Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 137

"Τὸ ὕψος ποὺ γονατίζει"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἀπὸ τὴ Σινάϊα στὸ Βουκουρέστι, ὁ δρόμος ξεδιπλώνεται σὰν μακρὰ συνομιλία τῆς πέτρας μὲ τὸν οὐρανό. Στὴ Μονὴ Chiganeski, ἡ σιωπὴ μοιάζει νὰ ἔχει ριζώσει βαθύτερα κι ἀπὸ τὰ δέντρα· ἐκεῖ ὅπου ἡ προσευχὴ δὲν ὑψώνει τὴ φωνή, ἀλλὰ χαμηλώνει τὴν καρδιά. Κι ἀναρωτιέμαι: πόσο ψηλὰ μπορεῖ νὰ φτάσει ἕνας ἄνθρωπος, ἂν τὸ ὕψος του δὲν μετριέται μὲ τὸ πόσο ἀπέχει ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ μὲ τὸ πόσο κοντὰ τοὺς στέκεται; Ὑπάρχουν κορυφὲς ποὺ κατακτῶνται μὲ τὰ πόδια καὶ κορυφὲς ποὺ ἀποκαλύπτονται μόνο στὰ γόνατα. 

Ὕστερα, τὸ Βουκουρέστι ἀνοίγει μπροστά μου τὶς μεγάλες λεωφόρους του, τὰ ἐπιβλητικὰ κτίρια, τὴν Ἁψῖδα τοῦ Θριάμβου, τὸ Ἀτενέουμ, τὶς πλατεῖες ποὺ φυλάσσουν μνῆμες ἐπαναστάσεων καὶ ἐλευθερίας. Ἡ πόλη ὑψώνει πέτρινα μέτωπα, σὰν νὰ θέλει νὰ συνομιλήσει μὲ τὴν αἰωνιότητα. Μὰ ἀκόμη κι ἡ πιὸ μεγαλόπρεπη ἁψῖδα εἶναι χαμηλότερη ἀπὸ μιὰ καρδιὰ ποὺ συγχωρεῖ. Κι ἀκόμη κι ὁ πιὸ ἐπιβλητικὸς θόλος μικραίνει μπροστὰ στὸ μυστήριο ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ πονᾶ σιωπηλά. Τί ἀξία ἔχει νὰ δεσπόζεις πάνω ἀπὸ τὶς πλατεῖες, ὅταν μέσα σου δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ τὸν τελευταῖο διαβάτη; 

Μπροστὰ στὴν Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία, ποὺ θυμίζει Παρθενῶνα, ἡ πέτρα μοιάζει νὰ ἑνώνει δύο κόσμους: τὴν ὀμορφιὰ τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ καὶ τὴ δίψα τῆς ψυχῆς γιὰ τὸ ἄκτιστο φῶς. Κι ἐκεῖ, ἀνάμεσα σὲ μάρμαρα, δρόμους καὶ περαστικούς, περνᾶ ἀθόρυβα ἡ σκέψη τοῦ Χριστοῦ, Ἐκείνου ποὺ ἔπλυνε πόδια, ἐνῷ μποροῦσε νὰ κυβερνᾶ οὐρανούς. Ἡ θεϊκή Του μεγαλοσύνη δὲν φανερώθηκε στὴν ἀπόσταση ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ στὴν ἄπειρη συγκατάβασή Του πρὸς αὐτόν. 

Μήπως, τελικά, ὁ ἐγωισμὸς εἶναι ἕνας θρόνος ποὺ στενεύει ὅσο ἀνεβαίνουμε; Μήπως ἡ ἀληθινὴ ἀνύψωση ἀρχίζει ὅταν παύουμε νὰ μετρᾶμε ποιός βρίσκεται χαμηλότερα ἀπὸ ἐμᾶς; 

Ὅσο ψηλὰ κι ἂν σὲ ἀνεβάσει ἡ ζωή, κράτησε τὴν ψυχή σου χαμηλά, ἐκεῖ ὅπου ἀνθίζει ἡ χάρη. Γιατί στὸν οὐρανὸ δὲν φτάνει ἐκεῖνος ποὺ κοιτάζει τοὺς ἄλλους ἀφ’ ὑψηλοῦ, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ ἔμαθε νὰ σκύβει μὲ ἀγάπη χωρὶς νὰ αἰσθάνεται μικρός.