναρωτηθούμε: Πόσεςφορές, πόσο συχνά, τί ψύχραιμα, τί ανηλεώς, τί δειλά και μικρόψυχα περνάω τουςανθρώπους χωρίς να τους προσέξω! Πώς φοβάμαι να κοιτάξω - επειδή το να δείςσημαίνει να συνδεθείς με μια μοίρα, να βοηθήσεις. Μα είμαι τεμπέλης και δενενδιαφέρομαι, ή – αυτό συμβαίνει πιο συχνά – τρομάζω. Πόσες φορές, κατά τηδιάρκεια μιας μόνο μέρας, περνάμε τους ανθρώπους χωρίς να τους προσέξουμε,παρόλο που περιμένουμε συνέχεια να μας προσέξουν οι άλλοι, να μας δώσουνσημασία, να μας βοηθήσουν! Και αυτό, πάντα, και κάποτε μάλιστα πληρώνοντας μιαμεγάλη τιμή. Θέλουμε να μας δούν οι άλλοι, να μας φερθούν με τρυφερότητα, ναμας καλέσουν, να μας παρηγορήσουν και να μας δώσουν δυνάμεις.

Ας βάλουμε αυτό τοζήτημα μπροστά μας κατά τη διάρκεια όλης της επόμενης εβδομάδας! Ας κοιτάξουμεβαθιά στον εαυτό μας. Ας αρχίσουμε να μαθαίνουμε πώς να βλέπουμε και νακατανικάμε την μικροψυχία, το φόβο, τη φυγοπονία. Ας παλέψουμε με αυτά! Καιτότε θα ρθεί η αιώνια ζωή και η σωτηρία. Όχι μόνο στους άλλους, αλλά και σεμας, επειδή τότε θα μπούμε πρώτα στη βασιλεία των, απλά, καλών ανθρώπινωνσχέσιων, μα στο βάθος αυτής της βασιλείας – θα το δούμε – κρύβεται η βασιλείατου Θεού, η βασιλεία της αγάπης.

Αμήν

Lucy's Big Fat Greek Wedding Dance (Lucille Ball)

2012-01-28T12:12:00.001+02:00

Lucy joins in a Greek wedding dance. Here's Lucy, 1971

Ό σταυρός μας και ό Σταυρός του Χριστού

2012-01-28T10:30:00.000+02:00

Ο ΚΥΡΙΟΣ είπε στους μαθητές Του: «Όποιος θέλεινα με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του κι ας μεακολουθεί».

Γιατίείπε, «τον σταυρό του»; Επειδή είναι σταυρός προσωπικός. Κάθε άνθρωπος, δηλαδή,έχει να σηκώσει τον δικό του σταυρό, ό όποιος, όμως, ονομάζεται συνάμα καιΣταυρός του Χριστού.

Γιακάθε άνθρωπο «ό σταυρός του» είναι οι θλίψεις και οι οδύνες της επίγειας ζωής,θλίψεις και οδύνες προσωπικές.

Γιακάθε άνθρωπο «ό σταυρός του» είναι ή νηστεία, ή αγρυπνία και οι άλλες ασκήσειςτης ευσέβειας, με τις όποιες ταπεινώνεται ή σάρκα και υποτάσσεται το πνεύμα.Είναι κι αυτές προσωπικές, καθώς πρέπει να αναλογούν στις δυνάμεις τού καθενός.

Γιακάθε άνθρωπο «ό σταυρός του» είναι οι αμαρτωλές αδυναμίες και τα πάθη,προσωπικά επίσης. Με ορισμένα απ' αυτά γεννιέται, ενώ άλλα τα αποκτά στην πορείατης επίγειας ζωής του.

Ό Σταυρόςτού Χριστού είναι ή διδασκαλία τού Χριστού.

Μάταιοςκαι ατελέσφορος ό σταυρός, όσο βαρύς κι ανείναι, πού σηκώνουμε, ακολουθώντας τον Χριστό, αν δεν μεταβληθεί σε Σταυρό τουΧριστού.

Για τονμαθητή του Χριστού «ό σταυρός του» γίνεται Σταυρός τού Χριστού. Γιατί ό μαθητήςτου Χριστού έχει την ακλόνητη πεποίθηση ότι Εκείνος πάντοτε αγρυπνεί γι' αυτόν,ότι Εκείνος είναι πού παραχωρεί όλες τις θλίψεις, ως απαραίτητο και αναπόφευκτοόρο της χριστιανικής ιδιότητας, και ότι μ' αυτές μιμείται και οικειώνεται τονΧριστό, γίνεται μέτοχος των παθημάτων Του στη γή, για να γίνει μέτοχος και τηςδόξας Του στον ουρανό.

Για τονμαθητή τού Χριστού «ό σταυρός του» γίνεται Σταυρός τού Χριστού. Γιατί όαληθινός μαθητής τού Χριστού μοναδικό σκοπό της ζωής του έχει την εκπλήρωση τωνεντολών Εκείνου. Οι πανάγιες εντολές τού Χριστού γίνονται για τον μαθητή Τουσταυρός, πού πάνω του διαρκώς σταυρώνει τον παλαιό αμαρτωλό εαυτό του «μαζί με ταπάθη και τις επιθυμίες του».

Έτσιγίνεται φανερό ότι, για να σηκώσει κανείς τον σταυρό του και ν' ακολουθήσει τονΧριστό, πρέπει ν' απαρνηθεί τον εαυτό του να τον απαρνηθεί ως τον αφανισμό τηςψυχής του! Ναι, γιατί τόσο βαθιά, τόσο πληθωρικά διαπότισε ή αμαρτία τηφθαρμένη φύση μας, ώστε ή ψυχή μας πρέπει ν' αφανιστεί και να γεννηθεί πάλι απότο Άγιο Πνεύμα.

Για νασηκώσεις τον σταυρό σου, πρέπει, πρώτον, να αρνηθείς στο σώμα την ικανοποίηση τωνιδιότροπων επιθυμιών του, προσφέροντας του μόνο τα απαραίτητα για τη συντήρησητου' δεύτερον, να παραδεχθείς ότι το δίκαιο σου είναι απάνθρωπη αδικία και ήλογική σου τέλειος παραλογισμός ενώπιον τού Θεού και, τρίτον, να παραδοθείς στονΚύριο με ακλόνητη πίστη και να επιδοθείς στην επιμελή σπουδή τού Ευαγγελίου,αποστέργοντας το θέλημα σου.

Όποιοςμ' αυτόν τον τρόπο απαρνείται τον εαυτό του, είναι ικανός να σηκώσει τον σταυρότου. Με πνεύμα υποταγής στον Θεό και με την επίκληση της βοήθειας Του, ή οποίαέρχεται να τον ενισχύσει, κοιτάζει άφοβα και ατάραχα τη θλίψη να τον πλησιάζει καιετοιμάζεται μεγαλόψυχα να την υπομείνει. Ελπίζει ότι έτσι θα γίνει μέτοχος τωνπαθημάτων τού Χριστού και θα φτάσει στην ομολογία Του, ομολογία μυστική, με τοννου και την καρδιά, αλλά και φανερή, με τις πράξεις και ολόκληρη τη ζωή.

Όσοό σταυρός παραμένει μόνο δικός μας, είναι πολύ βαρύς. Όταν μεταβληθεί σε Σταυρότού Χριστού, γίνεται εξαιρετικά ελαφρός. «Γιατί ό ζυγός μου είναι απαλός και τοφορτίο μου ελαφρό», είπε ό Κύριος.

Όσταυρός τοποθετείται στους ώμους τού μαθητή τού Χριστού, όταν αυτός αναγνωρίσειπώς είναι άξιος των θλίψεων πού τού έστειλε ή πρόνοια τού Θεού.

Όμαθητής τού Χριστού σηκώνει ορθά τον σταυρό του, όταν παραδέχεται ότι οιθλίψεις είναι απαραίτητες για τη μεταμόρφωση του, την ομοίωση του με τον Χριστόκαι τη σωτηρία του.

Ήκαρτερική άρση τού σταυρού σου είναι ή καθαρή θέαση και επίγνωση τηςάμαρτωλότητάς σου. Σ' αυτή την επίγνωση δεν υπάρχει αυταπάτη. Απεναντίας, ανομολογείς πώς είσαι αμαρτωλός αλλά βαρυγκωμάς για τον σταυρό σου, αποδεικνύειςπώς έχεις επιφανειακή γνώση της άμαρτωλότητάς σου και βρίσκεσαι μέσα στηναυταπάτη.

Ήκαρτερική άρση τού σταυρού σου είναι ή πραγματική μετάνοια

Καρφωμένοςστον σταυρό, ομολόγησε μπροστά στον Κύριο πώς οι αποφάσεις Του είναι αλάθητες.Κατηγόρησε τον εαυτό σου, δικαίωσε την κρίση του Θεού, και θα λάβεις την άφεσητων αμαρτιών σου.

Καρφωμένοςστον σταυρό, γνώρισα τον Χριστό, και θ' ανοιχθούν για σένα οι πύλες τουπαραδείσου.

Καρφωμένοςστον σταυρό σου, δόξασε τον Κύριο, αποδιώχνοντας ως άνομο και βλάσφημο κάθελογισμό παραπόνου και γογγυσμού.

Καρφωμένοςστον σταυρό σου, ευχαρίστησε τον Κύριο γι' αυτό το ανεκτίμητο δώρο Του τηδυνατότητα, δηλαδή, πού σου δίνει να Τον μιμηθείς με τις οδύνες σου.

Καρφωμένοςστον σταυρό σου, να θεολογείς- γιατί ό σταυρός είναι το αληθινό σχολείο, τομοναδικό θησαυροφυλάκιο και ό ύψιστος θρόνος της αυθεντικής θεολογίας. Δίχωςσταυρό δεν υπάρχει ζωντανή γνώση του Θεού.

«Μηζητάς την τελειότητα τού νόμου της ελευθερίας (δηλ. του Ευαγγελίου) σεανθρώπινες αρετές, γιατί τέλειος άνθρωπος μ' αυτές τις αρετές δεν υπάρχει η τελειότητατου είναι κρυμμένη στον Σταυρό του Χριστού».

ΣεΣταυρό του Χριστού μεταβάλλει ο σταυρός του μαθητή του Χριστού, όταν αυτός τον σηκώνειμε ειλικρινή συναίσθηση της αμαρτωλότητα του ευχαριστώντας και δοξολογώντας τονΚύριο. Από την ευχαριστία και τη δοξολογία έρχεται ή πνευματική παρηγοριά. Ήευχαριστία και ή δοξολογία γίνονται πλούσιες πηγές ασύλληπτης και άφθαρτηςχαράς, που κοχλάζει ευεργετικά μέσα στην καρδιά, ξεχύνεται στην ψυχή, απλώνεταιστο σώμα, κυριεύει όλη την ύπαρξη την ανθρώπου.

ΌΣταυρός του Χριστού είναι για τούς σαρκικούς ανθρώπους ασήκωτος. Για τον μαθητήκαι ακόλουθο του Χριστού, όμως, είναι αστείρευτη πηγή ανέκφραστης πνευματικήςευφροσύνης. Τόσο μεγάλη είναι αυτή ή ευφροσύνη, πού εξουδετερώνει εντελώς τηθλίψη και τον πόνο.

Ήνεαρή Μαύρα είπε στον σύζυγο της Τιμόθεο, όταν εκείνος, υπομένοντας με καρτερίαφοβερά βασανιστήρια για την πίστη του στον Χριστό, την καλούσε στο μαρτύριο:"Φοβάμαι, αδελφέ μου, να μη δειλιάσω, όταν δώ τα βασανιστικά όργανα και τονοργισμένο ηγεμόνα φοβάμαι μήπως λυγίσω, επειδή είμαι νέα". Και ό Τιμόθεος τηςαπάντησε: "Να στηρίξεις την ελπίδα σου στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, και ταβασανιστήρια θα γίνουν λάδι, πού θα χυθεί πάνω στο σώμα σου, θα γίνουν πνοή δροσιάς,πού θα σε ανακουφίσει από τούς πόνους σου".

ΌΣταυρός είναι ή δύναμη και ή δόξα των αγίων όλων των αιώνων.

ΌΣταυρός είναι ό θεραπευτής των παθών και ό εξολοθρευτής των δαιμόνων.

Θανατηφόροςείναι ό σταυρός τους για όσους δεν φρόντισαν να τον μεταβάλουν σε Σταυρό του Χριστού,για όσους βαρυγκωμούν ενάντια στη θεία πρόνοια, για όσους παραδίνονται στηναπελπισία και την απόγνωση. Οι αμαρτωλοί πού δεν έχουν επίγνωση της άμαρτωλότητάςτους, επομένως ούτε και μετάνοια, πεθαίνουν για πάντα πάνω στον σταυρό τους καιστερούνται, από έλλειψη αυτογνωσίας και καρτερίας, την αληθινή ζωή, τη ζωή μαζίμε τον Θεό. Οι ψυχές τους κατεβαίνουν από τον σταυρό των θλίψεων μόνο νεκρές, γιανα ριχθούν στον αιώνιο τάφο, στη φυλακή του άδη.

ΌΣταυρός του Χριστού ανυψώνει πάνω από τη γη τον σταυρωμένο σ' αυτόν μαθητή του Χριστού.Ό μαθητής του Χριστού, καρφωμένος στον σταυρό του και Σταυρό του Χριστού, έχει τιςσκέψεις του στραμμένες στα αιώνια και άφθαρτα αγαθά, με τον νου και την καρδιάτου ζει στον ουρανό και θεωρεί τα μυστήρια του Πνεύματος.

«Όποιοςθέλει να με ακολουθήσει», είπε ό Κύριος, «ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσειτον σταυρό του και ας με ακολουθεί». Αμήν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

La Mutuelle Saint-Christophe Assurance partenaire du monde orthodoxe

2012-01-27T23:13:00.001+02:00

La mutuelle Saint-Christophe partenaire du monde orthodoxe

lors des journées du livre orthodoxe du 17 au 18 Février 2012.

Andrew Lloyd Webber "Pie Jesu"

2012-01-27T23:00:00.000+02:00

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

2012-01-27T22:41:00.000+02:00

Ἡ ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ ὁ μαρτυρικὸς θάνατος τοῦ ἱερομονάχου ΑΝΔΡΕΑ ἀπὸ τὰ Κόμανα τῆς Γεωργίας, φύλακος τοῦ τάφου τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου 3. Τὸ μαρτυρικό του τέλος

2012-01-27T06:14:00.003+02:00

Στὶς δύσκολες ὧρες τοῦ πολέμου, ποὺ ὁθάνατος εἶχε γίνει γιὰ τοὺς κατοίκους τῆς Γεωργίας ἕνα καθημερινὸ φαινόμενο, ἡθεία Πρόνοια τοὺς εἶχε χαρίσει τὸν εἰκοσιεφτάχρονο ἱερομόναχο π. Ἀνδρέα. Ἡ ἀγάπηποὺ εἶχε στὸ Θεό, ἡ ἐμπιστοσύνη του καὶ οἱ προσευχές του διατηροῦσαν ἕνα κλίμαγαλήνης καὶ ἠρεμίας μέσα στὶς πραγματικὰ δύσκολες συνθῆκες ποὺ ἀντιμετώπιζαν.Στὸ πρόσωπό του ἀντανακλοῦσαν τόσο ἡ ἐσωτερική του καθαρότητα ὅσο καὶ οἱ ἐπίπονοιμοναχικοί του ἀγῶνες. Παρ᾿ ὅλες τὶς ἀντίξοες συνθῆκες καὶ τὶς δύσκολεςκαταστάσεις μέσα στὶς ὁποῖες ζοῦσε, κρατοῦσε μέσα του ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆςπίστεως καὶ αἰσθανόταν τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ λέγοντας ἀσταμάτητα τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ.Ἐπιζητοῦσε τὴν ἡσυχία καὶ τὴ μόνωσι.

Ἦταν σὲ συνεχῆ κατάστασι μετανοίας.

Ὁ λόγος του ἦταν ἤρεμος, γαλήνιος, ζεστός. Εἶχετὸ χάρισμα νὰ ἁπαλύνῃ τὸν πόνο ταλαιπωρημένων ἀνθρώπων μὲ μιὰ εὐγένεια ψυχῆς.Ποτέ δὲ θύμωνε μὲ κανέναν καὶ κάλυπτε τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες μὲ μεγαλοψυχίακαὶ φοβερὴ ἀγάπη. Ἡ εὐαίσθητη καρδιά του τὸν ὠθοῦσε νὰ δίνῃ ἐλεημοσύνη ὅσατρόφιμα τοῦ πρόσφεραν. Οἱ θεῖες λειτουργίες καθὼς καὶ οἱ ἀγρυπνίες, ποὺ τελοῦσεστὸν τάφο τοῦ ἁγίου Βασιλίσκου, ἦταν καθημερινές. Προσευχόταν ὅλο τὸ βράδυ καὶ ἱκέτευετὸν ἅγιο Χρυσόστομο μπροστὰ στὴ λάρνακά του νὰ μεσιτεύῃ στὸν Κύριο γιὰ νὰ χαρίσῃτὴν εἰρήνη στὴν περιοχή τους. Ὅλα αὐτὰ ἦταν μέρος τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς τοῦ π. Ἀνδρέαστὰ Κόμανα.

Ἡ περιοχὴ ὅμως ἦταν σὲ ἐμπόλεμηκατάστασι καὶ ὁ κλοιὸς ἔσφιγγε ὅλο καὶ περισσότερο. Ἡ κατάληψι τῆς πόλεως ἀναμενότανἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμή. Ὅλοι βρίσκονταν σὲ ἀναταραχὴ καὶ ἀγωνία. Ὁ π. Ἀνδρέας ὅμωςἦταν ὁ μοναδικὸς κάτοικος τῆς πόλεως ποὺ δὲν εἶχε κανένα ἴχνος φόβου στὴνκαρδιά του. Κάποτε ὁ δόκιμος Γαβριὴλ τὸν ρώτησε σχετικὰ μὲ τὸ φόβο, ὅταν οἱμουσουλμᾶνοι ἐχθροὶ πυροβολοῦσαν γύρω ἀπὸ τὸ μοναστήρι· «π. Ἀνδρέα, δὲν φοβᾶστε;»Καὶ ὁ π. Ἀνδρέας τότε τὸν ρώτησε μὲ τὴ σειρά του· «Ἂν δὲν φοβᾶσαι τὴν αἰώνιακόλασι, γιατί φοβᾶσαι τοὺς Abkhazians;». Τότε ὁ δόκιμος Γαβριὴλ κατάλαβε, ὅτιπρέπει νὰ ἀδολεσχήσῃ στὴν πιθανὴ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς του καὶ στὴν πιθανότητα νὰ μὴνκερδίσῃ τὴν αἰώνια Βασιλεία. Ὁ πατὴρ Ἀνδρέας εἶχε τὴν ἀδιαμφισβήτητη ἐλπίδα τοῦἐλέους τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ταυτόχρονα εἶχε καὶ τὴ συναίσθησι τῆς δικῆς του ἀναξιότητος.

Οἱ ἐναπομείναντες κάτοικοι τῶνΚομάνων ἐπιζητοῦσαν παρηγοριὰ κι αὐτὴ τοὺς τὴν προσέφερε ἁπλόχερα ὁ π. Ἀνδρέαςμέσα ἀπὸ θεῖες λειτουργίες, παρακλήσεις, ἱκεσίες καὶ προσευχές. Εἶχε ἑτοιμαστῆπολλὲς φορὲς νὰ ἐγκαταλείψῃ τὰ Κόμανα, ἀλλὰ τώρα δὲν ἦταν ἡ κατάλληλη στιγμή. Ἕναθέμα μόνο τὸν ἀπασχολοῦσε τώρα· νὰ μπορέσῃ νὰ φανῇ ἄξιος τοῦ θανάτου σὲ μιὰ ἐπερχόμενηεἰσβολὴ τοῦ ἐχθροῦ.

Λίγο πρὶν τὸ μαρτυρικό του θάνατο ὁπ. Ἀνδρέας ἐπισκέπτεται γιὰ λίγες μέρες τὸ χωριό του καὶ συναντᾷ τοὺς γονεῖςτου, συγγενεῖς καὶ φίλους. Ἀλλὰ ἀνησυχώντας γιὰ τὴν ἐνορία του γυρίζει πίσω στὰΚόμανα, γιὰ νὰ ἐκπληρώσῃ τὸ καθῆκον του ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων.

Στὶς 4 Ἰουλίου τὰ Κόμανα βρίσκοντανστὸ κέντρο τῶν ἐχθροπραξιῶν. Ἀπὸ κάθε σημεῖο τῆς πόλεως ἀκούγοντανπυροβολισμοί. Ὅλοι οἱ κάτοικοι μαζεύτηκαν στὴν ἐκκλησία. Κάποια μοναχὴ ρώτησε τὸνπ. Ἀνδρέα ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν πόλι, κ᾽ ἐκεῖνος ἀρνούμενος τόνισε·Πρέπει ὅλο τὸ βράδυ νὰ προσευχηθοῦμε καὶ τὸ πρωὶ νὰ τελέσουμε τὴ θείαλειτουργία. Οἱ τοῖχοι τῆς ἐκκλησίας σείονταν ἀπὸ τοὺς πυροβολισμοὺς καὶ τὶς ἐκρήξεις.

Τὴν ἑπομένη ἡμέρα, 5 Ἰουλίου, ἡ πόλικυκλώθηκε ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ οἱ φωνὲς τῶν κατακτητῶν μποροῦσαν ν᾿ ἀκουστοῦνμέσα στὸ ναὸ ὅπου ἦταν συγκεντρωμένοι ὅλοι οἱ κάτοικοι. Ὅλοι τώρα μποροῦσαν νὰαἰσθανθοῦν πόσο κοντά τους ἦταν ὁ θάνατος. Ἀκόμη ὅμως καὶ σ᾿ αὐτὲς τὶς στιγμὲςτὸ πρόσωπο τοῦ π. Ἀνδρέα ἦταν ἤρεμο καὶ γαλήνιο. Ὅταν ἀκούστηκαν ξαφνικὰ κραυγὲςἀνθρώπων ποὺ φώναζαν βοήθεια, ὁ π. Ἀνδρέας χωρὶς νὰ φοβηθῇ ἔτρεξε νὰ βοηθήσῃ, ἐνῷοἱ σφαῖρες ἔπεφταν βροχὴ ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριές. Ἦταν κάτι ἠλικιωμένοι ἐνορῖτες ποὺδὲν μπόρεσαν νὰ μποῦν στὴν ἐκκλησία.

Μέσα σὲ λίγα λεπτὰ οἱ πυροβολισμοὶ εἶχανὅλοι στόχο τὴν ἐκκλησία. Στὶς 3 τὸ πρωὶ ὁ π. Ἀνδρέας εἶπε· Ὁ θάνατος εἶνε πολὺκοντά, γι᾿ αὐτὸ εἶνε ὥρα νὰ ἐξομολογηθοῦμε καὶ νὰ κοινωνήσουμε. Ὅλοι ὅσοι ἦτανστὸ ναὸ ἐξωμολογήθηκαν καὶ κοινώνησαν τελευταία φορὰ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ποιμένοςτους. Ἀμέσως μετὰ ὁ π. Ἀνδρέας τοὺς ζήτησε νὰ μὴ μιλᾶνε καὶ νὰ προσεύχωνται ἐσωτερικὰὁ καθένας, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀκούσουν τὴν ἤρεμη φωνὴ τῆς αἰωνιότητος ἐν μέσῳκαταιγισμοῦ. Ὁ π. Ἀνδρέας βρίσκονταν σὲ μιὰ ἄλλη διάστασι, ἐκεῖ ὅπου βασίλευε ἡαἰώνια ἁρμονία καὶ ὀμορφιὰ καὶ ὅπου οἱ δυνάμεις τῆς κολάσεως δὲν μποροῦσαν νὰ τὸνἀγγίξουν.

Στὶς 4:30΄ οἱ ἐχθροὶ βρίσκονταν ἔξω ἀπὸτὶς πόρτες τοῦ ναοῦ, τὸν ὁποῖο εἶχαν περικυκλώσει, καὶ χτυποῦσαν νὰ τοὺς ἀνοίξουν.Ἕνας ἐνορίτης παίρνοντας εὐλογία ἀπὸ τὸν π. Ἀνδρέα ἄνοιξε τὶς πόρτες καὶ οἱ ἐχθροὶχύμηξαν μέσα, ἅρπαξαν τὸν π. Ἀνδρέα καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω. Ὁ π. Ἀνδρέας ὑπάκουσεταπεινὰ μὴ φέρνοντας καμμία ἀντίδρασι. Ἐξ ἄλλου αὐτὴ ἦταν ἡ στιγμὴ ποὺ περίμενεὅλη του τὴ ζωή. Λέγοντας συνεχῶς μυστικὰ τὴν εὐχή, ἔσκυψε τὸ κεφάλι καὶγονάτισε νὰ προσευχηθῇ. Ἔτσι ὅμως, ὅπως ἦταν γονατιστός, ἕνας στρατιώτης τὸνπυροβόλησε στὸ πίσω μέρος τοῦ λαιμοῦ. Ἀντὶ νὰ πέσῃ μπροστά, ὅπως θὰ ἦτανφυσικό, τὸ σῶμα του ἔπεσε πίσω, κ᾽ ἔτσι δὲν προσκύνησε τοὺς δολοφόνους του. Τὸαἷμα ἀπὸ τὴν πληγὴ ἔρρεε γιὰ εἴκοσι λεπτὰ ὅπως τὸ νερό.

Οἱ ἐνορῖτες του τὸν βρῆκαν νὰκοίτεται στὸ χῶμα μὲ μισόκλειστα μάτια καὶ ἕνα φωτεινὸ χαμόγελο στὸ πρόσωπο.Σήκωσαν προσεκτικὰ τὸ σῶμα του καὶ τὸ ἐναπόθεσαν μέσα στὸ ναὸ ἀνάμεσα ἀπὸ τὶςπόρτες τοῦ ἱεροῦ μπροστὰ στὴν ἁγία Τράπεζα. Ἀφοῦ ἔχρισαν μὲ ἅγιο ἔλαιο τὸπρόσωπο, τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια του, καθάρισαν τὰ ροῦχα του καὶ τοῦ ἔβαλαν στὸδεξί του χέρι νὰ κρατᾷ τὸ κομποσχοίνι του, αὐτὸ ποὺ κρατοῦσε 24 ὧρες τὸ εἰκοσιτετράωροκαὶ προσευχόταν.

Ἂν καὶ ἦταν Ἰούλιος καὶ θὰ ἔπρεπε τὸσῶμα του νὰ ἀρχίσῃ νὰ ἀποσυντίθεται, ἐκεῖνο ἔμεινε ἀνέπαφο. Τὸ αἷμα ἐπίσης, ποὺεἶχε χυθῆ στὸ σημεῖο τοῦ μαρτυρίου του, δὲν εἶχε πήξει. Τέλος, τὸ αἷμα, στὴνπληγὴ ποὺ εἶχε στὸ κεφάλι, συνέχιζε νὰ τρέχῃ. Ὅλα αὐτὰ ἦταν θαυμαστὰ γεγονότα,τὰ ὁποῖα συνεκλόνισαν τοὺς Abkhaz στρατιῶτες, ποὺ ἔσπευσαν νὰ ζητήσουνσυγχώρησι μὴ μπορώντας νὰ κρύψουν τὰ δάκρυά τους.

Ὁ μαρτυρικὸς θάνατος τοῦ π. Ἀνδρέα ἔφερε μιὰνέα τροπὴ στὶς ἐχθροπραξίες.

Τὸ αἷμα του καὶ ἡ θυσία του ξεπλήρωσαν τὶς ἁμαρτίεςὅλης τῆς Γεωργίας. Ὅταν οἱ στρατιῶτες ἀντίκρυσαν τὸ σῶμα του βουτηγμένο στὸ αἷμαμέσα στὸ ναό, ἔμειναν ἄφωνοι καὶ ἔφυγαν ντροπιασμένοι. Παρ᾿ ὅλο ποὺ μπῆκαν στὸναὸ κρατώντας στὰ χέρια τους αὐτόματα ὅπλα, εἶδαν ὅτι οἱ πιστοὶ δὲν εἶχανκανένα ἴχνος φόβου στὰ μάτια τους.

Ὅλο τὸ βράδυ οἱ πιστοὶ ἐνορῖτες ἔψαλλαντὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία καὶ τὸ πρωὶ τῆς 7ης Ἰουλίου, στὴ γιορτὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννουτοῦ Βαπτιστοῦ, ἐναπόθεσαν τὸ μαρτυρικὸ σῶμα τοῦ π. Ἀνδρέα στὰ εὐλογημένα χώματατῶν Κομάνων, θάβοντάς τον δίπλα στὸν τοῖχο τῆς ἐκκλησίας τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου.

Στὸν τάφο τοῦ πατρὸς Ἀνδρέα ὑπάρχει ἕναςξύλινος σταυρός, σημάδι τοῦ πνευματικοῦ σταυροῦ ποὺ τόσο ἀγάπησε καὶ σήκωσε ἀγόγγυσταφτάνοντας μέχρι τὸ μαρτύριο. Ἡ ζωή του ὑπῆρξε μιὰ συνεχὴς προσευχὴ στὸ Θεό, ἕναςἥσυχος ὕμνος γεμᾶτος φῶς, γι᾽ αὐτὸ καὶ παρέλαβε ἀπὸ τὸ Θεὸ τρία στεφάνια· τὸστεφάνι τῆς καθαρότητος, τὸ στεφάνι τῆς ταπεινώσεως, καὶ τὸ στεφάνι τοῦμαρτυρίου. Εἴθε ἡ ψυχή του ν᾿ ἀναπαύεται στὰ θεῖα σκηνώματα ἀνάμεσα στοὺς ἁγίους·ἀμήν.

(τέλος)

[πηγή· περιοδ. «TheOrthodox Word»,

ΜΕΡΟΣ 2

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2011/12/2_21.html

ΜΕΡΟΣ 1

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2011/12/blog-post_1123.html

http://www.xrspitha.gr

Πρόσφορο

2012-01-27T06:03:00.000+02:00

Η γυναίκα ζυμώνει πρόσφορο για τη Θεία Λειτουργία λέγοντας την ανάλογη προσευχή.

Σκέψεις στη δύση του ήλιου

2012-01-27T05:48:00.000+02:00

ΤΟ ΟΛΟΦΩΤΟ άστρο της ημέρας, αφού έκανε την καθημερινή του πορεία, έφτασε στηδύση. Έγειρε προς τη θάλασσα και λικνίστηκε, θαρρείς, για λίγη ώρα πάνω από τηνεπιφάνεια της, αφήνοντας τις τελευταίες αποχαιρετιστήριες ακτίνες του στη γη. Σελίγο θα χανόταν πίσω από τη γραμμή του ορίζοντα.

Παρατηρώαυτό το μεγαλόπρεπο θέαμα από το παράθυρο του κελιού μου, μέσ' από το ήσυχομοναστήρι. Μπροστά μου δεν απλώνεται μόνο ή απέραντη θάλασσα με τις πολύχρωμεςραβδώσεις, μα και ή Κρονστάνδη και ή αντικρινή ακτή της Φινλανδίας.

Όκατακόκκινος ηλιακός δίσκος ακουμπά ήδη την επιφάνεια της θάλασσας. Μπορώ τώρα νατον κοιτάζω, πράγμα αδύνατο στη διάρκεια της ημέρας, όταν ή ακτινοβολία τουείναι εκτυφλωτική.

Τίσκέψεις γεννά αυτό το θέαμα στον κατάμονο μοναχό; Ποιά έμπνευση θα ξεχυθεί στοστήθος μου, καθώς μελετώ αυτή τη σελίδα του Ιερού βιβλίου της φύσεως, τουβιβλίου πού γράφτηκε από τον ίδιο τον Θεό;

Τοβιβλίο της φύσεως αποκαλύπτει διαρκώς καινούργια πράγματα σ' εκείνους πού δενπαύουν να καθαρίζουν την ψυχή τους με τη μετάνοια και να απομακρύνονται απ' όλατα αίτια της αμαρτίας, σημαντικά ή ασήμαντα. Το βιβλίο της φύσεως αποκαλύπτεταιδιαρκώς σ' εκείνους πού απαρνήθηκαν τις επίγειες απολαύσεις και τούς μάταιουςπερισπασμούς. Το βιβλίο της φύσεως αποκαλύπτεται διαρκώς σ' εκείνους πούακολουθούν τον Χριστό και μαθητεύουν στο Ευαγγέλιο. Το βιβλίο της φύσεωςαποκαλύπτεται διαρκώς σ' εκείνους πού αποζητούν την ουράνια δόξα και τιςαιώνιες απολαύσεις. Το βιβλίο της φύσεως αποκαλύπτεται διαρκώς σ' εκείνους πούαγαπούν την ταπεινή ησυχαστική μόνωση, επιδιώκοντας ν' αποκτήσουν πλούσια τηγνώση του Θεού με την απάρνηση όλων όσα τούς Τον κρύβουν, όλων όσα τούςχωρίζουν απ' Αυτόν.

Τομεγάλο βιβλίο της φύσεως είναι κλειστό για αναγνώστες ακάθαρτους,αιχμαλωτισμένους από τα πάθη, βυθισμένους στην αμαρτία, παραδομένους στις σαρκικέςηδονές, σκοτισμένους και ζαλισμένους από τούς μάταιους περισπασμούς. Γεμάτοιεγωισμό, μάταια νομίζουν ότι κι αυτοί διαβάζουν το βιβλίο της φύσεως. Διαβάζουν,ναι, αλλά το νεκρό, υλικό γράμμα δεν διαβάζουν τον Θεό!

Ποιόείναι το περιεχόμενο του βιβλίου της φύσεως; Σ' αυτό ό Θεός περιγράφεταιαπερίγραπτα και υμνείται με θεσπέσιες υμνωδίες του Πνεύματος, με υπέροχα ιεράάσματα. Αυτά δεν ακούγονται με τα σωματικά αυτιά, αλλά φτάνουν στην ακοή τηςαναγεννημένης ψυχής και την αιχμαλωτίζουν.

Μπροστάστο βιβλίο της φύσεως θα σταθούν για να κριθούν, σύμφωνα με τη διδασκαλία τουαγίου αποστόλου των εθνών, την ημέρα της φοβερής θείας Κρίσεως, οι άνθρωποιόλων των αιώνων της υπάρξεως του κόσμου, από κάθε φυλή και γλώσσα, πού έμεινανισόβια στη θλιβερή, τη γελοία ειδωλολατρία, στην τραγική άγνοια του Θεού -κιαυτό το βιβλίο θα τούς κρίνει! Γιατί, «μολονότι και ή αιώνια δύναμη του Θεού καιή θεϊκή Του "ιδιότητα είναι αόρατες, μπορούσαν να τις δουν μέσα στηδημιουργία, από τότε πού έγινε ό κόσμος. Έτσι, λοιπόν, δεν θα έχουν καμιάδικαιολογία».

Υπάρχειένα βιβλίο ασύγκριτα πιο υψηλό και πιο θειο, πιο ευλογημένο και πιο φοβερό από τοβιβλίο της φύσεως: το Ευαγγέλιο. Αυτό το βιβλίο της ζωής οδηγεί τον διεισδυτικόκαι συνετό αναγνώστη, πού το μελετά και το εφαρμόζει, στον ίδιο τον Θεό, τονενώνει με τον ίδιο τον Θεό.

Τοβιβλίο της φύσεως τοποθετεί τον αναγνώστη του στη χορεία των αγγέλων και τονκάνει θεατή και κήρυκα των μεγαλείων του Θεού. Οι άγγελοι, όταν αντίκρισαν τοβιβλίο αυτό, την ορατή κτίση, ύμνησαν δοξολογικά τον Κτίστη- έτσι υμνεί μαζίτους τον Θεό και ό άνθρωπος, βλέποντας την κτίση με μάτια καθαρά.

ΤοΕυαγγέλιο κρίνει πιο αυστηρά από τη φύση την ψυχική τυφλότητα του αναγνώστητου. «Σκεφτείτε», λέει ό απόστολος, «πόσο αυστηρότερη τιμωρία αξίζει εκείνοςπού εξευτέλισε τον Υιό του Θεού, πού θεώρησε χωρίς αξία το αίμα της νέαςδιαθήκης, με το οποίο εξαγνίστηκε, και πού εξύβρισε το Άγιο Πνεύμα, το όποιο τουδώρισε τη χάρη. Ξέρουμε ποιος είναι Αυτός πού είπε: "Σ' έμενα ανήκει ήεκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω, λέει ό Κύριος"». Ό χριστιανός θα κριθεί σύμφωνα με τοΕυαγγέλιο, όπως βεβαίωσε ό Χριστός: «Ό λόγος πού κήρυξα, αυτός θα τον κρίνει τηνέσχατη ήμερα».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Tο χαμένο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης

2012-01-27T05:47:00.000+02:00

Το ντοκυμανταίρ καταγράφει την αποκάλυψη του λιμανιού τηςΚωνσταντινούπολης στο Γενίκαπί, στα νότιας της ιστορικής χερσονήσου όπου ήτανκτισμένη στην αρχαιότητα η αποικία των Μεγαρέων, ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ.

Η αρχαιολογική σκαπάνη φέρει επίσης στο φως δεκάδες ναυαγισμέναπλοία, τμήμα των τειχών του Μεγάλου Κωνσταντίνου αλλά και άλλα τεκμήρια θαμμέναστη λάσπη 17 αιώνων.

Η μεγαλύτερη αρχαιολογική εκσκαφή εξελίσσεται δίπλα από τον πιοπολυσύχναστο συγκοινωνιακό άξονα της Πόλης. Μια μοναδική ευκαιρία να ερευνηθούνπλευρές της Ιστορίας της Κωνσταντινούπολης που δεν μπόρεσαν να μελετηθούν μέχρισήμερα, αφού ο λιμένας του Θεοδοσίου έκρυβε στο βυθό του πολλά και σημαντικάναυάγια.

Η άμμος που κάλυψε τα πάντα διατήρησε ακέραια μέσα στους αιώνεςαντικείμενα από δέρμα ή ξύλο, όπως λυχνάρια, σανδάλια, δοχεία αρωμάτων,αμφορείς, κάνιστρο γεμάτο κουκούτσια από κεράσια μέχρι και σκοινιά με τα οποίαέδεναν τα πλοία τους στους πασσάλους στις αποβάθρες.

Σε λίγα χρόνια, η περιοχή των ανασκαφών προβλέπεται να γίνει οσπουδαιότερος συγκοινωνιακός κόμβος της Πόλης, με τη νέα υπόγεια γραμμή τουμετρό που θα ενώνει τα ανατολικά με τα δυτικά προάστια της πόλης. Όμως, καιπριν από 1700 χρόνια η ίδια περιοχή ήταν ένας συγκοινωνιακός κόμβος, το πρώτοβυζαντινό λιμάνι της Κωνσταντινούπολης.

Ντοκιμαντέρ συμπαραγωγής Films A Trois, PTV Productions Inc., ARTEFrance, CBC, με τη συμμετοχή και της ΕΡΤ.

The Lost Port of Constantinople

Σκηνοθέτης: Hannes Schuler

Εxecutive Producer: Andrea Nemtin, Martin dela Fouchardiere

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΦΙΛΟΘΕΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

2012-01-25T19:25:00.001+02:00

ΜΥΝΗΜΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ.

Ο γέροντας είναι καλά, κάνει πολύ αγώνα .

Και παρά πολύ προσευχή κάνειγια τη Ελλάδα,

Είναι δύσκολα τα πράγματα, προσοχή.

ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΛΕΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ. ΜΕΤΑΝΟΙΑ

ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ

ΣΤΟΝ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟ ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΣΤΟ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ.

2012-01-25T00:41:00.000+02:00

ΕΔΩ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2011/12/blog-post_668.ht

IΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ (Κ.Κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ) 3/16-1-2012 ΔΕΥΤΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΣΠΑΣΜΟ.

2012-01-25T00:03:00.001+02:00

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 3)16-1-2012 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ (Κ.Κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ). Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΤΑΦΟ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΕΣ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ.

Σημαντική ομιλία στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών

2012-01-24T23:19:00.000+02:00

Αγαπητοί μου,

μια σημαντική ομιλία θα πραγματοποιηθεί μεθαύριο Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012 στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών, οδ. Ομήρου και Πανεπιστημίου 22, ώρα 7μμ.

Το θέμα θα είναι: Η προσφορά της Μονής Πετράκη στο Έθνος μας.

Ομιλητής ο Καθηγούμενος της Μονής Αρχιμ. Ιάκωβος Μπιζαούρτης, ο οποίος έχει μελετήσει επί πολλά έτη το εν λόγω αντικείμενο, ιδιαίτερα αναδιφώντας και ταξινομώντας το πλούσιο αρχείο της Μονής, το οποίο περιλαμβάνει υλικό από το 1700 μ.Χ
Θα προβληθούν και σχετικές κατατοπιστικές εικόνες

Όπως αντιλαμβάνεστε το θέμα κινεί το ενδιαφέρον όλων των συνειδητοποιημένων πιστών. Γι'αυτό και παρακαλούμε, αν έχετε την καλοσύνη, να ενημερώσετε τους αναγνώστες σας.

Σχετική ανακοίνωση είναι αναρτημένη στο blog της Μονής.

http://synodikimoni.blogspot.com/2012/01/blog-post_24.html

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ.

2012-01-24T18:26:00.000+02:00

Στοβιβλίο της φύσεως βλέπουμε τον Θεό τον παντοδύναμο, τον πάνσοφο, τον πανάγαθο,τον απείρως ανώτερο από την πλάση, τον Θεό πού επάξια προσκυνείται από ταλογικά πλάσματα ως Δημιουργός και Ευεργέτης τους. Αλλά από το βιβλίο αυτό μόνοτην ύπαρξη Του μαθαίνουμε. Ή φύση δεν μάς δίνει συγκεκριμένα στοιχεία γι'Αυτόν. Και ό νους μας δεν μπορεί να Τον συλλάβει ως εντελώς απρόσιτο σε κάθενόηση και αντίληψη. Το Ευαγγέλιο, όμως, μάς αποκαλύπτει συγκεκριμένα πώς ό Θεόςείναι ένας ως προς την ουσία και τριαδικός ως προς τις υποστάσεις. Μάςαποκαλύπτει τον αγέννητο και άναρχο Πατέρα, στο Πρόσωπο του οποίου στηρίζεται ήμοναρχία, ή μία αρχή, στην Τριαδική Θεότητα. Μάς αποκαλύπτει τον Υιό, πούγεννιέται αΐδια από τον Πατέρα. Μάς αποκαλύπτει και το Άγιο Πνεύμα, πού εκπορεύεταιαπό τον Πατέρα και έχει την ίδια ουσία, την ίδια τιμή και την ίδια δόξα με ταδύο άλλα θεία Πρόσωπα. Μάς αποκαλύπτει ακόμα τον δρόμο της σωτηρίας, τον οποίοάνοιξε ό Λυτρωτής Χριστός. Μάς οδηγεί, τέλος, μέσ' άπ' αυτόν τον δρόμο όχι μόνοστη λατρεία τού αληθινού Θεού αλλά και στην υιοθεσία μας από τον Θεό και στηνένωση μας με τον Θεό.

Τοβιβλίο της φύσεως φωτίζεται από τον ορατό ήλιο, τον γιγάντιο, τον μεγαλόπρεποκαι τον ακτινοβόλο. Στο Ευαγγέλιο και από το Ευαγγέλιο λάμπει ό Ήλιος τηςδικαιοσύνης, ό Θεός -πού ταπεινώθηκε τόσο, ώστε έφτασε να γίνει άνθρωπος, ναγεννηθεί σε παχνί και σε σπηλιά, να καταδικαστεί σε σταυρικό θάνατο σανκακούργος—, ό πρωτοαναστημένος από τούς νεκρούς, ό πατέρας τού μελλοντικούαιώνα, ό Σωτήρας μας Κύριος Ιησούς Χριστός.

Ότυφλός άνθρωπος δεν μπορεί να δει τα θαύματα της φύσεως. Ό σκοτισμένος από τηναμαρτία νους, ό υποδουλωμένος στον κόσμο και τον κοσμοκράτορα, δεν μπορεί ναγνωρίσει τον Χριστό και το άγιο Ευαγγέλιο Του. «Το Φώς λάμπει μέσα στου κόσμουτο σκοτάδι, μα το σκοτάδι δεν Το δέχτηκε». «Γιατί κάθε άνθρωπος πού πράττειέργα φαύλα, μισεί το φώς και δεν έρχεται στο φώς». «Ωστόσο, οποίος αρνείται ναπιστέψει στον Υιό, δεν θα δει τη ζωή, αλλά ή οργή τού Θεού μένει πάνω του».«Γιατί οποίος απορρίπτει τον Υιό, πού ένανθρώπησε, απορρίπτει και τον Πατέρα».

Τοηλιοβασίλεμα συμβολικά αλλά και παραστατικά δείχνει την κατάσταση τωνχριστιανών της εποχής μας. Όπως φωτίζει ό αισθητός ήλιος, έτσι φωτίζει και όΉλιος της δικαιοσύνης, ό Χριστός. Στέλνει τις ακτίνες Του στη γη, αλλά αυτέςδεν έχουν τη λάμψη και τη θερμότητα των περασμένων καιρών. Δεν μάς φωτίζουν καιδεν μάς θερμαίνουν όπως τούς χριστιανούς τού παρελθόντος, γιατί δεν πέφτουνεπάνω μας κάθετα αλλά από τα πλάγια. Μόλις πού μάς αγγίζουν, για να γλιστρήσουναμέσως μετά μακριά μας.

Ήακτινοβολία του Ήλιου της δικαιοσύνης είναι το Άγιο Πνεύμα: «φώς και φωτόςχορηγών... δι ου Πατήρ γνωρίζεται και Υιός δοξάζεται και παρά πάντωνγινώσκεται».

Ανάμεσαστους πρώτους χριστιανούς υπήρχαν πολλά ζωντανά σκεύη, πολλοί έμψυχοι ναοί τού ΑγίουΠνεύματος, στους οποίους επάξια Αυτό κατοικούσε. Τέτοιοι ήταν οι απόστολοι.Τέτοιος ήταν ό πρωτομάρτυρας Στέφανος. Τέτοια ήταν όλα σχεδόν τα μέλη τηςΕκκλησίας των αποστολικών χρόνων. Τέτοιοι ήταν οι άγιοι όλων των εποχών. ΤοΆγιο Πνεύμα, όταν έβρισκε χριστιανό πιστό και αφοσιωμένο στον Χριστό, τονεπισκεπτόταν και τον αναγεννούσε, ομοιώνοντας τον με τον Νέο Αδάμ, στολίζονταςτην ψυχή και το σώμα του με την άφθορη αγιότητα τού Θεού, γεμίζοντας τον, ωςναό Του, με πνευματικά χαρίσματα. Οι πνευματοφόροι άνθρωποι αφειδώλευτασκόρπιζαν γύρω τους τη διδασκαλία του Χριστού με τη δύναμη του αγιοπνευματικούΛόγου, λόγου επιβεβαιωμένου από τη θαυματουργική δύναμη των δωρεών τουΠνεύματος, και πρόσφεραν στους αδελφούς τους προκοπή γρήγορη και ανακαινιστική.

«Συμβουλεύουμε»,λέει ό απόστολος, «και διδάσκουμε κάθε άνθρωπο με όλη τη σοφία πού μάς δίνει όΘεός, για να τούς βοηθήσουμε όλους να γίνουν τέλειοι, σύμφωνα με το πρότυπο τουΙησού Χριστού».

Τώρα,πού αυξήθηκαν οι πλούσιοι σε γνώση, οι πλούσιοι σε επιστήμες, οι πλούσιοι σετέχνες και, προπάντων, οι πλούσιοι σε υλικά αγαθά, τώρα «δεν υπάρχει πιαόσιος». Το Άγιο Πνεύμα αναζητώντας άξιο σκεύος Του ανάμεσα σ' αυτούς πούαυτοαποκαλούνται μορφωμένοι, φωτισμένοι, ορθόδοξοι, αποφαίνεται πικρά: «Δενυπάρχει κανένας με σύνεση. Δεν υπάρχει κανένας πού να αναζητεί τον Θεό. Όλοιαπομακρύνθηκαν απ' Αυτόν, όλοι εξαχρειώθηκαν. Κανένας, μα κανένας δεν κάνει τοκαλό. Ό λάρυγγας τους είναι σαν τάφος ανοιχτός. Με τη γλώσσα τους μιλάνεδολερά. Τα χείλη τους κρύβουν φαρμάκι οχιάς. Το στόμα τους είναι γεμάτοπικρόχολες κατάρες. Τα πόδια τους τρέχουν γρήγορα για να χύσουν αίμα Συντρίμμιακαι καταστροφές αφήνουν στο διάβα τους. Τί θα πει ειρήνη ούτε καν γνωρίζουν.Μπροστά στα μάτια τους δεν υπάρχει φόβος Θεού».

Ναγια ποιες αιτίες το Πνεύμα τού Θεού μάς αποφεύγει. Αυτό, εντούτοις, είναι ήουσιαστική καταξίωση των αληθινών χριστιανών και στέλνεται σ' όλους τούς νέουςΙσραηλίτες από τον πανάγιο Γενάρχη τους. Το Πνεύμα τού Θεού είναι άγιο καιαναπαύεται μόνο στους αγίους, σ' εκείνους πού σταυρώθηκαν για τον κόσμο, σ'εκείνους πού «σταύρωσαν τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τιςεπιθυμίες του».

Ακόμακαι στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται αναφορά σ' Αυτό. Λέει εκεί ό Θεός: «Δεν θαπαραμείνει πια το Πνεύμα μου σ' αυτούς τους ανθρώπους, γιατί είναι σαρκικοί».Έτσι, το πανάγαθο Πνεύμα, πού κατέβηκε πάνω στον αβάπτιστο ακόμα εκατόνταρχοΚορνήλιο, την ώρα πού τον κατηχούσε ό απόστολος Πέτρος, γεμίζοντας τον με ταχαρίσματα Του, Αυτό το Πνεύμα εμάς, πού έχουμε αναγεννηθεί με το Άγιο Βάπτισμα,εμάς, πού λεγόμαστε ορθόδοξοι και θεωρούμαστε πιστοί, μάς αποφεύγει. Μάςαποφεύγει, μολονότι ό Θεός δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε πρόσωπα. Μάςαποφεύγει, για να μη μάς κάνει περισσότερο αμαρτωλούς με την προσθήκη σ' όλα τ'άλλα αμαρτήματα μας ενός ακόμα, και μάλιστα πολύ σοβαρού: της προσβολής τούΑγίου Πνεύματος, προσβολής πού Το λυπεί, το διώχνει μακριά μας και σβήνει τηφλόγα των χαρισμάτων Του.

Οιακτίνες του Ήλιου της δικαιοσύνης, τολμώ να πω, δεν πέφτουν πια κατευθείανεπάνω μας! Εξαιτίας της υλιστικής, της σαρκικής μας ζωής, σπάνια, πολύ σπάνιαβρίσκεται στη γη ζωντανό δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Οι καρδιές μας, λόγω τηςακαθαρσίας τους, είναι ανίκανες να δέχονται και να μεταφέρουν άμεσα τα μηνύματαΤου.

Έτσι,τα λόγια του Αγίου Πνεύματος αναπαύονται τώρα όχι στις αχειροποίητες πλάκες τωνανθρωπίνων καρδιών, αλλά σε άψυχα αντικείμενα, καθώς αυτά τουλάχιστο δεν έχουνμολυνθεί από την αμαρτία Σε ποιά; Στα βιβλία της Αγίας Γραφής και στα βιβλίατων αγίων πού ευαρέστησαν τον Θεό, τα οποία γράφτηκαν με την έμπνευση και τονφωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Το Πνεύμα το Άγιο έδωσε στους εκλεκτούς Τουδιάφορα θεία χαρίσματα και τούς ανέθεσε διάφορες ιερές διακονίες. Έχρισε άλλουςγια το έργο της προφητείας, άλλους για το αποστολικό, άλλους για το ποιμαντικόκαι το διδακτικό, άλλους για το μαρτυρικό —τον θάνατο για τον Χριστό— καιάλλους για το μοναστικό —την κάθαρση της ψυχής με τούς ασκητικούς αγώνες για τηδόξα τού Θεού. Διάφορα είναι τα χαρίσματα, διάφορες οι διακονίες, αλλά μία ήΑρχή και ή Πηγή τους, το Άγιο Πνεύμα Αυτό δίνει κάθε χάρισμα και ορίζει στονκαθένα τη διακονία του κατά τη θεϊκή Του βούληση και τη θεϊκή Του εξουσία.

Απότούς αγίους συγγραφείς, λοιπόν, ό καθένας είχε το ιδιαίτερο χάρισμα του και τηνιδιαίτερη διακονία του. Όλοι έγραψαν με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος, Αυτό,όμως, από εδώ ήδη εμφανίζει τούς βαθμούς της δόξας των έμψυχων ναών Του: Άλλωνή δόξα είναι μεγαλύτερη και άλλων είναι μικρότερη. Όπως τ' αστέρια του αισθητούουρανού δεν έχουν όλα την ίδια λάμψη, έτσι και τ' αστέρια του νοητού ουρανούτης Εκκλησίας, οι άγιοι του Θεού, λάμπουν ανάλογα με την πνευματική τουςπρόοδο. Αλλά και το πνευματικό φώς, πού ξεχύνεται από τα βιβλία τους, είναιανάλογο αυτής της προόδου.

Άς μην ξεχνάμε, πάντως, ότι, παρά τις διαφορέςτους, όλοι βρίσκονται στον ουρανό, όλοι φωτοβολούν, όλοι σκορπίζουν την ευωδίατου Αγίου Πνεύματος. Όσο για τα βιβλία τους, αυτά θα μπορούσαμε να πούμε πώςαποτελούν τις τελευταίες ακτίνες του Ήλιου της δικαιοσύνης, τις ακτίνες τηςδύσης Του, τις ακτίνες πού στέλνει ό πανάγαθος Θεός για να φωτίσει τις έσχατεςτούτες ώρες της ημέρας του Χριστιανισμού.

Αδελφοί!Άς κατανοήσουμε τα σημάδια των καιρών, όπως προστάζει ό Κύριος, ό όποιοςεπιτίμησε τούς Φαρισαίους για την άγνοια τους. Άς δώσουμε μεγάλη προσοχή στη νουθεσία του Σωτήρα μας προς τούςΙουδαίους τού καιρού Του: «Λίγον καιρό ακόμα το φώς θα είναι ανάμεσα σας.Περπατάτε όσο έχετε το φώς, για να μη σας πιάσει το σκοτάδι... Πιστεύετε στοφώς, για να γίνετε παιδιά του φωτός».

Μεπίστη άς καταγινόμαστε στη μελέτη των βιβλίων πού γράφτηκαν από τούς αγίους τούΘεού, αντλώντας απ' αυτά φώς και ζωή για την ψυχή μας. Άς αποφεύγουμε σανθανάσιμο δηλητήριο τα βιβλία πού προέρχονται από τη θολερή πικροπηγή, δηλαδήαπό την κοσμική ψευτοσοφία, την κληρονομιά της πεσμένης μας φύσεως, «για να μηνείμαστε πια νήπια, να μην κλυδωνιζόμαστε και να μη μας πηγαίνουν πέρα δώθε όάνεμος της κάθε διδασκαλίας, ή ανθρώπινη δολιότητα και τα τεχνάσματα πούμηχανεύεται ή απάτη».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΑ.

2012-01-24T06:10:00.001+02:00

ΚΑΝΟΝΤΑΣτο σημείο του Σταυρού, θα σάς οδηγήσω, αδελφοί, σ' ένα πνευματικό θέαμα.

Κάποτεό μεγάλος όσιος του Θεού Αντώνιος, ό ερημίτης της Αιγύπτου, με θεία αποκάλυψηείδε τις παγίδες τού διαβόλου απλωμένες σαν δίχτυα πάνω σ' όλη τη γη, για τηνπαγίδευση και την ψυχική καταστροφή των ανθρώπων. Στέναξε τότε με πόνο ό όσιος καιρώτησε τον Κύριο: «Ποιος τάχα, Κύριε, θα μπορέσει να ξεφύγει απ' αυτά τα δίχτυακαι να σωθεί;».

Βυθίζομαιμε τη σκέψη στην παρατήρηση των διχτύων του διαβόλου. Είναι απλωμένα όχι μόνοέξω από τον άνθρωπο, αλλά και μέσα του. Το ένα δίχτυ είναι σφιχτοδεμένο με τοάλλο. Κάποια δίχτυα είναι στημένα σε σειρές. Άλλα αφήνουν μεγάλα ανοίγματα,αυτά όμως οδηγούν σε αναρίθμητες πτυχώσεις από τις όποιες είναι αδύνατο ναξεφύγει κανείς. Θρηνώ πικρά, βλέποντας τα πολύπλοκα σατανικά δίχτυα! Αυθόρμηταρωτάω κι εγώ, όπως ό ερημίτης όσιος: "Κύριε, ποιος μπορεί να γλιτώσει απ'αυτά;".

Απλωμέναδίχτυα είναι για τον νου μου τα διάφορα βιβλία πού μεταδίδουν δήθεν το φώς τηςγνώσεως, αλλά στην πραγματικότητα βυθίζουν στο σκοτάδι της αγνωσίας. Απλωμέναδίχτυα είναι για τον νου μου τα βιβλία πού έχουν γραφεί με την απροκάλυπτη ήσυγκαλυμμένη επήρεια του σκοτεινού και μοχθηρού κοσμοκράτορα

Απλωμένα δίχτυαείναι για τον νου μου τα βιβλία πού προέρχονται από λογική αρρωστημένη καιφθαρμένη λόγω της προπατορικής πτώσεως. Απλωμένα δίχτυα είναι για τον νου μου ταβιβλία πού περιέχουν «την ανθρώπινη δολιότητα και τα τεχνάσματα πού μηχανεύεταιή απάτη», κατά την έκφραση του αποστόλου , καθώς προέρχονται από συγγραφείς οιόποιοι «χωρίς λόγο υπερηφανεύονται με το υποδουλωμένο στην αμαρτία μυαλό τους».

Όπλησίον, στην αγάπη του οποίου οφείλω να αναζητώ τη σωτηρία, κι αυτός γίνεται γιαμένα δίχτυ, πού με παγιδεύει και με οδηγεί στον θάνατο, όταν ό νους του είναιπιασμένος στα δίχτυα ψεύτικων διδασκαλιών και πλανερών σοφιστειών.

Όδικός μου νους είναι σημαδεμένος από την πτώση, είναι καλυμμένος με το πέπλο τουζόφου, είναι δηλητηριασμένος από το ψέμα. Ό ίδιος ό νους μου, λοιπόν,πλανεμένος καθώς είναι από τον κοσμοκράτορα, απλώνει ανεπίγνωστα τα δικά τουδίχτυα, για να αυτοπαγιδευθεί. Ακόμα κι όταν ήταν στον παράδεισο ό άνθρωπος,αδιάκριτα και απερίσκεπτα θέλησε ν' αποκτήσει μια γνώση ολέθρια, θανάσιμη!

Καιμετά την πτώση του, έγινε ακόμα πιο αδιάκριτος, ακόμα πιο απερίσκεπτος. Μεθρασύτητα μεθά από το ποτήρι της φαρμακερής γνώσεως, διώχνοντας αποφασιστικά απότην ψυχή του την επιθυμία να γευθεί το θεϊκό ποτήρι της σωτήριας γνώσεως.

Καιγια την καρδιά μου πόσα δίχτυα! Δίχτυα χοντρά και δίχτυα λεπτά! Ποιά απ' αυτά ναθεωρήσω πιο επικίνδυνα, πιο φοβερά; Δεν ξέρω. Ό κυνηγός είναι έμπειρος καιεπιδέξιος αυτόν πού θα ξεφύγει από τα χοντρά δίχτυα του, θα τον πιάσει σταλεπτά. Ό σκοπός του κυνηγίου είναι ένας: ή ψυχική καταστροφή.

Ταδίχτυα είναι στημένα και καμουφλαρισμένα με ποικίλους τρόπους και με εξαιρετικήτέχνη. Ή πτώση είναι μεταμφιεσμένη, είναι ντυμένη με ρούχα θριάμβου —με τηνυποκρισία, με την κενοδοξία, με την άνθρωπαρέσκεια — και κρύβει απατηλά τοσκοτεινό πρόσωπο της πίσω από ένα πνευματικό, ένα ουράνιο προσωπείο αρετής. Ή ακόλαστηαγάπη είναι συχνά κρυμμένη πίσω από μια φαινομενικά αγία αγάπη. Ή σαρκικήγλυκύτητα παρουσιάζεται συχνά σαν γλυκύτητα πνευματική. Ό κοσμοκράτορας με όλα ταμέσα προσπαθεί να κρατήσει τον άνθρωπο δεμένο με τη φθαρμένη φύση του. Κι αυτόφτάνει για την αποξένωση της ψυχής από τον θεό, έστω και χωρίς μεγάλες πτώσεις στηναμαρτία Τα βαριά αμαρτήματα τα υποκαθιστά ολοκληρωτικά, σύμφωνα με τούςακριβείς υπολογισμούς του νοητού κυνηγού, το υπερήφανο φρόνημα ενός χριστιανούικανοποιημένου από τις αρετές του, τις αρετές της φθαρμένης φύσεως, ενός χριστιανούπεσμένου στην αυταπάτη- αυτή ακριβώς είναι πού τον αποξενώνει από τον Κύριο.

Καιγια το σώμα μου πόσα δίχτυα! Το ίδιο το σώμα τί δίχτυ πού είναι! Και πόσοεπωφελείται απ' αυτό ό κοσμοκράτορας!

Συγκαταβαίνοντας στις κατώτερες ροπές καιεπιθυμίες τού σώματος, φτάνουμε να μοιάζουμε στα άλογα ζώα. Τί γκρεμός! Τίξεπεσμός από τη θεία ομοίωση!

Φεύγουμεμακριά από τον Θεό και πέφτουμε σ' αυτόν τον βαθύ και φοβερό γκρεμό, ότανπαραδινόμαστε στις βαριές σαρκικές αμαρτίες, οι όποιες, ακριβώς για τη βαρύτητατους, ονομάζονται πτώσεις.

Αλλάκαι οι ελαφριές σαρκικές απολαύσεις δεν είναι λιγότερο ολέθριες. Για χάρη τους παραμελούμετην ψυχή μας και λησμονούμε τον Θεό, τον ουρανό, την αιωνιότητα, τον προορισμόμας. Ό κοσμοκράτορας με τις σαρκικές απολαύσεις κατορθώνει να μας κρατά σεδιαρκή περισπασμό και να μάς προξενεί νοητικό σκοτισμό. Οι θύρες, διαμέσου τωνοποίων ή ψυχή επικοινωνεί με τον ορατό κόσμο, είναι οι σωματικές αισθήσεις.Μέσ' απ' αυτές, λοιπόν, τις θύρες ό κοσμοκράτορας εισάγει ακατάπαυστα στην ψυχήαισθητικές ικανοποιήσεις, πού την οδηγούν στην αιχμαλωσία της αμαρτίας.Εντυπωσιακά ηχεί ή μουσική στις περιβόητες επίγειες συναυλίες, μια μουσική πούεκφράζει και ξεσηκώνει διάφορα πάθη.

Τέτοιαπάθη προβάλλονται και στις επίγειες θεατρικές παραστάσεις, τέτοια πάθηαναμοχλεύονται μ' όλες τις επίγειες τέρψεις. Ό άνθρωπος με κάθε δυνατό μέσοκυνηγά την απόλαυση τού κακού πού τον σκοτώνει. Μεθυσμένος απ' αυτό, λησμονεί τοσωτήριο θείο αγαθό και το απολυτρωτικό Αίμα του Θεανθρώπου.

Να μιααπλή απεικόνιση των διχτύων πού έχει απλώσει ό κοσμοκράτορας για τη σύλληψη τωνχριστιανών. Ναι, μόνο ένα άτεχνο ζωγράφισμά τους επιχείρησα, αδελφοί, αλλά αυτόασφαλώς θα σας προκάλεσε τρόμο, ασφαλώς θα γέννησε μέσα σας το ερώτημα: "Καιποιος μπορεί να ξεφύγει απ' αυτά τα δίχτυα;".

Ακόμαδεν τέλειωσε, όμως, ό φοβερός πίνακας! Ακόμα κινείται ό χρωστήρας μου από τονλόγο του Θεού!

Τίλέει, λοιπόν, ό Θεός; Κάνει μια προφητεία πού ήδη επαληθεύεται. Στους έσχατουςκαιρούς, προαναγγέλλει, «επειδή θα πληθύνει ή κακία ή αγάπη των πιο πολλών θα ψυχρανθεί».Ό αδιάψευστος λόγος του Θεού, ό πιο στέρεος από τον ουρανό και τη γη, μάςπροειδοποιεί ότι στους έσχατους καιρούς θα αυξηθούν τόσο τα διαβολικά δίχτυα όσοκαι οι άνθρωποι πού θα πιάνονται σε αυτά.

Πράγματι!Κοιτάζω τον κόσμο. Και τί βλέπω; Τα δίχτυα του διαβόλου, αν τα συγκρίνουμε μ'εκείνα της πρωτοχριστιανικής εποχής, αυξήθηκαν πολύ, πολλαπλασιάστηκαν ανυπολόγιστα.

Πολλαπλασιάστηκαν τα βιβλία με τις ψεύτικες διδασκαλίες. Πολλαπλασιάστηκαν οιάνθρωποι πού ενσαρκώνουν διάφορες πλάνες και τις μεταδίδουν στους άλλους.Πολλοί λίγοι, ελάχιστοι είναι πια εκείνοι πού ακολουθούν την αγία αλήθειαΕνισχύθηκε ό σεβασμός προς τις φυσικές αρετές των Ιουδαίων και τωνειδωλολατρών. Ή γνώση των χριστιανικών αρετών μειώθηκε και ή έμπρακτη εργασίατους σχεδόν εξαφανίστηκε.

Ή υλιστική ζωή κυριαρχεί και ή πνευματική ζωήτρεμοσβήνει. Οι σωματικές απολαύσεις και οι βιοτικές μέριμνες καταβροχθίζουν τονχρόνο μας. Δεν έχουμε καιρό ούτε να σκεφτούμε τον Θεό. «Επειδή θα πληθύνει ήκακία, θα ψυχρανθεί ή αγάπη των πιο πολλών», κι εκείνων ακόμα πού θα αγαπούσανθερμά τον Θεό, αν το κακό δεν ήταν τόσο διάχυτο, αν τα δίχτυα τού κοσμοκράτοραδιαβόλου δεν είχαν τόσο πολλαπλασιαστεί.

Δικαιολογημένηήταν ή λύπη του Μεγάλου Αντωνίου. Πιο δικαιολογημένη είναι ή λύπη τουχριστιανού του καιρού μας, πού βλέπει τα σατανικά δίχτυα. Εύλογο είναι τοθρηνητικό ερώτημα του: "Κύριε, ποιος μπορεί να ξεφύγει απ' αυτά τα δίχτυα καινα σωθεί;".

Τηναπάντηση την έδωσε ό Κύριος στον μεγάλο όσιο της έρημου: «Ή ταπεινοφροσύνηξεφεύγει απ' αυτά τα δίχτυα, πού δεν μπορούν ούτε να την αγγίξουν!».

Θεϊκήαπάντηση! Απάντηση πού διώχνει από την καρδιά κάθε αμφιβολία Ή απάντηση αυτή μεδύο λόγια αποκαλύπτει τον σίγουρο τρόπο κατατροπώσεως του εχθρού μας, τονσίγουρο τρόπο διαλύσεως των πολύπλοκων παγίδων του, πού στήνει με μαεστρία χάρηστην πολυχρόνια και καταχθόνια εμπειρία του.

Αςπεριτειχίσουμε με την ταπείνωση τον νου, μην αφήνοντας τον να κυνηγά τις γνώσειςανεξέλεγκτα και απερίσκεπτα Ας τον φυλάξουμε από την επιρροή των αιρετικώνδιδασκαλιών, πού κρύβονται συχνά πίσω από το όνομα και το προσωπείο της χριστιανικήςδιδασκαλίας.

Ας τονκάνουμε να υπακούει ταπεινά στην Εκκλησία, «ανατρέποντας ψεύτικους ισχυρισμούς καικαθετί πού ορθώνεται με αλαζονεία εναντίον της γνώσεως του Θεού». Όλος θλίψη,όλος δυσκολία είναι στην αρχή για τον νου ό στενός δρόμος της υπακοής στηνΕκκλησία

Τελικά, όμως, αυτός ό δρόμος τον φέρνει στην ευρυχωρία και τηνελευθερία της πνευματικής γνώσεως. Μπροστά στην πνευματική γνώση εξαφανίζονταιόλες οι ενστάσεις της σαρκικής και της ψυχικής λογικής εναντίον της ακριβούςυποταγής στην Εκκλησία.

Άς μηνεπιτρέπουμε στον νου μας τη μελέτη πνευματικών βιβλίων πέρα από εκείνα πούέχουν συντάξει οι συγγραφείς της Εκκλησίας μας, οι συγγραφείς για τούς οποίουςυπάρχει σαφής εκκλησιαστική μαρτυρία ότι αποτελούν όργανα του Αγίου Πνεύματος.Όποιος μελετά τα έργα των αγίων αυτών συγγραφέων, οπωσδήποτε κοινωνεί με το ΆγιοΠνεύμα πού οικούσε μέσα τους και μιλούσε με το στόμα τους. Όποιος, αντίθεταμελετά τα συγγράμματα των αιρετικών, έστω κι αν αυτοί αποκαλούνταν άγιοι,κοινωνεί με το πονηρό πνεύμα της πλάνης και, δείχνοντας τον κρυφό εγωισμό του μετην ανυπακοή στην Εκκλησία, πέφτει στα δίχτυα του κοσμοκράτορα

Τί νακάνουμε με την καρδιά μας; Αυτή την αγριελιά ας την μπολιάσουμε μ' ένα κλαδάκι απόήμερη και καρποφόρα ελιά, ας την κεντρίσουμε με τα χαρακτηριστικά του Χριστού, αςτης μεταδώσουμε την ευαγγελική ταπείνωση, ας την αναγκάσουμε να οικειωθεί τοθέλημα του Θεού.

Θαδιαπιστώσουμε τότε την εναντίωση της στο Ευαγγέλιο, την ακατάπαυστη αναλογίατης στις θείες εντολές, την πεισματική ανυποταξία της στον Κύριο. Σ' αυτή τηναντίδραση της καρδιάς μας θα δούμε σαν σε καθρέφτη την πτώση του ανθρωπίνουγένους, τη δική μας πτώση. Βλέποντας την, ας κλάψουμε μπροστά στον Θεό καιΠλάστη και Σωτήρα μας, ας πονέσουμε λυτρωτικά. Και όσο δεν θεραπευόμαστε από ταπάθη, ας παραμένουμε σ' αυτόν τον πόνο.

Γιατί «καρδιά συντριμμένη καιταπεινωμένη δεν θα την εγκαταλείψει ό Θεός», δεν θα την αφήσει στα χέρια του εχθρού.Ό Θεός, ως Πλάστης μας και απόλυτος Κύριος μας, μπορεί να αναπλάσει την καρδιάμας, αν αυτή αδιάλειπτα Τον ικετεύει με δάκρυα, και να τη μεταβάλει από καρδιάφιλάμαρτη σε καρδιά φιλόθεη, αγία.

Αςφυλάμε συνεχώς τις σωματικές μας αισθήσεις, μην αφήνοντας την αμαρτία να περνάμέσ' απ' αυτές στο εσωτερικό της ψυχής. Ας χαλιναγωγήσουμε τα φιλοπερίεργαμάτια μας και τα φιλοπερίεργα αυτιά μας.

Αςεπιβάλουμε σκληρή τιμωρία στη γλώσσα μας, το μικρό αυτό μέλος του σώματος πούπροκαλεί τόσο ισχυρούς σεισμούς. Ας ταπεινώσουμε τις άλογες σαρκικές ορμές με τηνεγκράτεια, την αγρυπνία, τον σωματικό κόπο, τη συχνή μνήμη του θανάτου, τηναδιάλειπτη και προσεκτική προσευχή. Πόσο λίγο διαρκούν οι σωματικές απολαύσεις!Και με πόση δυσοσμία τελειώνουν!

Απεναντίας, όταν το σώμα, περιτειχισμένο με τηνεγκράτεια και τη φύλαξη των αισθήσεων, λουσμένο στα δάκρυα της μετάνοιας καιαγιασμένο με την αδιάλειπτη προσευχή, γίνεται μυστικός ναός του ΑγίουΠνεύματος, όλες οι απόπειρες του εχθρού για την παγίδευση του άνθρωπου αποτυγχάνουν.

Ήταπεινοφροσύνη καταστρέφει όλα τα δίχτυα του διαβόλου, τα οποία δεν μπορούνούτε να την αγγίξουν! Αμήν.

ΈρημοςΑγίου Σεργίου 1846

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Β ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ.

π. ΣΑΒΒΑΣ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ με θέμα: «π. ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ: ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ -- ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ»

2012-01-24T06:10:00.000+02:00

Την Κυριακή 5 Ιουνίου 2011 στο Πνευματικό Κέντρο της Ι. Μ. Κατερίνης «Άγιος Φώτιος» μίλησε ο μοναχός π. ΣΑΒΒΑΣ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ με θέμα: «π. ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ: ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ -- ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ»

Τον π. Σάββα προλογίζει ο π. Παύλος Ντούρος, προϊστάμενος του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως

Έρχονται, ναι, έρχονται κύματα πιο φοβερά από εκείνα του παγκόσμιου κατακλυσμού, πού αφάνισε το ανθρώπινο γένος. Έρχονται σε κύματα το ψέμα και το σκοτάδι.

2012-01-23T19:56:00.001+02:00

Έρχονται,ναι, έρχονται κύματα πιο φοβερά από εκείνα του παγκόσμιου κατακλυσμού, πούαφάνισε το ανθρώπινο γένος. Έρχονται σε κύματα το ψέμα και το σκοτάδι.Κυκλώνουν ήδη από παντού την οικουμένη, για να καταστρέψουν την πίστη στονΧριστό, για να καταλύσουν το επίγειο βασίλειο Του, για να καταργήσουν τηδιδασκαλία Του, για να διαφθείρουν τα ήθη, για να εξαχρειώσουν τις συνειδήσεις,για να εγκαθιδρύσουν την τυραννία τού μοχθηρού κοσμοκράτορα. Άς σωθούμε με τηφυγή, όπως μάς υπέδειξε ό Κύριος.

Πού είναι μια κιβωτός, όμοια μ' εκείνη τουδίκαιου Νώε, όπου θα μπορούσαμε να βρούμε την ποθητή σωτηρία γλιτώνοντας από ταάγρια κύματα πού μάς ζώνουν απειλητικά; Κιβωτός είναι ή αγία Εκκλησία μας, πούπλέει με ασφάλεια πάνω στα κύματα τού κατακλυσμού της απιστίας και της ανηθικότητας.Μέσα στη σκοτεινή και θυελλώδη πνευματική νύχτα της εποχής μας, ή Εκκλησίακαθοδηγείται με γαλήνια σταθερότητα από τ' άστρα της, τα συγγράμματα των αγίων.Αυτών των άστρων τη λάμψη δεν μπορούν να την καλύψουν ούτε τα σύννεφα ούτε ήομίχλη.

Ήκιβωτός θα φτάσει τελικά στο λιμάνι της αιώνιας μακαριότητας και θα φέρει εκείαίσια όλους όσοι εμπιστεύονται σ' αυτήν τη σωτηρία τους.

Όποιοςπεριφρονήσει την κιβωτό και επιχειρήσει, από τυφλό εγωισμό και αλαζονεία, ναπεράσει μες' από τα κύματα με το σάπιο βαρκάκι της ανθρώπινης λογικής του,όποιος αρνηθεί να υποταχθεί ταπεινά στην αληθινή Εκκλησία, οποίος επιβιβαστεί σεάλλα πλοία, χαλασμένα από ψεύτικες διδασκαλίες και τρυπημένα από την άπατη τούπονηρού φιδιού, οποίος αρνηθεί να χειραγωγηθεί από το Άγιο Πνεύμα, ακόμα καιόποιος μελετήσει την Αγία Γραφή ψυχρά και επιπόλαια, αυτός θα χαθεί!

«Όσοέχετε το φώς, πιστεύετε στο φώς, για να γίνετε παιδιά τού φωτός». Αμήν.

ΈρημοςΑγίου Σεργίου 1846

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Α ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Ι. ΝΑΟΣ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ-ΑΝΝΟΒΕΡΟΥ.

2012-01-23T19:26:00.003+02:00

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ-ΑΝΝΟΒΕΡΟΥ.

http://www.hannover-orthodoxie.blogspot.com/

ΔΕΗΣΗ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ ΤΙΒΕΡΙΑΔΑ.

2012-01-23T17:13:00.001+02:00

«Από την Εγώπολη στην Εσύπολη»

2012-01-23T17:00:00.000+02:00

Το «Από την Εγώπολη στην Εσύπολη», της Μυρσίνης Βιγγοπούλου, σε εικονογράφηση Κωνσταντίνου Λαδιανού, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ακρίτας.

Η υπόθεση του, όπως περιγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι η εξής:
Ο Πείσμονας είναι ένας μικρός Εγωπολίτης, που ξεκινά να βρει την Εσύπολη με μοναδικό του εφόδιο τη συμβουλή της βασίλισσας της Εγώπολης, να βάζει πάντα μπροστά το Εγώ του. Με ποιον όμως τρόπο θα μπορέσει τελικά από την Εγώπολη να φτάσει στην Εσύπολη; Τι κόσμο θα συναντήσει σ αυτή την τόσο διαφορετική από τη δική του πολιτεία; Τι νόημα θα έχει το ταξίδι του αυτό για όλους τους κατοίκους της Εγώπολης αλλά και για τον καθένα μας; Ας ταξιδέψουμε μαζί του! Πρόκειται για ένα δρόμο που μπορούν να τον βαδίσουν μικροί και μεγάλοι. Χάρτη και οδοδείκτη για την πορεία μας αυτή θα έχουμε κάποια από τα λόγια του μακαριστού γέροντα Παϊσίου.

Ένα συγκλονιστικό βιβλίο, διδακτικό, με όμορφους συμβολισμούς, γραμμένο με οδηγό την αγάπη. Πραγματικά αξιόλογο, ένα βιβλίο που κάθε μικρός και μεγάλος πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη του!!

http://iliaxtides.blogspot.com

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2012-01-23T16:32:00.000+02:00

Την Κυριακή 29 Ιανουαρίου, μετά το πέρας της Θ.Λειτουργίας,

στον Ι.Ν. Αγίου Νεκταρίου του Χαρισείου Γηροκομείου Θεσσαλονίκης

η Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ» θα πραγματοποιήσει

εκδήλωση προς τιμήν των Τριών Ιεραρχών.

Θα γίνει αρτοκλασία και στο τέλος της Θείας Λειτουργίας θα τελεστεί μνημόσυνο εις μνήμην των διδασκάλων και καθηγητών μας (αν επιθυμείτε στείλτε στο email μας τα ονόματα δασκάλων σας που θα θέλατε να μνημονευθούν). Θα ψαλούν ύμνοι και όμορφα τραγούδια από τη τη χορωδία τηςΕνοριακής Νεανικής Εστίας του Ι.Ν.Αγ. Παντελεήμονος Πολίχνης και θα ακολουθήσει ομιλία με θέμα:

«Η ΣΧΕΣΙΟΔΥΝΑΜΙΚΗ ΔΑΣΚΑΛΟΥ-ΜΑΘΗΤΗ

ΣΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ»

Ομιλητής

Β.Α.Σαρρής, Δρ. Βυζαντινής Φιλολογίας Α.Π.Θ.

http://opaidagogos.blogspot.com/

ΣΑΒΒΑΣ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΣΜΑΗΛΙΤΗΣ.

2012-01-23T16:28:00.000+02:00

Ο βιος του αγίου Σάββα του νέου είναι το πιο αξιόλογο έργοτης υστεροβυζαντινής περιόδου. Ο Σάββας (1283-1349) γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη.Το 1301 έγινε μονάχος στο Αγίων Όρος. Έζησε ως ασκητής στους Αγίους Τόπους, τοΣινά και σε αλλά μέρη. Αγωνίστηκε για την επικρατήσει της ορθοδοξίας και αντιτάχτηκεστις κακοδοξίες του Βαρλαάμ του Καλαβρου και του Γρηγόριου Ακινδύνου.

1.... Έπειτα πέρασε ολόκληρη την έρημο του Ιορδάνη για ναγνωρίσει όσα από καιρό λαχταρούσε να δει (ιερά μοναστήρια, ασκητήρια, καταφυγέςκαι σπήλαια, όπου είχαν κατοικήσει σαν ξένοι οι θαυμαστοί πατέρες, πού λάμψανεσ' αλλοτινούς καιρούς με την άσκηση τους). Χάρηκε εκεί ή ψυχή του. Όμοιος τον όμοιοαγαπά, πού λένε. Μετά γύρισε πίσω στην αγαπημένη του Σιών, γιατί ήθελε να γνωρίσειεπίσης και την περιοχή τού Σινά. Σαν έφτασε εκεί — στη Σιών — καθώς δεν ήξερε τηνντόπια λαλιά, ζητά με νοήματα από έναν ευλαβή και θεοφοβούμενο άνθρωπο να τουκάμει τούτη τη χάρη και ό Θεός να του την ανταποδώσει• να του μισθώσει δηλαδήένα υποζύγιο, για να μπορέσει με τούτο να επισκεφθεί κοντά σε άλλα και το Σινά καινα εκπληρώσει έτσι τον πόθο του.

Εκείνος εντελώς ελεύθερα και τιμώντας, όπως έπρεπε, τηναρετή του ανδρός, νοικιάζει για λογαριασμό του μια καμήλα και τον εφοδιάζει με πολλά και διάφορααγαθά. Τέλος φροντίζει να κάτσει πάνω στο ζώο ό άγιος και χαρούμενος, χαρούμενοκι αυτόν, τον προπέμπει. Για συνοδό και υπηρέτη του έδωσε τον ιδιοκτήτη τηςκαμήλας, πού ήταν Ίσμαηλίτης.

2. Ωστόσο ό Σάββας, μόλις προχώρησαν λίγο πιο πέρα από ταΙεροσόλυμα, αμέσως κατεβαίνει από το ζώο και έτσι όλο τον δρόμο τον έκαμε πεζήμέσα σε είκοσι συνολικά μέρες. Στη θέση του, σ' όλη την διάρκεια της μακριάςπορείας, έπεισε τον Ίσμαηλίτη, αυτόν δηλαδή πού του είχε δοθεί για υπηρέτης, νακάτσει εκείνος. Τί φιλάνθρωπη ψυχή! «Δεν το άντεχα διόλου», είπε, «εγώ να 'μαιξεκούραστος πάνω στο ζώο και να βλέπω εκείνην την ψυχή να υποφέρει από τημακρινή οδοιπορία. Μου φαινόταν τούτο αντίθετο στις πεποιθήσεις μου, ή πιομεγάλη πλεονεξία». Του προσφέρει επί πλέον και τα τρόφιμα του και ό ίδιοςσυντηρείται με τα χόρτα πού έβρισκε στο δρόμο και με λίγο νερό. Σ' ολόκληρη τηδιάρκεια της πορείας κι ως και σ' αυτό το όρος Σινά, έκρινε ότι μόνο αυτήν τηντροφή πρέπει να παίρνει. Αξιοθαύμαστο!

Και το πράγμα προχωρούσε κατά τρόποθαυμαστό σύμφωνα με τις προθέσεις του. Υπάρχει τίποτε αληθινά μεγάλο καιυπερφυσικό πού να μη συμπίπτει με τα αισθήματα του; Και τί είναι εκείνο πού τοσκεφτόταν, το αποφάσιζε κι αμέσως δεν γινόταν πράξη με γρηγοράδα περισσή; Τούτοακριβώς το σημείο προκαλεί και την απορία των ακροατών. Ποιό από τα δύο πρέπεικανείς να πρωτοθαυμάζει, τη βούληση της ψυχής του πού ήταν σαν ριζωμένη μέσατου ή την ορμή και το ανυποχώρητο στα καλά έργα; Έτσι και ξεκινούσε κάτι, δεν τονκρατούσε πια τίποτε, κατά το ρητό «αμ' έπος, αμ' έργον». Και κοντά σ' αυτά ένατρίτο χαρακτηριστικό" γεγονότα και κατορθώματα πέρα από κάθε φυσικό καιλογικό μέτρο.

Ό Σάββας λοιπόν διεξήγαγε και τούτον τον αγώνα με τέτοιοαθλητικό ήθος, ώστε να μη διαφέρει σε τίποτε από τούς προηγούμενους αγώνες του.Ό βάρβαρος όμως συνοδός του θερμά παρακαλούσε τον άγιο να καβαλικέψει το ζώοπού του είχε δοθεί γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό και έθετε στη διάθεση του και τονεαυτό του και το ζώο και τα τρόφιμα να τα χειρίζεται σαν ιδιοκτήτης τους. Γιαπολλές μέρες τον παρακαλούσε θερμά, δεν κατάφερε όμως να τον πείσει ούτε στοελάχιστο. Γεμάτος λοιπόν απορία και έκπληξη τον ονόμαζε Θεό και όχι άνθρωπο ήμάλλον όχι απλώς τον ονόμαζε παρά το έδειχνε με τις πράξεις του. Έπεφτε κάτω στοχώμα και φιλούσε τα πόδια του με πολλή ευχαρίστηση και θαυμασμό. Παρ' ότιβαρβαρικής καταγωγής, ως φαίνεται, δεν ήταν και εντελώς άξεστος. Κι αισθήματα είχεευγενικά και ή σύνεση δεν του έλειπε ολότελα κι ή ψυχή του μπορούσε να δεχτεί τονκαλό σπόρο.

Γι' αυτό σύντομα άρχισε να νιώθει πολύ ευχαριστημένος κιωφελημένος κι έμεινε κατάπληκτος με την καρτερία του αγίου στους πνευματικούςκόπους και με την πρωτοφανή ταπεινοφροσύνη και ημερότητα του. Και μόνο ναέβλεπε κανείς τον άγιο, σαγηνευόταν, ακόμα κι αν ήταν σκέτη πέτρα ή θηρίο στααισθήματα του ανήμερο. Στο σημείο αυτό ξεπερνούσε ως και τις Σειρήνες, ανβέβαια ό θρύλος γι' αυτές δεν είναι μύθος. Όταν πια έφτασαν στο τέρμα της οδοιπορίαςκαι πέτυχαν τον σκοπό τους, ό Ίσμαηλίτης γύρισε πίσω μ' ανάμεικτα συναισθήματα απόχαρά και λύπη. Χαρά, πού αξιώθηκε να ζήσει, χωρίς να το ελπίζει, τέτοιαθαυμάσια περιστατικά. Ή δευτερεύουσα απασχόληση του αποδείχθηκε πολύ ανώτερη απότο κύριο έργο του. Ήταν όμως και πολύ λυπημένος κι υπέφερε από τον πόνο τουπικρού αποχωρισμού του από τον πατέρα. Όλοι το έβλεπαν πώς ή απομάκρυνση του απ'εκείνον του ήταν αφόρητη.

Ό άγιος, όταν ύστερα από τόσους κόπους και κατορθώματα έφτασεστο φημισμένο από αρχαίους καιρούς Σινά, προτιμά απ' την αρχή την τάξη των νέωνμοναχών. Τί ευλάβεια ήταν αυτή, τί ταπεινοφροσύνη! Υποκρίνεται τάχα τον μαθητή καιτον αρχάριο, αυτός πού είχε κιόλας φτάσει στην κορυφή της φιλοσοφίας. Για δύολοιπόν χρόνια εμπιστεύεται τον εαυτό του στους εκεί πατέρες ως υποτακτικός. Σαστίζουνκι αυτοί κι ό καθένας με την υπέρμετρη σ' όλα αρετή του. Με το παράδειγμα τουπροετοιμάζει πολλούς για αγώνες πνευματικούς, άλλα και ό ίδιος επιλέγειακούραστα σαν μια εργατική μέλισσα ότι ωραιότερο και χρησιμότερο βρήκε εκεί.Ύστερα γυρίζει πίσω στα Ιεροσόλυμα, τη μητέρα αυτή των μυστηρίων του Χριστού. Μεσυγκίνηση αποχαιρετάει τούς πατέρες και κρατάει για τον εαυτό του, ως εφόδιο καιπαρακαταθήκη, τον αγιασμό και την ευφρόσυνη διάθεση. Τότε πια αναχωρεί και πάλιστον αγώνα της αγγελικής ησυχίας και της ολοκληρωτικής μόνωσης.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ.

The Skete of St. Anna . MONK NIKON

2012-01-23T07:43:00.000+02:00

ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΑΒΙΔ. ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ TALEZH ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΗ 72 ΧΙΛΙΟΜ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ.

2012-01-22T18:25:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες, δημιουργήθηκε ένααρχιτεκτονικό συγκρότημα του Αγίου, το οποίο κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιοδημοφιλής. Σε μια κλειστή, προστατευόμενηπεριοχή, υπάρχει αγίασμα, στην οποίαυψώνεται ένα εκκλησάκι προς τιμή της Μητέρας του Θεού "ΖωοδόχουΠηγής", ένας ναός-παρεκκλήσι τοκαμπαναριό του Αγίου Δαβίδ, δύο μπάνια για άνδρες και γυναίκες, ένα κιόσκι και ένα πρεσβυτέριο.

ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

http://www.taday.ru/text/1429430.html

Βράβευση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας στη Ρωσία. Патриарх возглавил церемонию награждения премиями

2012-01-22T17:56:00.000+02:00

http://www.youtube.com/user/russianchurch

Το απόγευμα της 21ηςΙανουαρίου ε.ε. έλαβε χώρα στην αίθουσα τελετών του Ιερού Ναού του ΣωτήροςΧριστού της Μόσχας η εκδήλωση απονομής του βραβείου «Πατριάρχης Αλέξιος Β’» απότο Διεθνές Ίδρυμα για την Ενότητα των Ορθοδόξων Λαών της Ρωσικής Εκκλησίας.

Τιμώμενα πρόσωπα γιατο παριππεύσαν έτος 2011 είναι η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας καιπάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β΄ και ο Εξοχ.κ.Μαχμούτ Αμπάς, Πρόεδρος τηςΑνεξάρτητης Παλαιστινιακής Αρχής.

Ο Μακαριώτατος,φθάνοντας στον Ιερό Ναό του Σωτήρος Χριστού συνοδευόμενος από τονΣεβ.Μητροπολίτη Κυρήνης κ.Αθανάσιο, Έξαρχο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στηνΜόσχα και τον Πανοσιολ.Αρχιμ. κ.Παντελεήμονα Αράθυμο, Αρχιγραμματέα της Αγίαςκαι Ιεράς Συνόδου, είχε κατ’ ιδίανσυνάντηση με τον Μακ.Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ.κ.Κυρίλλο και τονΕξοχ.Πρόεδρο κ.Μαχμούτ Αμπάς.

Ακολούθωςπραγματοποιήθηκε η τελετή απονομής του βραβείου.

Την έναρξη τηςεκδηλώσεως κήρυξε ο Ελλογ.Καθηγητής Δρ.Αλεξέγιεβ Βαλέριυ Αρκάντεβιτς,Πρόεδρος του Διεθνούς Ιδρύματος για τηνΕνότητα των Ορθοδόξων Λαών με την παρουσίαση του ιστορικού καθιερώσεως τουπροαναφερθέντος βραβείου, ενώ ακολούθως ο Μακ.Πατριάρχης Μόσχας κ.κ.Κύριλλοςωμίλησε για τα τιμώμενα πρόσωπα.

Αναφερθείς στην ΑΘΜτον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β΄ ετόνισεότι τιμάται «για την εξαιρετική προσφορά Του στην εμπέδωση της ενότητος τωνΟρθοδόξων λαών και την εδραίωση και προβολή των χριστιανικών αξιών στηνπαγκόσμια κοινότητα, ως και την συμβολή του στην σύσφιξη των διορθοδόξωνσχέσεων».

Κατακλείων οΜακ.κ.Κύριλλος και ο Ελλογιμ. Δρ.Αλεξέγιεβ Βαλέριυ απένειμαν την τιμητικήδιάκριση στην ΑΘΜ.

Κατά την ομιλία Του οΜακ.Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας μεταξύ άλλων επεσήμανε׃«Εξαίρετον τιμὴν αποτελεί η προσγενομένη αύτη βράβευσις του παλαιφάτου καιπεριπύστου Αποστολικού και Πατριαρχικού Θρόνου της Αλεξανδρείας εν τω προσώπωτου Πάπα και Πατριάρχου αυτού υπὸ του Ιδρύματος Ενώσεωςτων Ορθοδόξων Λαών της αδελφής Εκκλησίας της Ρωσίας. Πεποίθαμεν ότι η τιμητικὴαύτη βράβευσις απηχεί τὰς μεταξὺ ημών αδελφικὰς σχέσεις εγκαρδίου εν Χριστώαγάπης και ομοθυμαδὸν συνεργασίας προς δόξαν Θεού.

Πεποίθαμενπροσέτι ότι αύτη διατρανοί την καθολικὴν αναγνώρισιν της τε απαρχής συμβολήςτου Θρόνου του Αγίου Μάρκου εις την διαμόρφωσιν της χριστιανικής θεολογίας καισκέψεως και της προσφάτως ιεραποστολικὴς δράσεως αυτού προς ευαγγελισμὸν τηςευλογημένης ηπείρου της Αφρικής....

Οίκοθεννοείται ότι η ενότης των ορθοδόξων λαών, ουδόλως πρέπει να αποτελή μόνονφραστικὸν σχήμα. Επιβάλλεται, όπως αύτη έχη ουσιαστικὸν νόημα.

Ηενότης ημών εδράζεται επὶ του θεμελίου της πίστεως, όστις εστὶν ο είς Κύριοςημων Ιησούς Χριστός, ού το Άγιον Σώμα μελίζεται, αλλ᾿ ού διαιρείται.

http://www.romfea.gr

Ηενότης της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας ερείδεται επὶ τωνθείων και ιερών κανόνων, καθὰ απεφήναντο αι Οικουμενικαὶ Σύνοδοι και της ανὰτους αιώνας διαμορφωθείσης παραδόσεως και της απαρασαλεύτου τάξεως τηςΟρθοδοξίας.

Ηενότης των κατὰ τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών τελεσιουργείται μυστηριακώς διὰ τηςμνημονεύσεως εν τοις διπτύχοις των Προϊσταμένων αυτών κατὰ τον καθαγιασμὸν τουάρτου και του οίνου εις Σώμα Άγιον και Αίμα Τίμιον του Χριστού εν τω ΚοινώΠοτηρίω.

Εντω συντάγματι της αγίας ενότητος της Ορθοδοξίας αι αδελφαὶ Εκκλησίαι τηςΑλεξανδρείας και της Ρωσίας ενέγραψαν συστατικὰ κεφάλαια....

ΗΟρθοδοξία ουδόλως αποτελεί ιστορικὸν παρελθόν, ανακυκλούμενον, αλλ᾿ είναι καιζών παρόν, διαχέουσα το παρελθὸν εν τω παρόντι και συνδιαλεγομένη προς τηνσύγχρονον κοινωνίαν.

Ειςτην εμφάνειαν της Ορθοδοξίας εις τον σύγχρονον κόσμον και εις την οικοδομὴνμιάς χριστιανικής ορθοδόξου ανθρωπολογίας εκ του ιστορικού παρελθόντος και τουσυγχρόνου παρόντος συνεβάλοντο μεγάλως κολοσσιαία αναστήματα Ρώσσων θεολόγων.

ΗΘεολογία αυτών αποτελεί κεφάλαιον του ενωτικού συντάγματος της Ορθοδοξίας. Ειςτο κεφάλαιον τούτο συμβάλλεται και το Ίδρυμα Ενώσεως των Ορθοδόξων Λαών τηςΡωσικής Εκκλησίας...

Ευχαριστούμενθερμώς τη Ρωσική Εκκλησία, τω Μακαριωτάτω Πατριάρχη αυτής Κυρίω Κυρίλλω και τωΙδρύματι Ενώσεως των Ορθοδόξων Λαών εν τω προσώπω του Ελλογιμωτάτου ΚαθηγητούΔρ. Αλεξέγιεβ Βαλέριυ Αρκάδεβιτς διὰ τηνπροσγενομένην ημίν βράβευσιν.

Ηκαθ᾿ ημάς παλαίφατος Εκκλησία των Αλεξανδρέων, επομένη τη ιστορία και παραδόσειαυτής, θέλει είναι πάντοτε παρούσα εν τη συσφίγξει της ενότητος της κατὰ τηνοικουμένην Ορθοδοξίας, ώστε είναι αυτὴν ως το έν αδιαίρετον Σώμα Χριστού καιδιδόναι εις έτη ετών μαρτυρίαν αγάπης παντὸς ανθρωπίνου προσώπου ως μνήμης Θεούκαι δημιουργήματος κατ᾿ εικόνα Αυτού».

Στηντελετή απονομής του βραβείου «Πατριάρχης Αλέξιος Β’» παρέστησαν Ιεράρχες τηςΡωσικής Εκκλησίας, ο Εξοχ.Υφυπουργός Εξωτερικών της χώρας κ.Μιχαήλ Μπογδάνωφ,οι Εξοχ.Πρέσβεις της Ελλάδος και της Αιγύπτου στην Ρωσία κ.κ. Μ.Σπινέλλης καιΑλάα Ελχαντίντι, πρέσβεις ευρωπαϊκών χωρών, εκπρόσωπωνχριστιανικών ομολογιών και θρησκειών, ακαδημαϊκοί, κρατικοί αξιωματούχοι καιάλλοι επίσημοι.

Τοβράδυ ο Σεβ.Μητροπολίτης Βολοκολάμνσκ κ.Ιλαρίων, Πρόεδρος του ΤμήματοςΕξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας παρέθεσε επίσημοδείπνο πρός τιμήν της ΑΘΜ.

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

2012-01-22T17:10:00.000+02:00

Όλες οι επίγειες ενασχολήσεις, τέρψεις, τιμές καιαπολαβές δεν είναι παρά παιχνίδια με ταόποια παίζουν τα ενήλικα παιδιά, χάνοντας την αιώνια μακαριότητα.

Τί άξια έχουν όλα τα εγκόσμια μπροστά στον Χριστό,τον παντοδύναμο Θεό, πού παραδίνει τον εαυτό Του ως δώρο και απόκτημα αιώνιοστη σκόνη, τον άνθρωπο;

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Ή δύναμη της συνήθειας

2012-01-22T16:57:00.000+02:00

H ΔΥΝΑΜΗ μιαςριζωμένης στην ψυχή συνήθειας είναι ιση με τη δύναμη μιας φυσικής ιδιότητας. Όμαθητής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού οφείλει να αποκτήσει καλές συνήθειες και νααποφεύγει τις άτοπες. Νέε μου! Να είσαι συνετός και προνοητικός. Στα χρόνια τηςνεότητας σου φρόντισε με επιμέλεια να αποκτήσεις καλές συνήθειες.

Έτσι, στην ώριμη καιστη γεροντική σου ηλικία θα χαρείς τον πλούτο πού σχεδόν άκοπα απέκτησες στηνεανική.

Μη θεωρήσειςασήμαντη την εκπλήρωση μιας κακής επιθυμίας σου, όσο μικρή κι αν φαίνεται αυτή.Κάθε επιθυμία, όταν εκπληρώνεται, βάζει τη σφραγίδα της στην ψυχή. Και τοσφράγισμα αυτό κάποτε είναι τόσο δυνατό, πού γίνεται αρχή μιας καταστροφικήςσυνήθειας.

Μήπως γνώριζε όχαρτοπαίκτης, όταν άγγιζε τα χαρτιά για πρώτη φορά, πώς ή χαρτοπαιξία θα τουγινόταν πάθος; Μήπως γνώριζε ό μέθυσος, όταν έπινε το πρώτο του ποτήρι, πώςέκανε την αρχή της αυτοκτονίας του; Η μήπως δεν είναι αργή αυτοκτονία αυτή ήθλιβερή συνήθεια, πού καταστρέφει και την ψυχή και το σώμα;

Μια απρόσεκτη ματιάόχι σπάνια πληγώνει την καρδιά. Αλλεπάλληλες ματιές τόσο βαθαίνουν την πληγή,ώστε αυτή πολύ δύσκολα επουλώνεται με πολυχρόνιες προσευχές, ασκήσεις καιδάκρυα.

Παιδαγωγοί καιδάσκαλοι! Μεταδώστε στους νέους καλές συνήθειες και αποτρέψτε τους από κακές,πού τους οδηγούν σε μεγάλες συμφορές.

Οι κακές συνήθειεςαλυσοδένουν τον άνθρωπο, του στερούν την πνευματική ελευθερία, τον κρατούνβίαια στον δύσοσμο βάλτο των παθών.

Για την καταστροφήτης ψυχής είναι αρκετή μία και μόνο κακή συνήθεια, γιατί αυτή ανοίγει συνεχώς τηθύρα της καρδιάς σ' όλα τα αμαρτήματα και σ' όλα τα πάθη.

Μάθε να είσαισεμνός. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να μιλάει ελεύθερα ή και ν' αγγίζει ακόμα τονπλησίον χωρίς μεγάλη ανάγκη. Ή καλή συνήθεια της σεμνής διαγωγής εξασφαλίζει εύκολατη μεγάλη αρετή της αγνείας. Οι άλλοι, βλέποντας τη σεμνότητα σου, θα είναιμπροστά σου συνεσταλμένοι, ευλαβικοί, θα έλεγα, όπως μπροστά στην ευωδία τηςαγιοσύνης.

Από τίποτα' άλλο δενκινδυνεύει τόσο ή αγνεία όσο από τη συνήθεια της παρρησίας, της θρασύτητας, τηςελεύθερης συμπεριφοράς, πού αθετεί τούς κανόνες της μετριοφροσύνης.

Μάθε να είσαισυγκρατημένος και στη λήψη τροφής. Έτσι, τόσο το σώμα σου όσο και ό νους σου θαέχουν υγεία δύναμη και ζωντάνια —εφόδια απαραίτητα και στον αγώνα για τη σωτηρίακαι στις διάφορες εγκόσμιες ασχολίες.

Ή λαιμαργία δενείναι παρά μια κακή συνήθεια Είναι ή άκριτη και άμετρη ικανοποίηση μιαςδιεστραμμένης από την αλόγιστη χρήση φυσικής επιθυμίας.

Μάθε να τρως απλά. Οιάπλες τροφές γι' αυτόν πού τις συνήθισε είναι πιο γευστικές και οπωσδήποτε πιουγιεινές από τις εξεζητημένες.

Πόση είναι ήπνευματική ελευθερία και πόση ή ψυχική δύναμη του άνθρωπου πού συνήθισε στην απλήτροφή, όσο μηδαμινή κι αν φαίνεται αυτή ή συνήθεια του! Αλλά και υλικά πόσοκερδίζει ό άνθρωπος πού αρκείται στα λιτά γεύματα! Όχι μόνο πολύ λιγότεραχρήματα ξοδεύει για τη διατροφή του, άλλα και πολύ λιγότερο χρόνο χάνει καιπολύ λιγότερες μέριμνες έχει. Αν, μάλιστα, είναι φτωχός, δεν πιέζεται από τηφτώχεια του.

Είναι δύσκολο τοπέρασμα από τα πολυτελή γεύματα στα απλά Πολλοί αναγκάστηκαν από τις συνθήκες νατο κάνουν απότομα και άκαιρα. Έτσι, όμως, κλονίστηκε ή υγεία τόσο τού σώματος όσοκαι της ψυχής τους.

Αυτή τη συμφορά θα τηνείχαν αποφύγει, αν συνετά και έγκαιρα είχαν εθιστεί στη λιτή διατροφή.

Εκείνος ιδιαίτεραπού ποθεί ν' αφιερωθεί στη διακονία τού Χριστού, με τη λιτή διατροφή ωφελείταιπάρα πολύ. Γιατί μπορεί να κατοικήσει σε μιαν απόμακρη τοποθεσία, αποφεύγοντας τιςσυχνές επαφές με άλλους ανθρώπους και, γενικότερα, τα αίτια της νοητικήςδιασπάσεως, και να αφοσιωθεί στη μνήμη του θεού και την προσευχή.

Όλοι οι άγιοι είχανσυνηθίσει να τρώνε και μετρημένα και απλά. Ό απόστολος Παύλος για τηνκαθημερινή του τροφή δαπανούσε ελάχιστα χάλκινα νομίσματα.

Άς έρθω τώρα στοπάθος της μέθης. Τί φοβερό πάθος! Εισχωρεί βαθιά στο σώμα και την ψυχή, με τησυγκατάθεση της επιθυμίας, αποκτώντας από τη συνήθεια, όπως είπαμε, τη δύναμηφυσικής ιδιότητας.

Ό μαθητής τουΧριστού πρέπει να φυλάγεται όχι μόνο από τη μέθη άλλα και από την υπέρμετρηχρήση του κρασιού, πού φλογίζει τη σάρκα και ξεσηκώνει τις αισχρές επιθυμίες. «Ναμη μεθάτε με κρασί, πού οδηγεί στην ασωτία», γράφει ό απόστολος Παύλος. επιτρέπεταιή χρήση του κρασιού σε πολύ μικρή ποσότητα «Να χρησιμοποιείς και Λίγο κρασί»,συμβουλεύει ό ίδιος απόστολος τον Τιμόθεο, «για το στομάχι σου και για τιςσυχνές σου ασθένειες». Όποιος, όμως, δεν μπορεί να επιβληθεί στον εαυτό του καινα πίνει με μέτρο, καλά θα κάνει να αποφεύγει τελείως το κρασί.

Ό άββάς Ποιμήν όΜέγας είπε: «Δεν χρειαζόμαστε τίποτα' άλλο παρά νηφάλιο νοϋ». Το κρασί, ωστόσο,όπως είναι γνωστό, αφαιρεί από τον νου τη νηφαλιότητα του, τον σκοτίζει και τονεξασθενίζει. Όταν, λοιπόν, ό αγωνιστής βρίσκεται υπό την επήρεια του κρασιού, στονσκοτισμένο και εξασθενημένο νου του εισβάλλουν εύκολα οι νοητοί εχθροί. Και ό νους,μην έχοντας τη διαύγεια και τη δύναμη να παλέψει μαζί τους, παρασύρεται,δεμένος από το κρασί, στο βάραθρο της αμαρτίας!

Έτσι, μέσα σε μιαστιγμή, πάνε χαμένοι μακροχρόνιοι αγώνες, καθώς το Άγιο Πνεύμα φεύγει μακριά απότον αμαρτωλό. Να γιατί ό άββάς Ησαΐας ό αναχωρητής είπε ότι εκείνος πού αγαπά τοκρασί, ποτέ δεν θα αξιωθεί να λάβει και, αν λάβει, να διατηρήσει πνευματικάχαρίσματα.

Αυτά τα χαρίσματα, γιανα παραμείνουν στον άνθρωπο, απαιτούν διαρκή καθαρότητα, πού είναι δυνατή μόνο μετη διαρκή νηφαλιότητα.

Ή φιλαργυρία, ήοργή, ή αλαζονεία, ή αναισχυντία είναι πάθη της ψυχής, πού σχηματίζονται από τησυγκατάβαση της φθαρμένης μας φύσεως προς τις κακές ροπές. Τα πάθηεδραιώνονται, αυξάνονται και υποδουλώνουν την ψυχή μέσω της συνήθειας.

Το ίδιο συμβαίνει καιμε τη σαρκική επιθυμία, όσο κι αν αυτή θεωρείται φυσιολογική για τονμεταπτωτικό άνθρωπο. Μακάριος είναι ό νέος εκείνος πού, μόλις ή επιθυμία κάνειμέσα του την πρώτη της εμφάνιση, θα αντιληφθεί ότι δεν πρέπει να της παραδοθεί καιθα τη χαλιναγωγήσει με τον νόμο του Θεού και τη φρόνηση.

Ή επιθυμία πού χαλιναγωγείται στα αρχικά τηςστάδια, προβάλλει απαιτήσεις όλο και πιο ασθενείς, ώσπου τελικά υποτάσσεται στοννου, αλυσοδένεται απ' αυτόν και κατευθύνεται σαν σκλάβα του. Απεναντίας, ήεπιθυμία πού ικανοποιείται έστω και μια φορά, εντείνει και αυξάνει τιςαπαιτήσεις της. Και όταν ό λογικός νους της παραχωρεί την εξουσία του πάνω στονόλο άνθρωπο και την αφήνει να ικανοποιείται συχνά και μακροχρόνια, αυτή τελικάκαταντά τύραννος και αφανιστείς τόσο του σώματος όσο και της ψυχής.

Όλα γενικά, τα πάθηαναπτύσσονται στην ψυχή μας, όταν τούς δείχνουμε συγκατάβαση. Ή συγκατάβαση,όταν επαναληφθεί πολλές φορές, δημιουργεί συνήθεια. Και ή συνήθεια κάνει τοπάθος ισχυρό κυρίαρχο μας. Γι` αυτό ό άββάς Ισαάκ ό Σύρος είπε: «Να φοβάσαι τιςκακές συνήθειες περισσότερο από τούς εχθρούς», δηλαδή τούς δαίμονες.

Αν, μόλις εμφανιστείμέσα μας αμαρτωλή επιθυμία, την αρνηθούμε,

στην επόμενηεμφάνιση της θα είναι πιο αδύναμη, ώσπου τελικά θα σβήσει. Αν, όμως, τηνικανοποιήσουμε, θα επιστρέψει λίγο αργότερα με μεγαλύτερη δύναμη. Και όσο τηνικανοποιούμε, τόσο δυναμώνει, τόσο μεγαλύτερη εξουσία αποκτά πάνω στηνπρο-αίρεση μας, αιχμαλωτίζοντας την σιγά-σιγά, ώσπου τελικά γεννά τη συνήθεια.

Τα αμαρτήματα πούδιαπράττουμε από συνήθεια, όσο βαριά κι αν είναι, μας φαίνονται ελαφριά. Τοκαινούργιο αμάρτημα το φοβάται ή ψυχή και δεν αποφασίζει σύντομα να τοδιαπράξει.

Τα πάθη είναισυνήθειες κακές, οι αρετές είναι συνήθειες καλές. Έδώ, βέβαια, εννοούμε τα πάθηκαι τις αρετές πού έγιναν συνήθειες στον άνθρωπο με τη διαγωγή του, με τοντρόπο της ζωής του. Γιατί υπάρχουν πάθη και αρετές πού αποτελούν έμφυτεςιδιότητες τού άνθρωπου, ιδιότητες με τις όποιες αυτός γεννιέται.

Ό άνθρωπος τού Θεούπρέπει να είναι όσο το δυνατό περισσότερο ελεύθερος από κακές συνήθειες, οιόποιες τον εμποδίζουν να πλησιάσει τον Χριστό. Ό άνθρωπος τού Θεού πρέπει όχιμόνο από τις αμαρτωλές συνήθειες να απομακρύνεται, άλλα και απ' όλες όσεςοδηγούν άμεσα ή έμμεσα στην αμαρτία, όπως είναι, για παράδειγμα, ή τρυφή, ήμαλθακότητα, ό περισπασμός.

Καμιά φορά, μιαασήμαντη συνήθεια μας δένει τα πόδια και μας κρατά στη γή, ενώ θα μπορούσαμε ναήμασταν στον ουρανό!

Νέε μου! Σούεπαναλαμβάνω τη σωτήρια συμβουλή: Όσο βρίσκεσαι ακόμα μέσα στην πνευματικήελευθερία φεύγε μακριά από τις κακές συνήθειες σαν από δεσμά και φυλακή.

Απόκτησε καλέςσυνήθειες, με τις όποιες διατηρείται, υποστηρίζεται και σφραγίζεται ήπνευματική ελευθερία

Εσύ, πάλι, πού σεώριμη ηλικία αποφάσισες να υπηρετήσεις τον Χριστό και, δυστυχώς, έχεις ήδηαποκτήσει πολλές αμαρτωλές συνήθειες ή έχεις, έστω, εθιστεί στη μαλθακή ζωή καιγι` αυτό ή ψυχή σου είναι εξασθενημένη, εσύ, λοιπόν, πρέπει με ανδρεία να μπειςστον αγώνα εναντίον των συνηθειών σου. Με τη βοήθεια τού Θεού θα τις αποβάλεις.

Ή αποφασιστικήπροαίρεση, ενισχυμένη από τη χάρη τού Χριστού, μπορεί να νικήσει και τις πιοισχυρές συνήθειες.

Στην αρχή ή συνήθειααντιστέκεται σθεναρά σ'

εκείνον πού θαθελήσει ν' αποτινάξει τον ζυγό της, και φαίνεται ανίκητη. Με τον καιρό, όμως,όσο την πολεμάς, κι αν δεν υποτάσσεται, πάντως εξασθενίζει, ώσπου τελικάνικιέται.

Αν στη διάρκεια τούπολέμου συμβεί καμιά φορά για οποιονδήποτε λόγο, να νικηθείς, μην ταραχτείς καιμην απελπιστείς. Ρίξου πάλι στη μάχη!

Ό σκληρός αγώνας τούάνθρωπου εναντίον των κακών του συνηθειών λογαριάζεται για μαρτύριο. Και όνικητής σ' αυτόν τον αγώνα στεφανώνεται με το στεφάνι των ομολογητών τούΧριστού και τού νόμου Του.

Ό πολυέλεος καιπαντοδύναμος Κύριος μάς δέχεται όλους, όταν Τον πλησιάζουμε. Απλώνει το χέριΤου για να μάς κρατήσει, όταν από αδυναμία κινδυνεύουμε να πέσουμε. Γι' αυτό,κι αν ακόμα ήσουν ολόκληρος μέσα στις κακές συνήθειες, κι αν ακόμα ήσουν σφιχτάαλυσοδεμένος από τα πάθη, μην απελπίζεσαι!

Μπορείς ν'αποκτήσεις την ελευθερία σου! Ξεκίνησε τον αόρατο πόλεμο, αγωνίσου γενναίαχωρίς διαλείμματα και υπόμεινε με ταπείνωση τις ήττες σου. Με τις ήττεςδιαπιστώνουμε εμπειρικά πόσο αδύναμοι είμαστε. Αυτή ή διαπίστωση μάς φέρνει πιοκοντά στον Θεό και μάς κρατά σταθερά κοντά σ' Εκείνον, τον μόνο πού μπορεί νανικήσει την αμαρτία σ' όσους ειλικρινά επιθυμούν να τη δουν νικημένη μέσα τους.Αμήν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Α ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Ορθόδοξος Μοναχισμός -SOPHIA: Secret Wisdom Documentary - Orthodox Christian Monasticism.

2012-01-22T12:47:00.001+02:00

Освещение воды на Днепре- ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΟ ΔΝΕΙΠΕΡΟ.

2012-01-22T12:47:00.000+02:00

Orthodox Christians celebrate Epiphany.

2012-01-22T12:46:00.001+02:00

continuous

http://blogs.sacbee.com/photos/2012/01/orthodox-christians-celebrate.html

Πώς πρέπει να προσέχει τον εαυτό του οποίος ζει μέσα στον κόσμο Συντάχθηκε για έναν ευσεβή λαϊκό πού ήθελε να ζει προσεκτικά μέσα στον κόσμο.

2012-01-22T12:46:00.000+02:00

ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ.

ΨΥΧΗ όλων των ασκήσεων, πού γίνονται για τον Κύριο, είναι ήπροσοχή. Δίχως προσοχή, όλες αυτές οι ασκήσεις είναι άκαρπες, νεκρές. Όποιοςποθεί τη σωτηρία του, πρέπει να μάθει να προσέχει άγρυπνα τον εαυτό του, είτε ζειστη μόνωση είτε ζει μέσα στον περισπασμό, οπότε καμιά φορά, και χωρίς να τοθέλει, παρασύρεται από τις συνθήκες.

Αν ό φόβος του Θεού γίνει το ισχυρότερο απ' όλα τ' άλλααισθήματα της καρδιάς, τότε πιο εύκολα θα προσέχουμε τον εαυτό μας, τόσο στηνησυχία του κελιού μας όσο και μέσα στον θόρυβο πού μας κυκλώνει από παντού.

Στη διατήρηση της προσοχής πολύ συμβάλλει ή συνετή μετρίαση τηςτροφής, πού μειώνει τη θέρμη τού αίματος. Ή αύξηση αυτής της θέρμης από ταπολλά φαγητά, από την έντονη σωματική δραστηριότητα, από το ξέσπασμα της οργής,από το μεθύσι της κενοδοξίας και από άλλες αιτίες προκαλεί πολλούς λογισμούς καιφαντασιώσεις, δηλαδή τον σκορπισμό του νου. Γι` αυτό οι άγιοι πατέρες σ' εκείνονπού θέλει να προσέχει τον εαυτό του συστήνουν πριν απ' όλα τη μετρημένη, διακριτικήκαι διαρκή εγκράτεια από τις τροφές.

Όταν σηκώνεσαι από τον ύπνο πρόκειται για μια προεικόνισητης αναστάσεως των νεκρών, πού περιμένει όλους τούς ανθρώπους-, να κατευθύνεις τιςσκέψεις σου στον Θεό.

Να προσφέρεις σαν θυσία σ' Εκείνον τούς πρώτους καρπούς τηςΛειτουργίας του νου σου, όταν αυτός δεν έχει ακόμα προσλάβει καμιά μάταιη εντύπωση.

Αφού ικανοποιήσεις όλες τις ανάγκες του σώματος, όπως κάθεάνθρωπος πού σηκώνεται από τον ύπνο, διάβασε με ησυχία και αυτοσυγκέντρωση τονσυνηθισμένο προσευχητικό σου κανόνα. Φρόντισε όχι τόσο για την ποσότητα όσο γιατην ποιότητα της προσευχής. Αυτό σημαίνει να προσεύχεσαι με απόλυτη προσοχή. Έτσιθα φωτιστεί και θα ζωογονηθεί ή καρδιά από την κατάνυξη και τη θεία παρηγοριά.

Μετά τον κανόνα της προσευχής, προσπαθώντας πάλι μ' όλες σουτις δυνάμεις για τη διατήρηση της προσοχής, να διαβάζεις την Καινή Διαθήκη,κυρίως το Ευαγγέλιο. Διαβάζοντας, να σημειώνεις με επιμέλεια τις παραγγελίες καιτις εντολές του Χριστού, για να κατευθύνεις σύμφωνα μ' αυτές όλες σου τις πράξειςτης ημέρας, φανερές και κρυφές.

Ή ποσότητα της μελέτης εξαρτάται από τις δυνάμεις σου και απότις περιστάσεις. Δεν πρέπει να βαραίνεις τον νου σου με υπέρμετρη ανάγνωσηπροσευχών ή της Γραφής. Δεν πρέπει, επίσης, να παραμελείς τις υποχρεώσεις σου γιανα προσευχηθείς ή να μελετήσεις περισσότερο. Όπως ή άμετρη χρήση υλικής τροφήςπροκαλεί διαταραχές στο στομάχι και το εξασθενίζει, έτσι και ή άμετρη χρήσηπνευματικής τροφής εξασθενίζει τον νου,

του προκαλεί αποστροφή προς τις ευσεβείς ασκήσεις και τουφέρνει αθυμία.

Στον αρχάριο οι άγιοι πατέρες συστήνουν να προσεύχεται συχνάαλλά σύντομα. Όταν ό νους ωριμάσει πνευματικά και δυναμώσει, τότε θα μπορεί ναπροσεύχεται αδιάλειπτα. Σε τέτοιους χριστιανούς, πού έχουν γίνει ώριμοι,φτάνοντας στα μέτρα της τελειότητας του Χριστού, αναφέρονται τα λόγια τουαποστόλου Παύλου: «Επιθυμώ να προσεύχονται οι άνδρες σε κάθε τόπο και νασηκώνουν στον ουρανό χέρια καθαρά (από κάθε μολυσμό), δίχως οργή και λογισμούς»,δηλαδή δίχως εμπάθεια, περισπασμό ή μετεωρισμό.

Γιατί αυτό πού είναιφυσικό για έναν άνδρα, δεν είναι ακόμα φυσικό για ένα νήπιο.

Αφού, λοιπόν, ό άνθρωπος φωτιστεί από τον Ήλιο τηςδικαιοσύνης, τον Κύριο Ιησού Χριστό, μέσω της προσευχής και της μελέτης, μπορείνα επιδοθεί στις καθημερινές του ασχολίες, προσέχοντας ώστε σ' όλα τα έργα και ταλόγια του, σ' όλη την ύπαρξη του να κυριαρχεί και να ενεργεί το πανάγιο θέλημα τουΘεού, όπως αυτό αποκαλύφθηκε και εξηγήθηκε στους ανθρώπους με τις ευαγγελικέςεντολές.

Αν στη διάρκεια της ημέρας υπάρχουν ελεύθερες στιγμές,χρησιμοποίησε τες για να διαβάσεις με προσοχή μερικές επιλεγμένες προσευχές ήπερικοπές της Αγίας Γραφής, ενισχύοντας έτσι τις ψυχικές σου δυνάμεις, πούέχουν εξασθενήσει από τις διάφορες δραστηριότητες μέσα στον πρόσκαιρο κόσμο. Αντέτοιες χρυσές στιγμές δεν υπάρχουν, να λυπάσαι γι' αυτό, όπως αν είχες χάσειθησαυρό. Ότι χάθηκε σήμερα δεν πρέπει να χαθεί και αύριο, γιατί ή καρδιά μαςεύκολα παραδίνεται στη ραθυμία και τη Λήθη. Απ' αυτές, πάλι, γεννιέται ήσκοτεινή αγνοία, πού καταστρέφει το έργο του Θεού, το έργο της σωτηρίας τουάνθρωπου.

Αν συμβεί να πεις ή να κάνεις κάτι πού έρχεται σε αντίθεση μετις εντολές του Θεού, τότε χωρίς καθυστέρηση διόρθωσε το σφάλμα σου με τηνειλικρινή μετάνοια . Με τη μετάνοια να επιστρέφεις πάντα στον δρόμο του Θεού, ότανξεφεύγεις απ' αυτόν, καταφρονώντας το θείο θέλημα μη μένεις για πολύ έξω από τονδρόμο του Θεού!

Στις αμαρτωλές σκέψεις και φαντασιώσεις και στα εμπαθήαισθήματα να αντιπαραθέτεις με πίστη και ταπείνωση τις ευαγγελικές εντολές,λέγοντας μαζί με τον άγιο πατριάρχη Ιωσήφ: «Πώς μπορώ να κάνω αυτό το κακό καιν' αμαρτήσω μπροστά στον Θεό;».

Όποιος προσέχει τον εαυτό του πρέπει ν' απαρνηθεί γενικάκάθε φαντασίωση, όσο ελκυστική και εύσχημη κι αν φαίνεται αυτή. Κάθε φαντασίωσηείναι περιπλάνηση του νου όχι στην περιοχή της αλήθειας αλλά στη χώρα τωνφαντασμάτων, πού δεν υπάρχουν ούτε πρόκειται να υπάρξουν και πού πλανούν τον νου,εμπαίζοντας τον.

Συνέπειες των φαντασιώσεων είναι ή απώλεια της προσοχής, όσκορπισμός του νου και ή σκληρότητα της καρδιάς την ώρα της προσευχής. Έτσιαρχίζει ή διαταραχή της ψυχής.

Το βράδυ, όταν πηγαίνεις για ύπνο —πού, μετά την εγρήγορση τηςημέρας και σε σύγκριση μ' αυτήν, προ-εικονίζει τον θάνατο—, να εξετάζεις τιςπράξεις πού έκανες όσο ήσουνα ξύπνιος. Ένας τέτοιος αυτοέλεγχος δεν είναιδύσκολος για τον άνθρωπο πού ζει προσεκτικά. Γιατί ή προσοχή εξαφανίζει τηλήθη, πού είναι φαινόμενο τόσο συνηθισμένο σ' όποιον έχει περισπασμούς. Έτσι,λοιπόν, αφού θυμηθείς όλες τις αμαρτίες πού έκανες στη διάρκεια της ημέρας,είτε με πράξεις είτε με λόγια είτε με σκέψεις, εγκάρδια πρόσφερε γι' αυτές τημετάνοια σου στον Θεό, έχοντας τη διάθεση της διορθώσεως. Μετά διάβασε τονκανόνα της προσευχής σου. Τέλος, κλείσε την ημέρα σου όπως την άρχισες, δηλαδή μεθεϊκούς λογισμούς.

Την ώρα πού κοιμάται ό άνθρωπος, που πάνε όλες οι σκέψεις καιτα αισθήματα του; Τί μυστική κατάσταση είναι αυτή του ύπνου, κατά την οποίατόσο ή ψυχή όσο και το σώμα ζουν και συνάμα δεν ζουν, αποξενωμένα καθώς είναι απότην αίσθηση της ζωής, σαν νεκρά; Ακατανόητος είναι ό ύπνος, όπως και ό θάνατος.Όπως στην αιώνια ανάπαυση, έτσι και στην πρόσκαιρη του ύπνου ή ψυχή ξεχνάειακόμα και τις πιο μεγάλες πίκρες, ακόμα και τις πιο φοβερές επίγειες συμφορές.

Και το σώμα;!... Αφού σηκώνεται από τον ύπνο, οπωσδήποτε θααναστηθεί και από τούς νεκρούς.

Ό μεγάλος άββάς Αγάθων είπε: «Είναι αδύνατο να προκόψουμε στηναρετή, αν δεν προσέχουμε άγρυπνα τον εαυτό μας». Αμήν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ Β ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ.

Ο Αγιασμός στον Ιορδάνη.

2012-01-22T12:43:00.001+02:00

Την Τετάρτη, 5/18 Ιανουαρίου 2012 σύμπασα η Αγιοταφιτική Αδελφότητα και πλήθος λαού προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου μετέβησαν στον Ιορδάνη ποταμό, όπου ετελέσθη ο Μικρός Αγιασμός και ο Αγιασμός των Υδάτων στην όχθη του ποταμού Ιορδάνου. Η ημέρα αυτή γέμισε όλους με χαρά και κατάνυξη.

Ο Πατερας Αλεξανδρος Συναντησε την Κατερινα Στανιση.'

2012-01-21T18:30:00.000+02:00

Παμε Πακετο - 19/1/2012 - Η Κατερινα Στανιση αποστολεας του Πακετου, και Παραληπτης Ο Πατερας Αλεξανδρος (Νικολας Καραδημητριου).Πρωην καλλιτεχνικος μανατζερ και χορευτης γνωστος και ως Νικολσον,ο οποιος μεσουρανησε την δεκαετια '70,στην Διαμορφωση της Νυχτερινης Αθηναικης διασκεδασης.Ο Ανθρωπος αυτος εδωσε την ευκαιρια στην Κατερινα Στανιση (οταν ηταν 16 ετων στην Γερμανια) και στην οικογενεια της,να ξεφυγουν απο τη φτωχεια και την ανεχεια.

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΡΣΕΝΙΟ ΣΤΟ ΜΕΤΟΧΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ ΣΤΗΝ ΡΑΙΘΩ. ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΑΦΘΑΡΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ.

2012-01-21T17:52:00.001+02:00

Eπιστολή σε ένα νέο

2012-01-21T16:57:00.003+02:00

Αγαπητέ μου ΄΄μικρέ΄΄αδερφέ,

Παίρνω το θάρροςνα σου στείλω αυτήν την επιστολή επι ευκαιρία και της εορτής σου, για να σουευχηθώ και εγώ με τη σειρά μου. Επετρεψέ μου A……. , δύο λόγια αδερφικά να σου πώ, πριν εγκαρδίως σου ευχηθώ.

Η νεότητα είναι εκείνη η οποία πολλές φορέςτον νέο άνθρωπο τον οδηγεί να κάνει πολλές φορές ηρωικές μεν αλλά και βλακώδεις δε πράξεις, και αυτό γιατί ο έφηβος ,βιολογικά και ψυχολογικά αισθάνεται το αίμα του να βράζει και πολλές φορές εναγνοία του πέφτει σε πολλές παγίδες. Δεν θέλω να σε διδάξω, γιατί έχεις δυογονείς , έντιμους, αγωνιστές της ζωής που σε διδάσκουν από τη δική τους πλευρά.Εγώ απλά δύο προβληματισμούς θέλω να σου πώ και αυτό γιατί και οι δύο είμαστε σεαυτή τη ΄΄φάση΄΄ της νεότητας και λίγα χρόνια είναι και που εγώ άφησα μια γιαπάντα την εφηβεία.

΄Εβλεπα και εγώ , ένιωθα και εγώ ( ή νόμιζα )πολλά περισσότερα από όσαοι μεγάλοι έβλεπαν σε κάποια πράγματα, νέες ιδέες , φρέσκιες, όσο φρέσκια και ηδική μας ζωή. Δεν σου κρύβω ότι σε πολλά είχα δίκιο, σε κάποια άλλα όμως άδικο,και πολλές φορές από λανθασμένες μου συμπεριφορές και αποφάσεις πλήρωσα αυτό το΄΄άδικο΄΄ ! Φυσικό και απόμενο, αφού όπωςσου είπα η εφηβεία γρήγορα σκέφτεται, καιεπιπόλαια αποφασίζει. Υπήρξαν στιγμές που έβριζα τον εαυτό μου πουανυπάκουσα σε κάτι πιο σοφό, σοφό λόγω της εμπειρίας της ζωής, τους γονείς μου.Δόξα όμως τω θεώ, κατάλαβα μεγαλώνονταςότι η εμπειρία της ζωής σε συνδυασμό με την αληθινή αγάπη την οποία μόνο οιγονείς έχουν, με οδήγησαν σε ασφαλείς αποφάσεις για την μελλοντική μου πορεία,και σε πιο ώριμο τρόπο σκέψης , και αντιμετώπισης των διαφόρωνκαταστάσεων. Είδα πολλούς φίλους καισυμμαθητές να παρεκτρέπονται , να παρασύρονται από αυτό το παγκόσμιο ρεύμα πουμέσα από ταινίες, την τηλεόραση κλπ δρά και σκοπό έχει να φτιάξει ανθρώπους ρομπότ που θα κάνουν μόνο ότι τους πούνκαι να δοκιμάζουν άλλους καρπούς από αυτούς της ηθικής, και να έχουν στόχους (αν και οι περισσότεροι δενείχαν ποτέ) πράγματα ανούσια, και προσωρινά που μόνο καλό δεν θα προσέφερε στηνμελλοντική τους πορεία.

Καιπράγματι απέτυχαν ενήλικοι πλέον (αυτοί που στόχους δεν έβαλαν στη ζωή τους ποτέ) γυρίζοντας εδώ και εκεί,ψάχνοντας ΄΄το ιδανικό΄΄ τους , κάνοντας πολλές διαφορετικές εργασίες ,ταυτόχρονα για να επιβιώσουν, απογοητευμένοι γιατί από νωρίς, από την ΄΄γενιάτων ονείρων΄΄ (εφηβεία δηλαδή) δεν αγωνίστηκαν , δεν σκέφτηκαν , δεν στόχεψαν ώστε να πετύχουν εκείνο πουπραγματικά θα τους ολοκλήρωνε θα τους γέμιζε , και που θα τους έδιδε κιόλας και τα προς τα ζήν. Απλά ζούσαν , ζούσαν τηστιγμή εκείνη, κάνοντας όνειρα απατηλά, παραμένοντας με τα χέρια σταυρωμένα,κατασπαλώντας την τρυφερή τους ηλικία σε ΄΄μικρούς ΄΄ έρωτες, σε αμαρτωλές καιανήθικες και πολλές φορές ανέντιμες στιγμές. Στα λέω αυτά διότι εγώ είμαι απόεκείνους που ξέφυγαν του ρεύματος ,ονειρεύτηκα και στόχεψα, και τώρα σελίγο καιρό , περιμένω το όνειρο το παιδικό και εφηβικό της ζωής μου ναεκπληρωθεί. Ξέρω ότι και εσύ, έχεις ξεφύγει του ρεύματος , και της ανόητηςανεμελιάς, και παρά την ηλικία σου πατάς γερά στα πόδια σου, έχοντας στόχους αληθινούς (αν δεν έχεις , τώραη ευκαιρία!! ) για την ανατολή της ενήλικης ζωής σου. Στόχους που ίσως με τηνσκέψη σου τώρα φαίνονται δύσκολοι να επιτευχθούν, δύσκολοι να πραγματοποιηθούν,μα σου λέω ότι όλοι μα όλοι θα υλοποιηθούν αρκεί οι στόχοι που θα βάλεις να είναι αληθινοί, να τους θές πραγματικάδηλαδή να γίνουν. Διότι όποιος αγωνίζεται , κερδίζει!

Α,,,,,, σκέψου,ονειρέψου, όνειρα που οδηγούν στην αλήθεια και στην πραγματικότητα, ζήσε τηνηλικία αυτή σεμνά , ταπεινά, ήσυχα και βάζοντας στόχους!!!!! Εύχομαι ο καλός μας θεός με τις ευχές τουπροστάτη Αγίου σου να σου δίνει φώτιση, αγάπη προς όλους, πίστη στο θεό ,ελπίδα για ένα μέλλον όμορφο καικαλύτερο, με πολύ υγεία, και πάνω απόόλα αρετές πολλές και εκείνη της ωραίας υπομονής για τα δύσκολα της ζωής και όλα αυτά να στολίζουν τα πολλά τα πάρα πολλά χρόνια της όμορφης ζωής σου.

Α……. : ΖΗΣΕ , ΒΑΖΟΝΤΑΣΣΤΟΧΟΥΣ!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!

Με εκτίμηση πολύ

Θερμός ευχέτης σου

Ιωάννης ΧΡασσιάς

ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ.

2012-01-21T16:46:00.000+02:00

Π. Κωνσταντίνος Μύρων: H ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΩΣ ΧΑΡΙΣΜΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.

2012-01-21T16:40:00.001+02:00

π. Κλεόπας Ἠλίας-Ιλίε Ιστορίες A -Γεράσιμος ο...τρελός.

2012-01-20T20:24:00.000+02:00

ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ Π.ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

2012-01-20T00:05:00.000+02:00

π. Ν. Λουδοβίκος: Η σημερινή κρίση & η Ορθόδοξη Θεολογία

2012-01-19T23:38:00.000+02:00

Το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Δήμου Ασπροπύργου την Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου, διοργάνωσε συζήτηση με θέμα: «Η σημερινή κρίση, υπό το φώς της Ορθόδοξης Θεολογίας» και ομιλητή τον πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Λουδοβίκο.

Η ομιλία ξεκίνησε με μια περιγραφή της πνευματικής διάστασης της σημερινής κατάστασης, όπου διευκρινἰστηκε ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι συνέπεια του υπαρξιακού μας προβλήματος και αφορά oλόκληρο τον Δυτικό κόσμο. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην υπερέξαρση του σκεπτόμενου υποκειμένου και την μετάβαση από τον συσσωρευτικό καπιταλισμό στο ναρκισσικό μυστικισμό της ηδονικής κατανάλωσης μέσω της διαφήμισης, και των ΜΜΕ όπου διαμορφώνεται είτε ο "κορεσμένος" είτε ο "ελάχιστος" εαυτός.

Η κατάρευση επιταχύνεται και πραγματώνεται πιό γρήγορα στην χώρα μας γιατί ο κρατικός-διοικητικός θεσμός είναι ανίσχυρος αν όχι εχθρός μας, μιάς και δεν είναι είναι δικός μας, ενώ είναι ακόμα ισχυρός στην Δύση σε σχέση με την Ελλάδα. Έκλεισε επισημαίνοντας ότι αποτελεί στοιχείο του εαυτού μου, η παρουσίαα και η προσφορά στον ΑΛΛΟ, και απάντησε σε ερωτήσεις.

Περιγραφή πρόσφατου θαύματος από τον Αρχιμ. Ιερεμία

2012-01-19T21:23:00.001+02:00

Περιγραφή πρόσφατου θαύματος της Παναγίας Σγράπας από τον Αρχιμανδρίτη Ιερεμία, Εφημέριο της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής.

Περιγραφή της ευρέσεως της εικόνας Παναγίας Σγράπας

2012-01-19T21:23:00.000+02:00

Περιγραφή της ευρέσεως της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Σγράπας από τον Αρχιμανδρίτη Ιερεμία, Εφημέριο της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής ΠΥΛΟΥ.