O ΠΥΡΙΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ.

O ΠΥΡΙΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

(Ὅταν μέλλῃς ἔρχεσθαι, κρίσιν δικαίαν ποιῆσαι, Κριτὰ δικαιότατε, ἐπὶ θρόνου δόξης σου καθεζόμενος· ποταμὸς πύρινος, πρὸ τοῦ σοῦ Βήματος καταπλήττων ἕλκει ἅπαντας, παρισταμένων σοι, τῶν ἐπουρανίων Δυνάμεων, ἀνθρώπων κρινομένων τε, φόβῳ καθ' ἃ ἕκαστος ἔπραξε· τότε ἡμῶν φεῖσαι, καὶ μοίρας καταξίωσον Χριστέ, τῶν σῳζομένων ὡς εὔσπλαγχνος, πίστει δυσωποῦμέν σε).

---

Ο Πύρινος Ποταμός είναι ο  αρχαίος, αιώνιος, ποταμός της χάρης και της αγάπης του Θεού. Είναι το ξεχείλισμα της θείας αγάπης, φωτιά που καίει και φωτίζει, φλόγα που καταναλώνει ό,τι δεν είναι φωτιά και μεταμορφώνει ό,τι αγαπάει σε λαμπερό φως.

Ο Θεός εμφανίζεται σαν φωτιά· στον Αβραάμ, στον Μωυσή, στη φλεγόμενη βάτο, ως πύρινη στήλη τη νύχτα και φωτεινή νεφέλη την ημέρα, καλύπτοντας με δόξα τη σκηνή του μαρτυρίου, βρέχοντας φωτιά στο Σινά, και στην Μεταμόρφωση φανερώνοντας ότι ήρθε να “βαλεί πύρ επί την γήν”, δηλαδή αγάπη, γιατί η αγάπη είναι πηγή πυρός.

Η φλόγα αυτή είναι για όλους· καλούς και κακούς. Η καρδιά που αγαπά ανταποκρίνεται με φως και χαρά· η καρδιά που μισεί καίγεται από τη δύναμή της, όχι ως τιμωρία, αλλά γιατί αντιστέκεται στην ίδια την αγάπη. Όπως λέει ο άγιος Βασίλειος, το πύρινο ξίφος στην αυλή του Παραδείσου είναι φοβερό για τους άπιστους, αλλά φως και ζωή για τους πιστούς. Παράδεισος και κόλαση είναι η ίδια φλόγα· το ίδιο νερό της ζωής που θρέφει και φωτίζει τους αγαπώντας, και καίει όσους αρνούνται.

Η κόλαση δεν είναι τόπος με βασανιστήρια· είναι η εσωτερική φωτιά του μίσους, η άρνηση της αγάπης, η πικρία απέναντι σε μια αγάπη που αγκαλιάζει και περιβάλλει. Όπως ο μεγαλύτερος αδελφός του ασώτου υιού, η δυστυχία γεννιέται από την άρνηση, όχι από την έλλειψη. Η εμπειρία της αγάπης εξαρτάται από την καρδιά· όσοι αντιστέκονται, καίγονται, αλλά η αγάπη παραμένει πάντα αδιάλειπτη.

Ο Πύρινος Ποταμός κυλά αδιάκοπα, ακολουθώντας όλα τα πλάσματα. Ακόμα και όσοι τον μισούν δεν μπορούν να διαφύγουν· υποφέρουν μόνο επειδή η καρδιά τους είναι γεμάτη μίσος, ενώ η αγάπη του Θεού τους περιβάλλει, φωτίζει και τρέφει. Ο Θεός γίνεται τόπος, οικία, ένδυμα, τροφή, φως, πλούτος, βασιλεία· είναι το παν για όλα τα πλάσματα Του, είτε αγαπούν είτε μισούν. Η αιώνια κόλαση είναι η φωτιά του μίσους απέναντι στην αγάπη· η αιώνια ζωή είναι η συνεχής, αδιάλειπτη αγάπη του Θεού, που θερμαίνει, φωτίζει και πλημμυρίζει κάθε καρδιά.