Κατά την Ιερά Παράδοση, όταν σκοτώθηκε ο Άβελ από τον Καϊν, έστειλε ο Θεός στον Αδάμ τον αρχάγγελο Μιχαήλ, για να τον υποδείξει, ότι πρέπει τον γιό του να τον θάψει.

Κατά την Ιερά Παράδοση, όταν σκοτώθηκε ο Άβελ από τον Καϊν, έστειλε ο Θεός στον Αδάμ τον αρχάγγελο Μιχαήλ, για να τον υποδείξει, ότι πρέπει τον γιό του να τον θάψει. Είναι αποκάλυψη δηλ. από τον Θεό, ότι όταν ο άνθρωπος πεθάνει, πρέπει στη γη να επιστρέψει. Γιατί όταν ο Θεός μας έπλασε, πήρε χώμα από το έδαφος, στο οποίο δημιουργήθηκε μια γούβα, μια λακούβα. Αυτό το κενό που δημιουργήθηκε στο έδαφος, πρέπει να συμπληρωθεί και γίνεται δια της ταφής μας. Λέει ο Κύριος: Από χώμα σε έκανα και είσαι υποχρεωμένος να μπεις στο χώμα. 
Κάθε άλλος τρόπος π.χ. καύση του νεκρού είναι αμαρτία και δεν το θέλει ο Θεός. Τόλμησαν και είπαν οι Πατέρες, ότι αυτοί που καίγονται και δεν θάπτονται, πάνε από την μία φωτιά στην άλλη... 
Όταν μας θάβουν, κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Κυρίου και παίρνουμε Χάρη, την τελευταία σε τούτη τη ζωή....
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα. Τα ουράνια λόγια με τα επίγεια λόγια, δεν ταιριάζουν και δεν συμφωνούν καθόλου. Αλλιώς λέγονται και αλλιώς μεταφράζονται...

Τα ουράνια λόγια με τα επίγεια λόγια, δεν ταιριάζουν και δεν συμφωνούν καθόλου. Αλλιώς λέγονται και αλλιώς μεταφράζονται... Ο Θεός, δανείζει τις γήινες κτιστές λέξεις, για να εκφράσει κάτι το ουράνιο, αλλά δεν κυριολεκτεί, διότι τα ουράνια δεν μπορούν να αποτυπωθούν επακριβώς με γήινες κτιστές λέξεις. 
Για παράδειγμα, ο Θεός δεν καταράται και όταν αναφέρετε στο Ευαγγέλιο το γνωστό: ''πορεύεστε οι κατηραμένοι εις το πυρ το εξώτερο'' (Ματθ. 25,41), δεν έχει την έννοια της ανθρώπινης κατάρας. 
Όταν ο Θεός αποσύρει την Χάρη Του από κάποιον άνθρωπο, αυτό μεταφράζεται με γήινη διατύπωση, ως κατάρα. Όταν ο Χριστός προειδοποιεί  με τα ''ουαί'' και τα ''μη'' και οι άνθρωποι δεν εφαρμόζουν αυτά που λέει ο Χριστός, τότε αυτοί ουδέποτε πρόκειται να γευτούν ρανίδα Χάριτος Αγίου Πνεύματος (θα καταραστούν εν γνώση τους, ουσιαστικά αυτοκαταράζονται)... 
Ο Θεός δεν καταράται, ουδέποτε, ποτέ! Μόνο ευλογεί! Ο Θεός μόνο αγαπά και δεν μισεί. Όταν όμως ο άνθρωπος αυτήν την ευλογία - Χάρη του Θεού, δεν την δέχεται εν γνώση του, η Χάρη αίρεται και επιστρέφει πίσω και ο άνθρωπος αυτοκολάζεται. 
Η λέξη λοιπόν ''κατάρα'' του Ευαγγελίου, σημαίνει την άρση της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Κάτι παρόμοιο συνέβη, όταν ο Χριστός επιτίμησε και καταράστηκε την άκαρπη συκιά και εκείνη ξεράθηκε. Οι Πατέρες αναφέρουν, ότι άκαρπη συκιά είναι η συναγωγή των Εβραίων, οι οποίοι παρά τα τόσα κηρύγματα και θαύματα του Χριστού, δεν τον πίστεψαν, παρέμεναν ισόβια αμετανόητοι, μη δεχόμενοι τη Χάρη του Θεού, με αποτέλεσμα να κολαστούν.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Το σώμα πλένεται και καθαρίζεται με το νερό...
Η ψυχή πλένεται και καθαρίζεται με ένα άλλο υγρό, που είναι συντεθειμένο από 2 συστατικά: α) το Αίμα του Χριστού και β) τα δάκρυα της μετανοίας...
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Γέροντος Χρυσοστόμου Τέτσιου (Σκήτη Αγίου Αντωνίου Μετεώρων)

¨Απαξ και χάσει ο άνθρωπος την επαφή του με τον Θεό, τότε άδικα γεννήθηκε στον κόσμο αυτό.
Κάθε στιγμή απ τον χρόνο του εξαλείφεται δια παντός!
Γέροντος Χρυσοστόμου Τέτσιου
(Σκήτη Αγίου Αντωνίου Μετεώρων)

Μεγάλη Ευλογία. Πηραμε και φέτος την ευχουλα του γέροντος Εφραιμ Φιλοθειτη (Αριζονιτου). Δόξα τω Θεώ. 1-1-2019

Η αγιοκατάταξη του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ – ο Φιλάγιος Ηγεμόνας, Άγιος βασιλομάρτυς Νικόλαος

Η Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού Κύπρου φέρνει στο φως νέα στοιχεία από το ημερολόγιο του Αγ. Νικολάου των Ρομάνοφ του έτους 1903

Έπειτα από έρευνα, η Ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού της Κύπρου, έφερε στο φως καινούργια στοιχεία που αποδεικνύουν, για άλλη μια φορά, την πνευματική κατάσταση του αγίου Νικολάου και της βασιλικής Τσαρικής οικογένειας, μέσω των καταχωρήσεων στο ημερολόγιο του αγίου βασιλομάρτυρος Νικολάου. Η έρευνα επεκτείνεται και σε άλλα επίπεδα, ωστόσο για τις ανάγκες του άρθρου η μονή μας παραχώρησε τη συγκεκριμένη μαρτυρία: Το ημερολόγιο γράφτηκε το έτος 1903, περίοδος τελετών αγιοκατάταξης του οσίου Σεραφείμ του Σαρόφ. Στο ημερολόγιο παρακολουθούμε την οικογένεια να ταξιδεύει στο μοναστήρι του Οσίου Σεραφείμ για να συμμετάσχει στην τελετή της αγιοκατάταξης του.

Η θρησκευτικότητα και ευλάβεια τόσο του αυτοκράτορα όσο και της συζύγου του, η οποία συνιστούσε τον πυρήνα και το απόλυτο κέντρο της ζωής τους, υπήρξε ευεργετική για την Εκκλησία της Ρωσίας. Αν ο τσάρος Πέτρος και η Αικατερίνα έλαβαν τον τίτλο του «Μεγάλου» για την οικοδόμηση του ρωσικού πολιτισμού βάσει των δυτικών προτύπων, ο Νικόλαος πρέπει να ονομαστεί Μέγας για την αποκατάσταση του ορθόδοξου χαρακτήρα της Ρωσίας.

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Νικολάου, οι ναοί αυξήθηκαν κατά 10.000, τα μοναστήρια από 775 έφθασαν τα 1.025 και πλήθος παλαιών ναών ανακαινίστηκε. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις φρόντιζε να παρίσταται ο ίδιος στην τελετή έναρξης των εργασιών και τοποθετούσε τον θεμέλιο λίθο. Επιπλέον, ανέλαβε ο ίδιος τα έξοδα για την φιλοτέχνηση αμέτρητων εικόνων σύμφωνα με την βυζαντινή και παλαιά ρωσική τεχνοτροπία. Τέλος, κατά την διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Νικόλαος ασχολήθηκε και με το θέμα της επανίδρυσης του Πατριαρχείου της Ρωσίας, το οποίο είχε καταργήσει ο Μέγας Πέτρος πριν από τριακόσια σχεδόν χρόνια.

Ο Νικόλαος κατέχει και έναν ακόμη τίτλο. Υπήρξε ο τσάρος ο οποίος προώθησε και ενέκρινε τις περισσότερες αγιοκατατάξεις στην ιστορία της Ρωσίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι πολλές φορές, δυστυχώς, ο Νικόλαος έβρισκε δυσκολία εκ μέρους της Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας στο σημείο αυτό. Σε κάποιες δηλαδή περιπτώσεις, παρά την γενική λαϊκή αναγνώριση της αγιότητας κάποιας οσίας μορφής, η Σύνοδος αντιδρούσε στην επίσημη πράξη αγιοκατάταξης του εν λόγω αγίου. Από αυτές τις περιπτώσεις είναι γνωστές τουλάχιστον δύο. Η μία αφορούσε την αγιοκατάταξη του αγίου Ιωάννη του Τομπόλσκ, προγόνου του γνωστού συγχρόνου αγίου Ιωάννη Μαξιμόβιτς, την οποία ο Νικόλαος αγωνίστηκε να προωθήσει.

Η δεύτερη αγιοκατάταξη την οποία ο Νικόλαος προσπάθησε, συναντώντας μεγάλη δυσκολία, να προωθήσει, και τελικά το κατόρθωσε, ήταν ενός από τους πιο αγαπημένους αγίους του λαού της Ρωσίας, του οσίου Σεραφείμ του Σαρόφ, τον οποίο ο τσάρος και η οικογένειά του τιμούσε ιδιαίτερα. Ο Νικόλαος διατηρούσε στο γραφείο του ένα πορτραίτο του οσίου και πολύ πριν από το γεγονός της αγιοκατάταξης εξέφραζε την βεβαιότητά του για την αγιότητά του. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Είμαι ήδη τόσο πεπεισμένος για την αγιότητα και την θαυματουργική χάρη του οσίου Σεραφείμ, που κανείς δεν θα μπορέσει να κλονίσει ποτέ την πίστη μου. Έχω αδιάσειστες αποδείξεις γι’ αυτό»¹.  Ο ίδιος ο όσιος Σεραφείμ είχε αναφέρει προφητικά το γεγονός της αγιοκατάταξής του στον Νικόλαο Μοτοβίλοφ, το γνωστό πνευματικό του τέκνο που συνέγραψε την περίφημη συνομιλία του με τον όσιο σχετικά με την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Αναφερόμενος μάλιστα ο όσιος στην ανακομιδή του «σαρκίου» του –δεν χρησιμοποιούσε τον όρο «λείψανα» για τα οστά του– συνέδεε το γεγονός με την επίσκεψη του τσάρου Νικολάου, της συζύγου του Αλεξάνδρας Φεόντοροβνα και της χήρας μητέρας του Μαρίας Φεόντοροβνα. Μιλώντας για τον τσάρο αυτόν, ο όσιος έλεγε: «Θα είναι χριστιανός μέχρι τα βάθη του».

Από τις καταχωρήσεις στο προσωπικό ημερολόγιο του Μοτοβίλοφ, την αλληλογραφία του και άλλες σημειώσεις του, γίνεται φανερό ότι ο ίδιος ανέμενε και παράλληλα προωθούσε το θέμα της αγιοκατάταξης του οσίου Σεραφείμ κατά την διάρκεια της βασιλείας του Νικολάου Α΄. Ωστόσο, οι προσπάθειες του Μοτοβίλοφ παρέμειναν άκαρπες και ο ίδιος πικράθηκε πολύ, διότι θεώρησε ότι η σχετική προφητεία του οσίου δεν εκπληρώθηκε. Ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος μπορούσε να φανταστεί ότι πενήντα χρόνια αργότερα στον θρόνο της Ρωσίας θα εμφανίζονταν ακριβώς τα ίδια ονόματα με αυτά που ανέφερε ο όσιος στην προφητεία του: τσάρος Νικόλαος Β, τσαρίνα Αλεξάνδρα Φεόντοροβνα και χήρα βασιλομήτωρ Μαρία Φεόντοροβνα!

Ο Νικόλαος Μοτοβίλοφ κοιμήθηκε το 1879, αλλά η σύζυγός του Γιελένα Ιβάνοβνα Μιλιούκοβα, η οποία ήταν πολύ πιο μικρή στην ηλικία από τον σύζυγό της, έζησε μέχρι την αγιοκατάταξη του οσίου Σεραφείμ, το 1903. Τότε επαληθεύθηκαν και τα εξής λόγια του οσίου: «Ο τσάρος θα μας επισκεφθεί με όλη του την οικογένεια. Τι χαρά θα γίνει τότε! Θα εορταστεί το Πάσχα μέσα στο καλοκαίρι!».

Οι εορταστικές ακολουθίες είχαν ξεκινήσει από τις αρχές Ιουλίου. Καθημερινά, μετά την πρωινή ακολουθία, οι χιλιάδες των προσκυνητών, που είχαν καταφθάσει από κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας για το μεγάλο γεγονός, αποσύρονταν για λίγο στα παραπήγματα. Στις 18 Ιουλίου όμως, μαθαίνοντας για την επικείμενη άφιξη της αυτοκρατορικής οικογένειας στην παραπλήσια πόλη Αρζαμάς, οι προσκυνητές παρέμειναν για την μεγάλη υποδοχή. Έφθαναν το μισό σχεδόν εκατομμύριο. Σαν δύο ζωντανά τείχη κατά μήκος των δύο πλευρών του δρόμου, τα πλήθη των πιστών είχαν στραμμένα τα βλέμματά τους στο δάσος του Σαρόφ, από όπου θα πρόβαλλε η βασιλική πομπή. Στις 5 το απόγευμα άρχισε η τριπλή κωδωνοκρουσία όλων των καμπάνων της μονής και σε λίγο εμφανίστηκε η πρώτη άμαξα, μεταφέροντας τον αυτοκράτορα Νικόλαο με την σύζυγό του. Ακολουθούσε η άμαξα της χήρας βασιλομήτορος Μαρίας και τέλος οι άμαξες με τους μεγάλους δούκες και δούκισσες του οίκου των Ρομάνοφ.

Η υποδοχή στη μονή, η λαμπρή δοξολογία, οι χιλιάδες πιστοί και η θαυματουργή πηγή

Κατεβαίνοντας από τις άμαξές τους, ο Νικόλαος και η Αλεξάνδρα διένυσαν το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής προς την μονή με τα πόδια, μαζί με τις χιλιάδες των προσκυνητών. Στην πύλη της μονής τους υποδέχθηκε ο μητροπολίτης και, μετά τον λόγο υποδοχής, μπήκαν στον ναό όπου εψάλη δοξολογία. Αργότερα αποσύρθηκαν στα ιδιαίτερα καταλύματα που ετοιμάστηκαν ειδικά για το αυτοκρατορικό ζεύγος. Η Αλεξάνδρα, κατά την διάρκεια της παραμονής τους στο Σαρόφ, λούστηκε στην θαυματουργή πηγή του οσίου Σεραφείμ, με την βαθιά πίστη και ελπίδα της γέννησης του πολυπόθητου διαδόχου του θρόνου.

Η κατανυχτική συμμετοχή του αυτοκρατορικού ζεύγους στις τελετές για τον Άγιο και οι προφητείες της μοναχής Παρασκευής του Ντιβέγιεβο

Την επομένη, στην πρωινή θεία Λειτουργία, το αυτοκρατορικό ζεύγος μετέλαβε των αχράντων μυστηρίων και ακολούθησε η τελετή της αγιοκατάταξης του οσίου Σεραφείμ, με την ανάγνωση των ευχών για τον αγιασμό των εικόνων του. Το απόγευμα τελέσθηκε η ακολουθία του μεγάλου εσπερινού και του όρθρου, όπου για πρώτη φορά ο όσιος Σεραφείμ τιμήθηκε επίσημα ως άγιος. Στην συνέχεια, ο μητροπολίτης με το ιερατείο και την βασιλική οικογένεια γονάτισαν στο κέντρο του ναού, μπροστά από τα άγια λείψανα, και κατόπιν ο τσάρος με άλλους πέντε μεγάλους δούκες σήκωσαν την λάρνακα στους ώμους τους και εξήλθαν του ναού για την λιτανεία των λειψάνων. Κατά την διάρκεια της λιτανείας έγιναν πολλά και μεγάλα θαύματα ιάσεων, από αναβλέψεις τυφλών μέχρι ανορθώσεις παραλύτων. Όταν η λιτανεία ολοκληρώθηκε και η πομπή με την λάρνακα επέστρεψε στον ναό, τα λείψανα του οσίου τοποθετήθηκαν σε μια νέα μεγαλοπρεπή λάρνακα, αφιέρωμα του τσάρου και της οικογένειάς του.

Το υλικό που ακολουθεί είναι ανέκδοτο και αποτελεί αποσπάσματα από το ημερολόγιο του αγίου Νικολάου κατά τη διάρκεια των τελετών της αγιοκατάταξης του οσίου Σεραφείμ αλλά και της συνάντησής του με την οσία Παρασκευή του Ντιβέγιεβο, τη διά Χριστόν Σαλή.

«15 Ιουλίου: Αποχαιρετίσαμε τα παιδιά και ξεκινήσαμε για τον σταθμό του τραίνου στις 7:00 μ.μ. Στις 7.15 ήμασταν ήδη καθοδόν για το προσκύνημα στο μοναστήρι του Σαρόφ. Ταξιδεύουμε με την μητέρα, την [αδελφή μου] Όλγα και τον [σύζυγό της] Πέτυα.

«16 Ιουλίου: Το πρωί, ο θείος Σέργιος και η Έλλα επιβιβάστηκαν στο τραίνο μας. Ο καιρός ήταν υπέροχος, πολύ ζεστά μέσα στα βαγόνια του τραίνου αλλά υποφερτά.

«17 Ιουλίου: Στις 11.00 π.μ. φθάσαμε στην πόλη Αρζαμάς. Μας υποδέχθηκαν οι ευγενείς, το ζέμστβο [τοπικό διοικητικό συμβούλιο], λαϊκή αντιπροσωπεία και οι αγρότες της επαρχίας του Νίζνι Νόβγκοροντ. Ανεβήκαμε σε άμαξες και συνεχίσαμε το ταξίδι σε ένα καλό αλλά χωματένιο δρόμο. Περάσαμε μέσα από μεγάλα χωριά· οι αγρότες μας περίμεναν στέκοντας σε σειρές κατά μήκος του δρόμου. Στην επαρχία του Ταμπόφ μας υποδέχθηκε και πάλι ένα μεγάλο πλήθος από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η εμφάνιση των αγροτών ήταν πολύ γραφική με τις ενδυμασίες τους. Στις 6.00 μ.μ. φθάσαμε στο μοναστήρι του Σαρόφ. Μία ιδιαίτερη χάρη ήταν αισθητή κατά την είσοδο στον καθεδρικό ναό της Αναλήψεως, όπως επίσης και μέσα στον ναό των αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου, όπου προσκυνήσαμε τα λείψανα του οσίου πατρός Σεραφείμ. Στις 6.30 μας οδήγησαν εκεί που θα μέναμε. Η μητέρα μένει απέναντι από μας. Ολόκληρη η αυλή ήταν γεμάτη από ένα τεράστιο πλήθος προσκυνητών. Πήραμε δείπνο στο κατάλυμα της μητέρας μαζί με όλη την οικογένεια. [Εγώ και η Άλιξ] το βράδυ εξομολογηθήκαμε στο κελί του οσίου Σεραφείμ, μέσα στον νέο καθεδρικό ναό, στον μεγαλόσχημο ιερομόναχο Συμεών, πρώην αξιωματικό. Αργότερα, φέραμε και την μητέρα εδώ. Πήγαμε για ύπνο με ένα αίσθημα πληρότητας και όχι κουρασμένοι.

«18 Ιουλίου: Στις 5.30 π.μ. ήμασταν στο πόδι και πήγαμε μαζί με την μητέρα στην πρωινή Λειτουργία. Μεταλάβαμε των αχράντων μυστηρίων. Η Λειτουργία τελείωσε στις 9.00 μ.μ. Από τις 9.00 μέχρι τις 10:30 επισκεφθήκαμε τους ναούς και κατεβήκαμε μέσα στις σπηλιές κάτω από τον λόφο. Στις 11:15 πήγαμε στον καθεδρικό ναό της Αναλήψεως για το τελευταίο ιερό μνημόσυνο του στάρετς Σεραφείμ. Μετά πήραμε γεύμα στο κατάλυμα της μητέρας. Μέσα στην μεγάλη ζέστη, ο θείος Σέργιος, ο Νικολάσα, ο Πετυούσα, ο Γιούρι και εγώ πήγαμε με τα πόδια στα μικρά ερημητήρια κατά μήκος του ποταμού Σαρόφ. Η μητέρα, η Άλιξ και οι υπόλοιποι ήλθαν με άμαξες. Ο διαδρομή διαμέσου του δάσους ήταν απίστευτα όμορφη. Επιστρέψαμε πίσω [και πάλι] με τα πόδια. Το πλήθος ήταν συγκινητικό και τήρησε αξιοθαύμαστη τάξη. Στις 6.30 άρχισε ο εσπερινός. Κατά την λιτάνευση των λειψάνων του [οσίου Σεραφείμ] μεταφέραμε την λάρνακα έξω από τον ναό των οσίων Ζωσιμά και Σαββατίου πάνω σε ένα φορείο. Ήταν απίστευτα εντυπωσιακό το πώς οι άνθρωποι, ιδιαίτερα οι ασθενείς, οι παράλυτοι και οι πονεμένοι, συμμετείχαν στην λιτανεία. Η στιγμή κατά την οποία άρχισε η τελετή της αγιοκατάταξης είχε ιδιαίτερη ιερότητα. Στην συνέχεια ακολούθησε η προσκύνηση των λειψάνων.

«19 Ιουλίου: Στις 7.30 ήμασταν στο πόδι και εντός μίας ώρας πήγαμε στο κατάλυμα της μητέρας και στην συνέχεια στην Λειτουργία, η οποία, διήρκησε από τις 9.30 μέχρι τις 12.30. Η λιτανεία με τα άγια λείψανα ήταν το ίδιο συγκινητική όπως χθες, αλλά σήμερα η λάρνακα παρέμεινε ανοικτή. Η πνευματική εξύψωση που ένοιωθε κανείς ήταν ιδιαίτερα έντονη τόσο από την ιερότητα του γεγονότος [της αγιοκατάταξης] όσο και από την θαυμαστή ευλάβεια των ανθρώπων … Στις 7.30 μ.μ. πήραμε δείπνο στο κατάλυμα της μητέρας. Αργότερα, ανά δύο και ανά τρεις πήγαμε στην πηγή [του οσίου Σεραφείμ], όπου, με την αίσθηση ιδιαίτερης χάρης, λουστήκαμε μέσα στο παγωμένο νερό. Επιστρέψαμε ήσυχα, χωρίς κανένα επεισόδιο [λαϊκού ενθουσιασμού] – κανείς δεν μας αναγνώρισε μέσα στο σκοτάδι. Ακούσαμε για πολλές θεραπείες [από τα λείψανα του οσίου Σεραφείμ] χθες και σήμερα. Μέσα στον καθεδρικό ναό, κατά την περιφορά των λειψάνων γύρω από την αγία Τράπεζα, έλαβε χώρα άλλο ένα θαύμα. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις Αυτού! Μεγάλο είναι το ανέκφραστο έλεός Του προς την αγαπημένη μας Ρωσία. Η παρηγορητική μαρτυρία της νέας αυτής εμφάνειας της χάριτος του Κυρίου προς όλους μας είναι απερίγραπτη. Δώσε μας να θέσουμε όλη μας την ελπίδα σε Σένα, Κύριε, και ας μη καταισχυνθούμε εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν!

«20 Ιουλίου: Στις 8.00 π.μ. αναχωρήσαμε από το κατάλυμά μας και πήγαμε στην ακολουθία στον καθεδρικό ναό της Αναλήψεως, όπου προσκυνήσαμε τα λείψανα του οσίου Σεραφείμ. Ήταν μεγάλη η λύπη μας που έπρεπε να αναχωρήσουμε από το μοναστήρι του Σαρόφ … Στις 10.30 φθάσαμε στην Ι. Μονή του Ντιβέγιεβο. Συμμετείχαμε στην ακολουθία με τις αδελφές μέσα στον εσωτερικό ναό. Στην συνέχεια καθίσαμε όλοι για γεύμα, εγώ όμως με την Άλιξ πήγαμε να συναντήσουμε την ευλογημένη Παρασκευή Ιβάνοβνα. Ήταν ασυνήθιστη η συνάντηση μαζί της…»².

Επιστρέφοντας από το Σαρόφ, η βασιλική οικογένεια επισκέφθηκε την γυναικεία Ι. Μονή του Ντιβέγιεβο, για να συναντήσουν την οσία Παρασκευή, την δια Χριστόν σαλή.³  Η οσία Παρασκευή είχε την συνήθεια να κάνει γνωστές τις προφητείες της χρησιμοποιώντας κούκλες! Γνωρίζοντας τον πόθο του αυτοκρατορικού ζεύγους για την γέννηση ενός διαδόχου, μία δύο ημέρες πριν από την επίσκεψή τους πήρε το ομοίωμα ενός μικρού αγοριού, έφτιαξε ένα μικρό αφράτο κρεβατάκι από φουλάρια και ξάπλωσε το αγοράκι μέσα σ’ αυτό. Μετά είπε: «Ησυχία! Ησυχία! Κοιμάται…».

Οι υποτακτικές της οσίας, μόλις έμαθαν ότι θα ερχόταν ο τσάρος, θέλησαν να συμμαζέψουν λίγο το κελί της, διότι ήταν δραματικά ακατάστατο. Η οσία Παρασκευή, όμως, δεν τους το επέτρεψε. Καθώς προσπαθούσαν να την πείσουν να αλλάξει γνώμη, κτύπησε η πόρτα. Ήταν το βασιλικό ζεύγος. Όταν μπήκαν, οι υπόλοιποι αναχώρησαν για να τους αφήσουν μόνους με την οσία. Κάποια στιγμή, όμως, ο Νικόλαος άνοιξε την πόρτα και ζήτησε να περάσει κάποιος μέσα που θα μπορούσε να τους βοηθήσει, διότι δυσκολεύονταν να καταλάβουν τι έλεγε η οσία. Μίλησαν για αρκετές ώρες.

Το θαύμα στο Σαρόφ και η συνάντηση με την δια Χριστόν σαλή Οσία

Κάποια στιγμή, κατά την πορεία της συζήτησης, η οσία είπε στον Νικόλαο: «Μεγαλειότατε, κατέβα μόνος σου από τον θρόνο». Όταν θα έφευγαν, η οσία άνοιξε ένα καινούργιο τραπεζομάντιλο στο τραπέζι και τοποθέτησε πάνω του διάφορα μικρά δώρα: ένα κομμάτι από λινό ύφασμα που έφτιαξε η ίδια, έναν σβώλο ζάχαρης, βαμμένα αυγά και μερικά ακόμη κομμάτια ζάχαρης. Στο τέλος, αφού το έδεσε σφικτά, κάνοντας αρκετούς κόμπους, κάθισε κάτω κουρασμένη από την εργασία αυτήν και είπε στον Νικόλαο: «Τσάρε, να το μεταφέρεις μόνος». Δίνοντάς του τον μπόγο, πρόσθεσε: «Και δώσε μας λίγα χρήματα, χρειαζόμαστε να κτίσουμε ένα νέο καλύβι!», εννοώντας τον νέο καθεδρικό ναό. Ο Νικόλαος δεν κρατούσε πάνω του χρήματα, αλλά ζήτησε να του φέρουν άμεσα από την συνοδεία του και έτσι έδωσε στην οσία ένα πουγκί γεμάτο χρυσά νομίσματα. Στην συνέχεια αποχαιρετίστηκαν, φιλώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Από τότε άρχισε μια στενή σχέση του αυτοκράτορα με την οσία Παρασκευή. Επανειλημμένα ο Νικόλαος έστελνε απεσταλμένους του στο Ντιβέγιεβο, για να του μεταφέρουν τις συμβουλές και τις νουθεσίες της οσίας.

Μέχρι την κοίμησή της, το 1915, η οσία συνήθιζε να κάνει μετάνοιες στο πορτραίτο του τσάρου. Και όταν ακόμη είχε γεράσει και δεν μπορούσε πια μόνη της, ζητούσε από τις υποτακτικές της να την βοηθούν να γονατίζει και να την ανασηκώνουν. Τότε την ρωτούσαν: «Μητερούλα, γιατί προσεύχεσαι στον τσάρο;». «Ανόητες! Θα γίνει ανώτερος από όλους τους τσάρους. Δεν ξέρω… Ίσως όσιος μοναχός… Ίσως μάρτυρας». Λίγο πριν από την κοίμησή της, η οσία πήρε το πορτραίτο του τσάρου και ασπάσθηκε τα πόδια του λέγοντας: «Ο αγαπημένος μου βρίσκεται ήδη κοντά στο τέλος».

Φεύγοντας από την οσία Παρασκευή, πήγαν να συναντήσουν την Γιελένα Ιβάνοβνα, σύζυγο του ήδη μακαριστού Νικολάου Μοτοβίλοφ. Ο τσάρος γνώριζε ότι η Γιελένα φύλασσε μία επιστολή που είχε συντάξει ο ίδιος ο όσιος Σεραφείμ λίγο πριν από την κοίμησή του, το 1833. Πάνω στον φάκελο ο άγιος έγραφε τον παραλήπτη: «Για τον τσάρο Νικόλαο», και τον είχε σφραγίσει με μαλακό ψωμί. Στην συνέχεια τον παρέδωσε στον Μοτοβίλοφ με την υπόδειξη να δοθεί στον τσάρο όταν θα επισκεπτόταν το Ντιβέγιεβο. Μετά τον θάνατο του Μοτοβίλοφ, την επιστολή διατήρησε η σύζυγός του Γιελένα, για να την επιδώσει εκείνη στον τσάρο.

Αφού άκουσε την διήγηση της Γιελένας, ο Νικόλαος πήρε την επιστολή και την τοποθέτησε με ευλάβεια στην τσέπη του στήθους του, λέγοντας ότι θα την διάβαζε αργότερα. Ευρισκόμενος στην ηγουμενική κατοικία, η οποία του παραχωρήθηκε για την διαμονή του, ο Νικόλαος διάβασε το γράμμα. Άρχισε τότε να κλαίει πικρά. Οι συνοδοί του, κατανοώντας ότι το περιεχόμενο της επιστολής ήταν προφανώς ιδιαίτερα δυσάρεστο, προσπάθησαν να τον παρηγορήσουν λέγοντάς του ότι ακόμη και οι μεγάλοι άγιοι είναι δυνατό να κάνουν κάποτε λάθη. Ο τσάρος όμως συνέχισε να θρηνεί απαρηγόρητα. Το περιεχόμενο της επιστολής παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστο. Εύκολα όμως μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ο άγιος προετοίμασε τον Νικόλαο για τα επερχόμενα δεινά της Ρωσσίας.

Ένδεκα ακριβώς χρόνια μετά, στις 19 Ιουλίου 1914, κατά την επέτειο της αγιοκατάταξης του οσίου Σεραφείμ, ο άγιος βασιλομάρτυς Νικόλαος βρισκόταν στα πρόθυρα ενός πολέμου, ο οποίος θα είχε αναπόφευκτα κοσμοϊστορικές συνέπειες και φοβερές καταστροφές, και στον οποίο ο ίδιος δεν ήθελε να εμπλακεί: τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την ίδια ημέρα, στο μετόχιο της Ι. Μονής του Ντιβέγιεβο στο Πετερχόφ, έλαβε χώρα ένα περιστατικό το οποίο εύκολα μπορεί κανείς να συνδέσει με την επιστολή που άφησε για τον άγιο βασιλομάρτυρα Νικόλαο ο όσιος Σεραφείμ του Σαρόφ. Η διήγηση που ακολουθεί εκδίδεται για πρώτη φορά στην ελληνική.

Το βράδυ της 18ης Ιουλίου,⁴  η τσαρίνα Αλεξάνδρα, σύζυγος του βασιλομάρτυρος Νικολάου, με τις τέσσερις κόρες της πήγαν στο μετόχιο της Ι. Μονής του Ντιβέγιεβο, στο Πετερχόφ. Η Τατιάνα κόρη του αγίου Νικολάου έγραψε στο ημερολόγιό της: «[Εμείς οι] 4 με την μαμά πήγαμε στο μετόχιο. Αύριο είναι η εορτή του οσίου Σεραφείμ [του Σαρόφ]».⁵  Εκεί, οι γυναίκες παρέμειναν στην αγρυπνία για την μνήμη του οσίου Σεραφείμ και προσευχήθηκαν θερμά στον όσιο για την Ρωσία. Την επομένη, μαζί με την Αλεξάνδρα, επισκέφθηκε το μετόχιο και ο Νικόλαος, για να προσευχηθεί στον όσιο Σεραφείμ. Μία από τις μοναχές του μετοχίου διηγήθηκε το γεγονός: «Η Λειτουργία τελείωσε και [οι αδελφές] είχαν μόλις ξεπροβοδίσει τους επισκέπτες, όταν άρχισαν να καλούν από τον ναό: “Ο αυτοκράτορας είναι μέσα στην εκκλησία”. Φορούσε την στολή ενός απλού στρατιώτη, και η αδελφή που διακονούσε στον ναό τον αναγνώρισε μόνο από το ότι προχωρούσε μπροστά από την αυτοκράτειρα. Οι αδελφές άρπαξαν στα γρήγορα τα ράσα και τους σκούφους τους και έτρεξαν στην εκκλησία. Ο αυτοκράτορας στεκόταν μπροστά από την εικόνα του οσίου Σεραφείμ. Ο ιερέας έσπευσε επίσης μέσα στον ναό. Άρχισαν να ψάλλουν “Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου” … Όταν οι αδελφές έτρεξαν στον ναό, είδαν τον αυτοκράτορα να κλαίει έντονα μπροστά στην εικόνα του οσίου Σεραφείμ».⁶

Δικαιολογημένα αναρωτιέται κανείς: άραγε εκείνη την ώρα δεν αντηχούσε στην ψυχή του αγίου Νικολάου το περιεχόμενο της επιστολής του οσίου Σεραφείμ, όποιο ακριβώς και αν ήταν; Τα καυτά δάκρυα που έχυσε όταν την διάβασε για πρώτη φορά πριν από 11 χρόνια χάραζαν και πάλι τώρα το πρόσωπο, αλλά και την καρδιά του.

Στο ημερολόγιό του, αποκρύβοντας πάντοτε τα προσωπικά του συναισθήματα, ο Νικόλαος έγραψε εκείνη την ημέρα: «Πήγαμε με την Άλιξ στο μετόχιο του Ντιβέγιεβο. Κάναμε ένα περίπατο με τα παιδιά. Στις 6.30 μ.μ. πήγαμε στον εσπερινό».⁷  Στον εσπερινό, όμως, ήταν παρών και ο Πιέρ Ζιλιάρ, ο οποίος, βλέποντας τον Νικόλαο εκείνο το βράδυ, αποκάλυψε την ψυχική κατάσταση του βασιλομάρτυρος τσάρου. Έγραψε ο Ζιλιάρ: «Οι σακουλωτοί κύκλοι που εμφανίζονταν κάτω από τα μάτια του τσάρου, όταν ήταν υπερβολικά κουρασμένος, αυτήν την φορά ξεπερνούσαν κάθε προηγούμενο. Βρισκόταν σε βαθιά κατάσταση προσευχής με όλο του το είναι. Προσευχόταν στον Θεό να αποτρέψει τον πόλεμο, που φαινόταν αναπόφευκτος. Δίπλα του ήταν η τσαρίνα, της οποίας το βασανισμένο πρόσωπο είχε εκείνη την έκφραση της βίωσης ενός μαρτυρίου, έκφραση την οποία είδα τόσες φορές όταν βρισκόταν στο πλευρό του παιδιού της [κατά τις ώρες της ασθένειάς του]. Προσευχόταν και αυτή με μεγάλη επίσης θέρμη εκείνη την νύκτα, λες και προσπαθούσε να διώξει έναν φρικτό εφιάλτη».⁸  Την ίδια ακριβώς ώρα που ο Νικόλαος και η Αλεξάνδρα με τις κόρες τους βρίσκονταν στον ναό και προσεύχονταν, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας στο γραφείο του παραλάμβανε την κήρυξη πολέμου από την Γερμανία.

Η μνήμη τους

Στις 17 Ιουλίου η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη των Βασιλομαρτύρων Ρομάνοφ. Ο άγιος Νικόλαος αποκάλυψε τον άγιο Σεραφείμ του Σαρόφ. Εκείνον που τον διαλέγει ο Θεός για μια αποκάλυψη, οφείλει να την διακηρύξει και τότε ο Θεός τον προορίζει για απόστολο. Τον συγκεκριμένο τον προόριζε και για μάρτυρα.

[Το παραπάνω υλικό θα συμπεριληφθεί προσεχώς στην β΄ έκδοση του βιβλίου για τους Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ από τις εκδόσεις Άθως.]

¹ Saint Herman of Alaska Brotherhood, The Royal Passion-bearers of Russia, σ. 10.

² Angelis, Steven de, (transl. and ed.), The Diaries of Nicholas II: 1901-1905, Vol. II: Part Β, Entries of July 15-20, 1903.

³ Για την επίσκεψη του βασιλικού ζεύγους στην οσία Παρασκευή του Ντιβέγιεβο, βλ. Damascene (Orlovsky), Archimandrite, “Blessed Prascovia Ivanovna of Sarov”, New Confessors of Russia, Vol. 1, Platina, California: Saint Herman of Alaska Brotherhood, 1998, σσ. 261-262.

⁴ Σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο ήταν η 30ή Ιουλίου.

⁵ Azar, Helen, Nicholas Nicholson, (transl. and ed.), Tatiana Romanov, Daughter of the Last Tsar: Diaries and Letters 1913-1918. Pensylvania: Westholme, 2015, σ. 32.

⁶ Kontzevitch, H., Saint Seraphim Wonderworker of Sarov, Wildwood: Saint Xenia Skete, 2004, σ. 235.

⁷ Angelis, Steven de, (transl. and ed.), The Diaries of Nicholas II: The War Years, Vol. IV, Entry of July 19, 1914.

⁸ Gilliard, Pierre, Thirteen Years at the Russian Court. New York: George H. Doran, 1923, σ. 105.

___________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 25.07.2018

31-12-2018 ΚΗΡΥΓΜΑ Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Εγκύκλιος επί τω Νέω Έτι 2019 του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου. ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἐπί τῇ 1ῃ τοῦ Νέου ἔτους

 Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,

 Καί νέον ἔτος ἀριθμοῖ ἡ τοῦ Χριστοῦ Περιτομή

καί ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱεράρχου Βασιλείου.

Μέ αὐτά τά λόγια ἡ Μικρασιάτικη παράδοση τοῦ γένους μας ὑποδέχεται τό νέο χρόνο ὁ ὁποῖος ἤδη ξεκίνησε. Ὁ Χριστός πού πέρασε στό δικό μας χρόνο καί ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά δώση νόημα στό χρόνο μας ἔρχεται μέ τήν περιτομή του νά βεβαιώσει ἀπόλυτα ὅτι ἡ ἐνανθρώπησή του εἶναι ἀληθινή καί ὁλοκληρωμένη, γι’ αὐτό ὑποτασσόμενος στό νόμο τοῦ Θεοῦ περιτέμνεται. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἕνας μεγάλος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Μέγας Ἅγιος Βασίλειος, ὁ Ἅγιος τῆς ἀλήθειας καί τῆς ἀγάπης μᾶς ὑποδέχεται στό κατώφλι τοῦ νέου χρόνου, γιά νά μᾶς δώσει μέ τό λόγο καί τό παράδειγμά του νά καταλάβουμε ὅτι ἡ ἀγάπη καί ἡ διακονία τῶν ἀδελφῶν δίνει τό ἀληθινό περιεχόμενο καί τό νόημα στό χρόνο καί στήν ζωή μας.

Αὐτή τήν ἀλήθεια τήν ἐπιβεβαιώνει ὁ ἑπόμενος στῖχος τῶν πρωτοχρονιάτικων καλάνδων, πού φανερώνει πόσο ζυμωμένος ἦταν ὁ λαός μας μέ τήν Ἐκκλησία καί τήν ζωή της.

Τοῦ χρόνου μας ἀρχή καλή

καί ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ

τήν κακίαν νά ἀρνηθῶμεν

μέ ἀρετάς νά στολισθῶμεν.

Τή ζωή μας τήν χρωματίζει καί τήν κάνει ὄμορφη καί εὐλογημένη ἕνας διμέτωπος πνευματικός ἀγῶνας, ὁ ὁποῖος ἔχει στόχο ἀφενός μέν τήν ἐκρίζωση τῶν παθῶν καί ἀπό τήν ἄλλη τήν καλλιέργεια καί τό στόλισμα τῆς ζωῆς μας μέ ἀρετές, ἐκ τῶν ὁποίων βάση καί θεμέλιο εἶναι ἡ ταπείνωση καί ἡ ἀγάπη, τίς ὁποῖες φανερώνει ὁ Χριστός μέ τήν ἐνανθρώπησή Του καί βιώνει ὁ Ἅγιος Βασίλειος μέ τήν δική του τήν ζωή.

Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ Ἱεράρχης τῆς Καισαρείας ἐκτός ἀπό μεγάλος Οἰκουμενικός διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτός ἀπό ἐξαιρετικός ἐπιστήμονας, εἶχε σπουδάσει ἕξ ἐπιστῆμες μεταξύ τῶν ὁποίων καί τήν ἰατρική, ὑπῆρξε ἄνθρωπος μεγάλης ἀγάπης, ὁ ὁποῖος γιά νά ἀνακουφίσει τούς πάσης φύσεως ἐμπεριστάτους ἀνθρώπους ἔκτισε μιά πόλη ἀγάπης, τήν Βασιλειάδα, μιά περιοχή μέ φιλανθρωπικά ἱδρύματα, ὀρφανοτροφεῖα, γηροκομεῖα, πτωχοκομεῖα, νοσοκομεῖα, ξενοδοχεῖα προκειμένου νά ἀγκαλιάσει μέ ἀγάπη ὅλους τούς ἀδελφούς. Ἀκόμη καί λεπροκομεῖο ἐδημιούργησε εἰς τό ὁποῖο ὑπηρετοῦσε ὁ ἴδιος τούς λεπρούς μέ τήν διπλή ἰδιότητα τοῦ ἰατροῦ καί τοῦ Ποιμένα. Ὡς Ἰατρός περιποιεῖτο τίς πληγές τους καί ὡς ποιμένας τίς ἀσπαζόταν χωρίς φόβο, γιά νά τούς δίνει δύναμη καί ἐλπίδα.

Μέσα ἀπό τό παράδειγμα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου μαθαίνουμε ὅτι ὅταν εἶσαι ταπεινός μέ χαρά διακονεῖς τούς ἀδελφούς καί μπορεῖς νά τούς ἀγαπᾶς, γιατί ἡ ἀγάπη εἶναι τό νόημα καί ἡ οὐσία τῆς ζωῆς. Ὁ Μεγάλος αὐτός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας εἶχε στήν ζωή του ὁδηγό καί παιδαγωγό τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο καί ἀγωνιζόταν νά ἀποκτήσει τίς ἀρετές τοῦ Χριστοῦ.

Ἀπό αὐτή τήν ἀλήθεια ἐμπνέεται καί ὁ τελευταῖος στῖχος τῶν καλάντων ὁ ὁποῖος ἐπιλέγει:

Νά ζῶμεν βίον τέλειον

κατά τό εὐαγγέλιον,

Μέ ἀγάπη καί εἰρήνη

καί μέ τήν δικαιοσύνη.

 Τό ποτάμι τοῦ χρόνου, πού μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ κυλοῦσε πρός τόν θάνατο, μετά τήν εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν χρόνο τῆς ζωῆς μας, ἀντιστρέφεται καί τώρα ὁδηγεῖ στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Σέ αὐτή τήν πορεία πρός τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔχουμε ὁδηγό μας τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο μᾶς παρακινεῖ νά γινόμαστε τέλειοι, γιατί καί ὁ Πατέρας μας ὁ Οὐράνιος εἶναι τέλειος. Νά ζοῦμε μέ ἀγάπη καί μέ εἰρήνη καί μέ τήν δικαιοσύνη. Ἡ ἀγάπη εἶναι τό πλήρωμα τῶν ἀρετῶν καί ὅποιος τήν ἀποκτᾶ ἔχει εἰρήνη μέσα στήν καρδιά του καί στέκεται μέ ἀγάπη καί γι’ αὐτό μέ δικαιοσύνη ἀπέναντι στούς ἀδελφούς του.

Εἶναι ἐκπληκτικό ὅτι μέσα σέ αὐτούς τούς τρεῖς στίχους ἀποκαλύπτεται μιά ὁλόκληρη στάση καί πρόταση ζωῆς καί δίδεται οὐσιαστικό περιεχόμενο στή γνωστή πρόχειρη καί ἐπιπόλαια εὐχή πού δίνουμε συνήθως αὐτή τήν ἡμέρα, ὅταν εὐχόμεθα «καλή χρονιά» ἤ «εὐτυχισμένος ὁ καινούριος χρόνος». Εἶναι ὅμως γνωστό ὅτι ἡ χρονιά δέν γίνεται μαγικά καλή, οὔτε ὁ χρόνος γίνεται εὐτυχισμένος μόνο καί μόνο ἐπειδή τό λέμε. Ἡ ποιὀτητα τῆς ζωῆς μας εἶναι ἀποκλειστικά στήν δική μας εὐθύνη καί ἐξαρτᾶται ἀπό τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας. Στήν ἐκκλησιαστική μας γλῶσσα, πού ἡ κάθε λέξη ἀποδίδει τήν οὐσία τῶν πραγμάτων, λέγεται «νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου», μιά ἀκόμη δηλαδή χρονική περίοδος, τήν ὁποία μᾶς χαρίζει ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.

Γιατί ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς χαρίζει μιά ἀκόμη χρονική περίοδο; Μᾶς τήν χαρίζει γιά νά μετατρέψουμε τόν χρόνο σέ «καιρό σωτηρίας». Νά χρησιμοποιήσουμε δηλαδή τόν χρόνο γιά νά ἐπιτύχουμε τήν συνάντησή μας μέ τόν Χριστό, τήν ἐνοίκησή του στίς καρδιές μας, γεγονός πού πραγματοποιεῖ τήν σωτηρία μας.

Ὁ Θεός πῆρε τήν σάρκα καί τό αἷμα μας ἀπό τήν Παναγία μας καί ἔγινε ἀληθινά ἄνθρωπος. Τώρα μᾶς δίδει τήν δική Του σάρκα καί τό Τίμιο Αἷμα Του στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας γιά νά γίνουμε ἐμεῖς Θεοί. Αὐτό εἶναι τό νόημα τοῦ χρόνου, πού συμπίπτει μέ τό νόημα τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς μας καί τήν καταξιώνει. Τό τί ποιότητας ἄνθρωπος εἶναι ὁ καθένας μας φαίνεται ἀπό τήν καθημερινή στάση τῆς ζωῆς. Ἀπό τόν τρόπο τῆς συμπεριφορᾶς μας, ἀπό τόν τρόπο πού μιλᾶμε, τά λόγια πού χρησιμοποιοῦμε, τίς σχέσεις μας μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Αὐτήν ἀκριβῶς τήν ποιότητα μᾶς τήν φανερώνει ἡ εὐσέβεια τοῦ λαοῦ μας, ἡ ὁποία καλωσορίζοντας τόν νέο χρόνο, εὔχεται ὅλοι μας νά «ζῶμεν βίον τέλειον, σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιον», δηλαδή μέ ἀγάπη καί εἰρήνη καί μέ τήν δικαιοσύνη.

Εὔχομαι μέ ἀγάπη σέ ὅλους Σας μιά τέτοια χρονιά νά ζήσετε.

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

St Porphyrios advises the parents

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ

Συγκλονιστικό Θαύμα αγ. Πορφυρίου. Η επιστήμη σήκωσε τα χέρια...

"Άγιος Βασίλειος, ο Μέγας" - Μητρ. Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ

Η ΣΑΛΩΜΗ Η ΜΑΙΑ ΠΟΥ ΖΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΒΗΘΛΕΕΜ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.

Ή Παναγία Παρθένος Μαρία συνέλαβε τον Κύριο Ιησού Χριστό μία Παρασκευή -όπως και το Πάθος Του επί του Σταυρού ήταν μέρα Παρασκευή- και Τον γέννησε την πρώτη ημέρα της εβδομάδος. Την πρώτη ημέρα της εβδομάδος είπε ό Θεός: Γενηθήτω φως (Γένεσις 1, 3). Την πρώτη ημέρα της εβδομάδος έπεσε το μάννα εξ ουρανού στη γη. Την πρώτη ημέρα της εβδομάδος γεννήθηκε ό Κύριος και Σωτήρας μας και την ημέρα αύτή βαπτίστηκε στον Ιορδάνη.

Την εποχή εκείνη ζούσε στη Βηθλεέμ ή Σαλώμη ή μαία• μια ηλικιωμένη γυναίκα, συγγενής τού Ιωσήφ και της Μαρίας. Δεν μπορούσε να δεχθεί στο σπίτι της τούς συγγενείς της, αλλά τούς επισκέφτηκε στο σπήλαιο των ποιμένων. Όταν ή Παναγία γέννησε άσπόρως τον Κύριο και Σωτήρα ημών, ή Σαλώμη πήγε να τήν επισκεφτεί. Έξεπλάγη πού μια τόσο νεαρή κοπέλα μπόρεσε να γεννήσει χωρίς τη βοήθεια μιας μαίας, να σπαργανώσει ή ίδια μόνη της το Βρέφος-Χριστό και μολαταύτα να στέκεται ακόμη ακμαία στα πόδια της!

Όταν εξηγήθηκε στή Σαλώμη ότι ή γέννηση αύτή ήταν εκ Θεού και όχι εξ ανθρώπου, ότι ήταν άσπορος ή σύλληψη και ή γέννηση και ότι ή Παναγία παρέμεινε Παρθένος μετά τη γέννηση, όπως και πριν από αυτήν, ή Σαλώμη δεν το πίστεψε. Απεναντίας τόλμησε ν’ απλώσει το χέρι της γιά ν’ αγγίξει το σώμα της Παναγίας και να το εξετάσει, όπως συνήθιζαν οι μαίες, γιά να δει αν πράγματι ήταν έτσι. Εξαιτίας της δυσπιστίας και της αυθάδειας πού επέδειξε, έπεσε πάνω της άμεση τιμωρία: το χέρι της ξεράθηκε! Ή ηλικιωμένη γυναίκα τρόμαξε

πολύ με το υπερφυές σημείο του Θεού και θρήνησε γιά το κοκαλωμένο χέρι της. Ωστόσο, όταν μετά άγγιξε το Θείο Βρέφος, το χέρι της αποκαταστάθηκε κι έγινε υγιές όπως και πρώτα.

Έτσι πίστεψε ή Σαλώμη στην παρθενία της Παναγίας και στη Θεότητα του Χρίστου. Σαράντα μέρες αργότερα, όταν ή Παρθένος προσήλθε με το Θείο Βρέφος στον Ναό της Ιερουσαλήμ σύμφωνα με τα ειωθότα, ό αρχιερέας Ζαχαρίας την τοποθέτησε σε μια περιοχή προορισμένη γιά τις παρθένους. Οι Ιερείς και οι Φαρισαίοι οργίστηκαν τότε και ήθελαν να τη μεταφέρουν στο σημείο πού προοριζόταν γιά τις παντρεμένες γυναίκες, αλλά ό διακριτικός Ζαχαρίας δεν το επέτρεψε, ισχυριζόμενος ότι ή Παναγία ήταν παρθένος, παρόλο πού είχε γεννήσει. Εξαιτίας αυτού οι Ιουδαίοι γέροντες μισούσαν τον Ζαχαρία και ζητούσαν απ’ τον Ηρώδη να τον σκοτώσει. Αμέσως μετά έφυγε απ’ τον Ναό ή Θεοτόκος και μαζί με τον Ιωσήφ ταξίδεψαν από τήν Ιερουσαλήμ προς τη Ναζαρέτ και από εκεί στήν Αίγυπτο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ/ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

Ενα ακόμη περιστατικό από την οδοιπορία της άγιας Οικογένειας με το Θείο Βρέφος: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.

Ενα ακόμη περιστατικό από την οδοιπορία της άγιας Οικογένειας με το Θείο Βρέφος: Όταν ή Παναγία Παρθένος μάξι με το Θείο Βρέφος και τον δίκαιο Ιωσήφ πλησίαζαν στην Έρμόπολη του Κάιρου, είδαν ένα δέντρο λίγο έξω από τις πύλες της πόλεως. Αποκαμωμένοι από τη, μακρά οδοιπορία τους, πλησίασαν στο δέντρο αυτό για ν’ αναπαυτούν λίγο, μολονότι ήταν πολύ ψηλό και δεν τούς πρόσφερε αρκετή σκιά. Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το δέντρο «Περσέα» και το προσκυνούσαν σαν θεό, πιστεύοντας ότι κάποια θεότητα κρυβόταν στο φύλλωμά του. Στην πραγματικότητα, εμφώλευε εκεί ένα πονηρό πνεύμα. Καθώς πλησίαζε ή άγια οικογένεια, το δέντρο τινάχτηκε έντονα και το πονηρό πνεύμα, έντρομο από το Παιδί-Θεό πού πλησίαζε, έφυγε μακριά. Αμέσως τότε το δέντρο, σαν έλλογο ον, έγειρε προς τη γη, και προσκύνησε τον Δημιουργό του.

 Το γερμένο δέντρο πρόσφερε έτσι μια πλούσια σκιά, κάτω άπ’ την όποια αναπαύτηκαν οι κουρασμένοι ταξιδιώτες. Από εκείνη την ημέρα έλαβε θεραπευτικές ιδιότητες από τον Δεσπότη Χριστό, γιά να μπορεί να θεραπεύει κάθε ασθένεια των ανθρώπων.

Κατόπιν οι άγιοι οδοιπόροι έφθασαν στο χωριό Ματάρια. Υπήρχε εκεί κοντά μια συκιά• όταν ό Ιωσήφ έφυγε να πάει στο χωριό γιά δουλειές, ή Θεοτόκος κατέφυγε κάτω από τα κλαδιά τού δέντρου αυτού μαζί με τον Κύριο. Τότε, ώ τού θαύματος, το δέντρο χαμήλωσε την κορυφή του μέχρι το έδαφος, δημιουργώντας έτσι μια σκιά γιά τούς ταξιδιώτες, ενώ το κάτω

μέρος του κορμού του ανοίχτηκε για να μπορούν ή Θεομήτωρ και το Παιδί να μπουν μέσα του και να αναπαυτούν.

Ακόμη μεγαλύτερο θαύμα ήταν το γεγονός ότι ξαφνικά ανέβλυσε μια πηγή με τρεχούμενο ζωντανό νερό, εκεί κοντά στη συκιά. Ό Ιωσήφ ανακάλυψε και μια καλύβα, σε όχι μεγάλη απόσταση από την πηγή, και εγκαταστάθηκαν εκεί, γιά να πίνουν άπ’ αύτή την πηγή. Αύτή ήταν και ή μοναδική πηγή σε όλη τήν Αίγυπτο, διότι όλο το υπόλοιπο διαθέσιμο νερό σ’ αύτή τη χώρα προέρχεται από τον Νείλο ποταμό, πού διακλαδίζεται σε αναρίθμητα κανάλια.

Έτσι, λοιπόν, ό Κύριος Ιησούς, ή Αθάνατος, Ακένωτος, Ουράνια Πηγή τού ζώντος ύδατος είλκυσε και αύτή τήν πηγή μέσα από τη γή!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ/ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΙΟ ΒΡΕΦΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.

Μία ακόμη, αναφορά στο Θείο Βρέφος: Οί δύο μεγάλοι προφήτες, Ήσαΐας καί Ιερεμίας, προφήτευσαν ότι ό Κύριος θά ερχόταν στην Αίγυπτο καί ή παρουσία Του θά συγκλόνιζε συθέμελα τούς ναούς των ειδώλων καί θά συνέτριβε τά είδωλα.

 Ό Ησαΐας έγραψε τά έξης περιστατικά: Ιδού Κύριος κάθηται έπι νεφέλης κούφης και ήξει εις Αίγυπτον, και σεισθήσεται τά χειροποίητα Αιγύπτου άπό προσώπου αυτού, και ή καρδία αυτών ήττηθήσεται έν αύτοίς (Ησαΐας 19, 1 και Ιερεμίας 43, 12-13). Όταν οί άγιοι πρόσφυγες, Ιωσήφ και Μαρία, μαζί με τό Θείο Βρέφος ήλθαν στην Έρμόπολη (Κάιρο), πέρασαν έξω από έναν ειδωλολατρικό ναό. Τότε ξαφνικά όλα τά είδωλα σ’ εκείνο τον ναό κατακρημνίσθηκαν και έγιναν συντρίμμια.

Γιά τό γεγονός αυτό γράφει ό άββάς Παλλάδιος στη, Λαυσαίκη Ιστορία: «Εμείς είδαμε τον ειδωλολατρικό ναό, εκεί όπου όλα τά άψυχα είδωλα έπεφταν καταγής, κατά την διέλευση του Σωτήρος».

Σε κάποιον τόπο ονομαζόμενο Σιρίν (σ.τ.μ. η Σατίν, περιοχή Έρμοπόλεως -Ν.Σ.) υπήρχε ναός με 365 είδωλα. Όταν ή Παναγία πέρασε άπό εκεί με τό Θείο Βρέφος στην άγκαλιά της, όλα τά είδωλα μονομιάς έπεσαν καταγής και συνετρίβησαν. Με τον ίδιο τρόπο έγιναν συντρίμμια όλα τά είδωλα σέ ολόκληρη την Αίγυπτο. Μάλιστα, ό άγιος προφήτης Ιερεμίας, που ζούσε στην Αίγυπτο, είχε προφητεύσει στους ειδωλολάτρες Ιερείς της ότι όλα τα είδωλα θά κατακρημνίζονταν και όλες οι γλυπτές είδωλικές μορφές θά καταστρέφονταν, όταν θά ερχόταν στη χώρα μία Παρθένος Μητέρα μέ ένα Παιδί, τό όποιο θά είχε γεννηθεί σέ φάτνη.

 Οι ειδωλολάτρες ιερείς θυμόνταν καλά αύτή την προφητεία. Σκάλισαν μάλιστα την παράσταση μιας Παρθένου άνακεκλιμένης και δίπλα της, σέ μιά φάτνη, τό μικρό Παιδί της τυλιγμένο στά σπάργανα. Άρχισαν λοιπόν νά αποδίδουν λατρεία σ’ αύτή την αναπαράσταση. Ό βασιλιάς Πτολεμαίος ρώτησε κάποτε τούς ειδωλολάτρες ιερείς ποιό ήταν το νόημά της και εκείνοι απάντησαν ότι ήταν ένα μυστήριο, το όποιο είχε προφητεύσει ένας προφήτης στους προπάτορές τους, και πώς ανέμεναν την εκπλήρωσή του. Όντως, το μυστήριο αυτό εκπληρώθηκε και αποκαλύφθηκε όχι μόνο στην Αίγυπτο αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ/ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ 31/12/2018/ ΕΥΧΕΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΓΈΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΊΜ ΤΟΝ ΑΡΙΖΟΝΙΤΗ. ΓΙΑ ΤΟ 2019.