Υπήρχε μια εποχή που δεν μπορούσα να πάω στην εκκλησία. Όλα εκεί με ενοχλούσαν - οι ψάλτες, οι ιερείς, ακόμη και η μυρωδιά του θυμιάματος. Κατάφερα να φτάσω στον πατέρα Βασίλι Ερμάκοφ.

 

Υπήρχε μια εποχή που δεν μπορούσα να πάω στην εκκλησία. Όλα εκεί με ενοχλούσαν - οι ψάλτες, οι ιερείς, ακόμη και η μυρωδιά του θυμιάματος. Κατάφερα να φτάσω στον πατέρα Βασίλι Ερμάκοφ. Και μου είπε με τόση χαρά: «Μην πας στην εκκλησία, έλα να με δεις! Θα πιούμε λίγο τσάι, θα κάνουμε μια βόλτα...»

Τον επισκεπτόμουν σχεδόν κάθε μέρα. Περπατούσαμε στο νεκροταφείο και σταματούσε σχεδόν σε κάθε σταυρό και μας έλεγε για τη ζωή του ατόμου που ήταν θαμμένο εκεί. Μιλούσαμε για τα πάντα: για τον καιρό, την πολιτική, τις ταινίες, ακόμη και για τους πρώτους έρωτες. Μερικές φορές απλώς καθόμασταν σε ένα παγκάκι και παρακολουθούσαμε την άνοιξη.

Μερικούς μήνες αργότερα, επέστρεψα στην εκκλησία. Ο πατέρας Βασίλειος μου εξήγησε ότι αυτό συμβαίνει σχεδόν σε όλους όσους έρχονται ειλικρινά στην Εκκλησία. «Είναι σαν τον γάμο: στην αρχή, ξεχνάς τα πάντα εξαιτίας της αγάπης, αλλά μετά μπαίνει η καθημερινότητα και η καρδιά σου παγώνει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αγάπη έχει τελειώσει. Αυτό σημαίνει ότι έχει γίνει πιο ήρεμη, πιο ώριμη, πιο βαθιά.

Η πίστη έχει και τα «στάδιά» της, τις δοκιμασίες της. Ο Κύριος άλλοτε πλησιάζει, άλλοτε απομακρύνεται από τις καρδιές μας. Αλλά να θυμάστε πάντα τις πρώτες μέρες, όταν μπήκατε στον ναό. Θυμάστε πώς καιγόταν η καρδιά σας; Ήσασταν έτοιμοι να δώσετε τη ζωή σας για τον Χριστό. Αυτή είναι η στιγμή της αλήθειας. Να την κρατάτε πάντα στη μνήμη σας και ποτέ δεν θα απομακρυνθείτε από το νερό της Ζωής. Ό,τι και να συμβεί...»

Βλαντιμίρ Στσερμπίνιν