ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΆΡΑ!!!!!

ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΆΡΑ

 

Η διάκριση των ανθρώπων σε ευλογημένους και καταραμένους θα γίνει κατά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου σύμφωνα με τα λόγια Του, «δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου» (Ματ. κε΄, 34) και «πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι» (Ματ. κε΄, 41). Εδώ δεν λέει του πατρός μου, για τους καταραμένους. Μήπως αυτό κάτι λέει; Ασφαλώς λέει πολλά αλλά ας σημειώσουμε μόνο ένα, «ουδείς αγαθός ει μη εις ο Θεός» (Ματ. ιθ΄, 17).

Αφού λοιπόν αυτό θα γίνει κατά τη δευτέρα παρουσία του Κυρίου, είναι προφανές ότι στην επίγεια ζωή  δεν επιτρέπεται σε κανένα   να παίρνει τη θέση του κριτή και να χαρακτηρίζει κάποιον άλλο άνθρωπο καταραμένο και μάλιστα απ’ το Θεό.

Ο Θεός, όπως είναι γνωστό, ευλόγησε τους πρωτόπλαστους πριν την ανυπακοή τους,       «  καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε…»  (Γεν. α΄, 28). Μετά  όμως την ανυπακοή  δεν τους ονόμασε επικατάρατους, όπως ονόμασε τον όφι.· «και είπε Κύριος ο Θεός τω όφει· ότι εποίησας τούτο, επικατάρατος συ από πάντων των κτηνών και από πάντων των θηρίων των επί της γης·» (Γεν. γ΄, 14).

Από το στόμα λοιπόν του Χριστιανού πρέπει να εξέρχεται ευλογία και όχι κατάρα.

Μη νομίσει   κανείς ότι αυτός δικαιούται να δίνει κατάρες, επειδή τάχα υπερασπίζεται την πίστη στο Χριστό, γιατί   η πίστη δεν υπερασπίζεται με την μάχαιρα της κατάρας αλλά με «την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστί ρήμα Θεού» (Εφ. στ΄, 17).

Ο Απόστολος Παύλος είναι σαφής και κατηγορηματικός,  «Ευλογείτε τους διώκοντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. ιβ΄,14).

Ιωάννης Χ. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.