17 Φεβρουαρίου – Δύο Θεόδωροι, Δύο Διαφορετικές Οδοί, Ίδιο Φως.

17 Φεβρουαρίου – Δύο Θεόδωροι, Δύο Διαφορετικές Οδοί, Ίδιο Φως

Στις 17 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη δύο αγίων με το ίδιο όνομα, αλλά με πολύ διαφορετικές ζωές και αγώνες:

Τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο Τήρωνα και

Τον Άγιο Όσιο Θεόδωρο τον Σιωπηλό της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου.

Ο ένας νίκησε μέσα από τη φωτιά και το αίμα.

Ο άλλος νίκησε μέσα από τη σιωπή και την απόκρυψη.

Θόδωρος Τήρωνα – ο στρατιώτης που επέλεξε τον Χριστό

Ήταν νέος. Ήταν στρατιώτης στον ρωμαϊκό στρατό. Δυνατός, σεβαστός, έτοιμος για μάχη.

Τον αποκαλούσαν «Τήρωνα» – που σημαίνει στρατιώτης.

Σε μια εποχή που οι Χριστιανοί διώχονταν, του ζητήθηκε να προσφέρει θυσία στα είδωλα.

Θα ήταν απλό. Μια επίσημη χειρονομία. Κανείς δεν θα τον καταδίκαζε.

Αλλά επέλεξε κάτι άλλο.

Ομολόγησε ότι ήταν Χριστιανός. Αρνήθηκε να λατρεύει είδωλα.

Για αυτό φυλακίστηκε, ξυλοκοπήθηκε και τελικά κάηκε ζωντανός.

Δεν έφυγε τρέχοντας.

Δεν διαπραγματεύτηκε.

Δεν κρύφτηκε.

Ομολόγησε τον Χριστό μπροστά σε όλους.

🤍 Θεόδωρος ο Σιωπηλός – ο μοναχός που επέλεξε τη σιωπή

Εκατοντάδες χρόνια μακριά, σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα άλλο βασίλειο, ζούσε ένας άλλος Θεόδωρος.

Δεν ήταν στρατιώτης.

Δεν φορούσε πανοπλία.

Δεν δικάστηκε δημόσια.

Επέλεξε το μοναστήρι.

Επέλεξε τα σπήλαια της Λαύρας του Κιέβου.

Επέλεξε τη σιωπή.

Ονομάστηκε «Σιωπηλός» επειδή ανάγκαζε τον εαυτό του να μιλάει μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο.

Πολέμησε με τις δικές του σκέψεις.

Με υπερηφάνεια.

Με την επιθυμία να τον δουν.

Δεν ήταν η φωτιά που τον έκαιγε, αλλά ο ασκητισμός.

Δεν ήταν οι αλυσίδες που τον κρατούσαν ενωμένο, αλλά ο ασκητισμός.

Και όμως, η νίκη ήταν η ίδια.

Δύο δρόμοι, η ίδια πίστη

Ο Θεόδωρος ο Τήρων φώναξε πίστη μπροστά στον κόσμο.

Ο Θεόδωρος ο Σιωπηλός το ψιθύρισε στα βάθη της καρδιάς του.

Ο ένας ήταν μάρτυρας μέσω δημόσιας θυσίας.

Ο άλλος ήταν μάρτυρας μέσω της σιωπής και της προσευχής.

Ο ένας πέθανε νέος, μέσα στις φλόγες.

Ο άλλος έζησε κρυφά, σβήνοντας τη φωτιά των παθών μέσα του.

Και όμως, στο ημερολόγιο, στέκονται δίπλα-δίπλα.

Επειδή ο Θεός δεν μετρά τον θόρυβο των πράξεων, αλλά το βάθος της πίστης.

Ίσως κάποιοι από εμάς καλούμαστε να καταθέσουμε μέσω ορατού θάρρους.

Άλλοι καλούμαστε να αγιαστούμε στη σιωπή.

Αλλά ενώπιον του Θεού, δεν έχει σημασία πόσο μεγάλη είναι η σκηνή.

Αυτό που έχει σημασία είναι πόσο αληθινή είναι η καρδιά.

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Συμπορευομένη μέ τήν πάναγνο Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς Μυροφόρες κατά τό ἄχραντο Πάθος τοῦ Χριστοῦ μας (1967)

Ενιωθα ὅτι δέν ἤμουν τόσο ζεστά στην ψυχή μου, κάτι μοῦ συνέβαινε. Ἐρευνώντας το βράδυ στην προσευχή διάφορα, ἔβαλα στόν νοῦ μου το Πάθος τοῦ Κυρίου, ὅλα ἀπό τήν ἀρχή. Ἄρχισε ἡ ψυχή μου και ζεσταινόταν, ζεσταινόταν πολύ στα τοῦ Κυρίου μου καί αἰσθανόμουν ὅτι ἐγὼ ἀμελῶ πολύ. Τα δάκρυά μου δύο βρύσες καί ἡ προσευχή πολύ

θερμή νά ἐλεηθῶ. Πόσα καί πόσα δέν χρωστῶ στον Κύριο; Ὅλα τά ἀγαθά μοῦ ἔδωσε καί ἐπίγεια καί οὐράνια καί μέσα σέ πολλή θέρμη πού ἦταν ἀδύνατο νά κοιμηθῶ, ξάπλωσα να ξεκουραστῶ. Δεν ξέρω πῶς καί τί ήτο. Εἶδα ἀναπαράσταση ἀκριβῶς τή Σταύρωση ὅλη του Κυρίου. Καί ἐγώ ἐκεῖ μέ τίς Μυροφόρες τοῦ Κυρίου καί τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ὅταν φώναζαν: «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν», ἀκούγονταν φωνές ἀπό τούς Ἰουδαίους. Κλαίγαμε όλες, ὥσπου δέν ἀντέχαμε, όταν τον πηγαίνανε στο Πραιτώριο, στον Γολγοθά, μαζί ὅλες. Τί ἦταν οἱ φωνές μας! Ἄλλο πράγμα, θρήνος καί κοπετός, ὅτι ἔφευγε ἡ ἐλπίς ἡμῶν, ὁ Σωτήρ ἡμῶν. Οἱ Ἰουδαῖοι χλεύαζαν, ἐφώναζαν δυνατά. Πλῆθος χιλιάδες λαός ἔτρεχε ὀπίσω ἄλλος ἔτσι, ἄλλος ἀλλιῶς. Τί ἦτο αὐτό, Θεέ μου, πού ἠξιώθην νά σέ ἰδῶ; Τό ὅτι ζοῦσα κι εγώ εκείνη τήν ἐποχή; Ὤ! Πρᾶγμα ἀνερμήνευτο καί ἀνεκδιήγητο! Θεός πάσχει σαρκί. Τρέμουσιν τά σύμπαντα, ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη καί ἡ κακία παραμένει. 

Κύριε, συγχώρα με καί μένα πού ή χάρις σου μέ ἠξίωσε να σε ἰδῶ, ἀκριβῶς ὅπως ἔγινε. Το κλάμα καί ἡ κούρασις μαζί μέ τίς ἅγιες Μυροφόρες ἄλλο πρᾶγμα, ἀνεκδιήγητο. Τί ζήσαμε, Κύριε; Οὔτε γνωρίζομε. Ρήματα ζωῆς καί πόνου, ἐφθέγγετο ἡ γλῶσσα μας. Ἄχ, Ἰησοῦ δέν ἄντεχα, ἀλλά καί φλεγόμουν ἀπό τῆς σῆς θείας ἀγάπης, διότι πολλά, πολλά, μοῦ μιλοῦσαν μέσα μου ὅλα αὐτά. Συνῆλθα μέ τούς κοπετούς μου καί φωνές με συνοδεία πολλῶν δακρύων. Πόσες ἡμέρες τώρα δέν φεύγει ἡ μνήμη μου ἀπό τό Πάθος σου, Κύριέ μου! «Δέν ζητῶ τίποτε, Κύριε, τό γήινον, μόνον ἐσένα νά ἐντρυφῶ. Κοπετοί καί εὐφροσύνη, θάνατος καί ζωή, τί πρᾶγμα οὐράνιο, τί μέγα μυστήριον!

Πῶς ἠμπορῶ νά ἑρμηνεύσω τά σά; Ἐκπλήττομαι ὅλη μέ θαυμασμό.

Μέγας εἶσαι, Κύριε, καί θαυμαστά τά ἔργα σου καί τῆς σῆς οἰκονομίας τό μέγα μυστήριον. Πόσες φορές λιποθύμησα μέ τίς ἅγιες Μυροφόρες καί μέ τήν ἁγία σου Μητέρα καί Μητέρα ἡμῶν; Ὅταν στον δρόμο τοῦ μαρτυρίου ἀλύπητα χτυποῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι τό ἄχραντό σου σῶμα; Καί τίνα τά λόγια τῆς μητέρας Παναγίας μητρός ἡμῶν καί ἄλλων ἁγίων!

Καί τά ἀντίθετα ἀπό τούς ἄλλους. Ὅλα στόν νοῦ μου εἶναι, Ἰησοῦ μου παμφίλτατε! Νά μέ παίρνατε κι ἐμένα τότε μαζί σας, λίγο ἔλειψε να ἔφευγα ἀπό πόνο. Ὦ, Ἰησοῦ μου, ἀναμάρτητε καί ἠγαπημένε, κάνε με νά μήν ἁμαρτάνω, καί σέ λυπήσω, σέ ὅλη μου τήν ζωήν ἕως νά ἔλθω κοντά σου. Σέ εὐχαριστῶ ἀναρίθμητες φορές πού διαφοροτρόπως με προφταίνεις νά μέ ἔχεις κοντά σου. Σε δοξολογῶ, σ᾽ εὐχαριστῶ καί σέ παρακαλῶ πάντα μαζί μου νά 'σαι. Ἄπειρα σοῦ ἀσπάζομαι τά ἄχραντά σου πόδια καί ματωμένα. Τό ἁμαρτωλό παιδί σου».

Υποσημείωση.

 Αὐτή ἡ ὀπτασία εἶναι πρωτοφανής, ἀπό τίς πιό σπάνιες στά χρονικά τῶν ἁγίων τῆς ἐκκλησίας μας. Ἡ μακαριστή αὐτή ἀδελφή ἀξιώθηκε ὄχι μόνο νά δεῖ ἀλλά καί νά συμμετάσχει σε αναπαράσταση πῶς ἀκριβῶς ὁ Σωτήρας Χριστός κατεδέχθη το σταυρικό Πάθος ἀπό το Πραιτώριο μέχρι τον Γολγοθά, πῶς φώναζαν τό «ἄρον, ἄρον, σταύρωσον αὐτόν», ἀλλά το σπουδαιότερο ἐν προκειμένῳ εἶναι πῶς ἀξιώθηκε νά δεῖ, ἐν πνεύματι, ἰδίοις ὄμμασιν μέ τί τρόπο τόν ἀκολουθοῦσαν οἱ ἅγιες Μυροφόρες ὁμοῦ μέ τήν Κυρία μας Θεοτόκον, να συμπορεύεται τήν ὁδόν τοῦ Μαρτυρίου, να συμπονεῖ, νά συγκλαίει καί νά λιποθυμεῖ μαζί μετίς Μυροφόρες. Όντως, ἡ ὀπτασία αὐτή εἶναι συγκλονιστική ἀλλά καί ἀποκαλυπτική. Δεν ἀφήνει κανένα περιθώριο νά τήν ἀμφισβητίσει κανείς ὅτι εἶναι πειρασμική ή παραίσθησις καί φαντασία. Ἀλλά καί ὁ καρπός τῆς ὀπτασίας κατά τούς πατέρες, δηλ. ἡ ἄκρα ταπείνωσις καί ὁ μανικός ἔρωτας πρός τόν Σωτήρα Χριστόν ἐπιβεβαιώνουν αναμφισβήτητα τοῦ λόγου τό αληθές.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης..Λογισμός ὑπερηφανείας, μετάνοια καί θεωρίες κατά τή θεία Λειτουργία (1967)

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Λογισμός ὑπερηφανείας, μετάνοια καί θεωρίες κατά τή θεία Λειτουργία (1967)

Ολονύκτιο κάναμε, ὑπερήφανη ἐγώ, εἶπα στον λογισμό μου: «απόψε θα φάγω πνευματικά, θα χορτάσω». Εσύ εἶσαι πού τό λέγεις; Αρχίζει ἡ ἀγρυπνία, ἀμέσως, γιά πότε ἀρρώστησα! Αδιαθεσία, πονοκεφάλους, πόνοι πολλοί, ὅλο τό σῶμα ἀκίνητο, οὔτε νά μπορῶ νά κάνω τόν σταυρό μου. Προπάντων ὁ νοῦς σκοτοδίνη. Ἄκουγα τά γράμματα ἀλλά δέν τά ἄκουγα, τίποτε. Είχα γίνει μία πέτρα. Προσπαθῶ. Πῶς ἔγινα ἔτσι; Προσπαθῶ. Τίποτε. Βάζω ὅρο στόν ἑαυτό μου καί λέγω: «Ὅσο κι ἂν πάσχεις τώρα, δεν πρόκειται να σε βγάλω ἀπό τήν ἐκκλησία. Πέθανε, λέγω, στο σκαμνί. Πότε τόσον πολύ ἀδιαθέτησες;» Εἶπα καί συνέχιζα νά μήν μπορῶ, καί νά κάθομαι. Προσπαθοῦσα, τίποτε, ἄρρωστη. Τελειώνει ὁ ὄρθρος καί μπαίνουμε στη θεία Λειτουργία. Μέ Το «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία» πού εἶπε ὁ Γέροντας, ἔφυγα κι εγώ μαζί διά ἐπάνω, σέ ὅλη τή θεία Λειτουργία. Επέρασα μέ πολλή χαρά καί άπειρα δάκρυα, πολλή αἴσθηση, ἀναβάσεις, θεωρίες. Διά ένα λεπτό μοῦ φάνηκε δέν κατάλαβα πότε τελείωσε ή θεία Λειτουργία. Πόσο να εὐχαριστήσω τόν Θεόν πού τόσο μ' εὐεργετεῖ καί μέ σώνει ἀπό διάφορα; Ἐσύ εἶσαι πού εἶπες ὅτι θά χορτάσεις; Νά δεῖς τί ἐσύ ἔχεις στά χέρια σου: μηδέν. «Ναί, Κύριέ μου, προπορεύεται ἡ ὑπερηφάνειά μου, ἀλλά ἡ εὐσπλαχνία σου πάλιν μέ ἔσωσε. Ἀλλά καί πόσων δωρεῶν ἠξιώθην; Πόσον, πόσον ὡραῖος εἶσαι, Κύριέ μου, Θεέ μου, πατέρα μου οὐράνιε! Μέ σκλαβώνεις μέ τή θεία σου ἀγάπη, τη μακροθυμία σου, δέν μέ σιχαίνεσαι, ἀλλά μακροθυμεῖς, Εὐεργέτα μου. Κύριε, πάντοτε νά μέ προφθαίνεις καί τό ἅγιον θέλημά σου να κάνεις σε μένα καί ποτέ το δικό μου».

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

«Και ευθύς, ενώ αυτός ακόμα μιλούσε, λάλησε ο πετεινός. Και ο Κύριος στράφηκε και κοίταξε τον Πέτρο, και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Κυρίου, ότι του είπε: «Πριν λαλήσει ο πετεινός σήμερα, θα με αρνηθείς τρεις φορές». (Λουκάς 22:60-61)

«Και ευθύς, ενώ αυτός ακόμα μιλούσε, λάλησε ο πετεινός. Και ο Κύριος στράφηκε και κοίταξε τον Πέτρο, και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Κυρίου, ότι του είπε: «Πριν λαλήσει ο πετεινός σήμερα, θα με αρνηθείς τρεις φορές». (Λουκάς 22:60-61)

Δεν μπορεί να υπάρξει στιγμή στη ζωή του Πέτρου που να είναι πιο γεμάτη θλίψη από τη στιγμή που περιγράφεται στα παραπάνω εδάφια. Ο Πέτρος, ο οποίος ορκίστηκε έντονα ότι θα σταθεί δίπλα στον Κύριό του, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να πάει στη φυλακή ή στον θάνατο, πρέπει τώρα να κοιτάξει ξανά στα μάτια του Κυρίου μας με την τρομοκρατημένη, γεμάτη ενοχές συνειδητοποίηση ότι μόλις αρνήθηκε τον Ιησού, όπως προέβλεψε ο Κύριός του.

Είναι ενδιαφέρον ότι, πάνω σε πολλούς καθεδρικούς ναούς ήταν συνηθισμένο να τοποθετείται ένα ανεμοδείκτης, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να βλέπουν προς τα πού φυσούσε ο άνεμος, και τις περισσότερες φορές η εικόνα ενός πετεινού επιλεγόταν για να κοσμεί αυτούς τους ανεμοδείκτες ως συμβολικός τρόπος να υπενθυμίζει σε όλους πόσο εύκολα η δική μας πίστη, όπως και του Πέτρου, μπορεί να ταλαντευτεί και να γυρίσει... σαν ανεμοδείκτης στον άνεμο!

 π. Ιωάννης

Ὅσιος Φιλόθεος τῆς ΠάρουΟμολογία δαιμονίου!

Ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου

Ομολογία δαιμονίου!

Πρό ἐτῶν, ὅταν ἐδιάβαζα εἰς μίαν κόρην, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε κάμει κατοικητήριον, τούς ἐξορκισμούς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅταν εἰς τούς ἐξορκισμούς ἀνέφερα τό ὄνομα Βεελζεβούλ, ἐφώναζε δυνατά ἐγώ, ἐγώ εἶμαι ὁ Βεελζεβούλ, ὁ ἄρχων τῶν δαιμονίων.

 Ὅταν δέ ἐτελείωσα τούς ἐξορκισμούς, έκαυχᾶτο καί ἔλεγεν· ἐγώ εἶμαι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου, ἐγώ ἐξουσιάζω πάντας, ὅλοι εἶναι ἰδικοί μου, ὅλοι μοῦ ὑποτάσσονται, βασιλεῖς, πατριάρχαι μητροπολῖται, παπάδες, καλόγηροι, ἄνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι.

Ψεύδεσαι, τῷ εἶπον, δέν λέγεις τήν ἀλήθειαν· 

Καί μοῦ λέγει· ἀλλ' αὐτοί εἶναι πολλά ὀλίγοι, ἐγώ τούς πολλούς ἔχω· μένουν ἐχθροί μου μερικοί κουτοί σάν καί ἐσένα, ὀλίγοι καλόγηροι καί μερικοί παπάδες καί ὀλίγοι κοσμικοί, μά ποῦ θά μοῦ πᾶνε, θά τούς κυνηγήσω, ἔχω νά τούς κάμω πολλά κακά, ἐάν δέν θελήσουν νά μέ ἀκολουθήσουν· τούς μισῶ, δέν θέλω νά τούς βλέπω, ὅπως καί αὐτήν τήν κακοῦργα τήν Παρθενίαν (ἐννοοῦσε τήν πάσχουσα), ἡ ὁποία εἶχε ἔρωτα μέ τόν ξυλοκαρφωμένο (ξυλοκαρφωμένο ἔλεγε τόν Χριστόν) καί δέν ἔκανε ἄλλη δουλειά, παρά διαρκῶς νά προσεύχεται, να ψάλλῃ, να μελετᾷ, νά τρέχῃ εἰς τά κηρύγματα καί ἐπειδή μέ ἐστενοχώρει, μέ ἐπλήγωνε, καί ἐπειδή δέν εἶχα ἄδειαν νά τήν φονεύσω, ἐζήτησα ἄδειαν ἀπό τόν ξυλοκαρφωμένον νά μοῦ δώσῃ ἄδειαν νά τήν βασανίσω καί μοῦ ἔδωκε καί θά τήν βασανίζω δώδεκα ἔτη καί τότε θά ἔβγω· θά τῆς κάμω μαρτύρια.

 Ὅταν δέ τῷ εἶπον, διατί δέν πηγαίνεις νά ἔμβῃς εἰς τούς βλασφήμους, εἰς τούς φθονερούς, εἰς τούς πόρνους, τούς μοιχούς, τούς μεθύσους, ἀλλά βασανίζεις τήν κόρην αυτήν τήν σεμνήν, τήν ἠθικήν, τήν φρόνιμην; Τότε, ἐσήκωσε το χέρι τῆς πασχούσης καί μέ ἐμούτζωσε. Νά, μοῦ λέγει, κουτέ· αὐτοί εἶναι φίλοι μου,εἶναι δικοί μου, ὅ,τι τούς εἴπω τό κάνουν, τούς ἔχω εἰς τό χέρι μου, ἐν ᾧ αὐτή εἶναι ἐχθρός μου. Σύ τούς φίλους σου τούς ἀγαπᾷς ἤ τούς μισεῖς; ...

 Ἐπιστολή 453

Φιλόθεος γραφίδα 5 σσ. 35-36

(Παρθενίαν: Πρόκειται περί τῆς μοναχῆς Παρθενίας Κράκαρη, ἡ ὁποία ἐπειράζετο καί ἐταλαιπωρεῖτο ὑπό δαιμονίου)

Σωματικές και ψυχικές ασθένειες.

 Οι σωματικές ασθένειες πληγώνουν, καταπιέζουν, αποδυναμώνουν τη σάρκα, αλλά εξακολουθούν να αφήνουν τον άνθρωπο να ζητάει βοήθεια. Οι ψυχικές ασθένειες διαταράσσουν το μυαλό, κλείνουν τον άνθρωπο στον εαυτό του, τον κάνουν δύσπιστο, φοβισμένο, μπερδεμένο. Αλλά οι ψυχικές ασθένειες είναι οι πιο δύσκολες, γιατί όχι μόνο πληγώνουν, αλλά μουδιάζουν, σβήνουν τη λαχτάρα για τον Θεό, στεγνώνουν τα δάκρυα και κάνουν την καρδιά να μην αισθάνεται τίποτα. Ο ψυχικά ασθενής περπατάει, μιλάει, εργάζεται, αλλά μέσα του είναι άδειος, κρύος, απελπισμένος. Και κανείς δεν βλέπει, γιατί η ψυχή δεν εμφανίζεται στις εξετάσεις.

📿 Σταματήστε να φροντίζετε μόνο το σώμα και το μυαλό σας, αν η ψυχή λιμοκτονεί! Το σώμα θεραπεύεται, η ψυχή μπορεί να επανισορροπήσει, αλλά η ψυχή, αν αφεθεί μόνη της, σιγά σιγά εξασθενεί και δεν ξέρει πλέον πώς να ζητήσει βοήθεια. Χωρίς τον Θεό, ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται, αλλά μόνο αναβάλλει. Μην τρέχετε μακριά από τον πόνο, αλλά αναζητήστε το νόημά του. Μην καλύπτετε την πληγή, αλλά φέρτε την στο φως. Όπου η ψυχή στρέφεται στον Θεό, ξεκινά η αληθινή θεραπεία.

Μοναχή Σιλουάνα

Νέα έκδοση.

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ.

Ένας ιερέας κλήθηκε στο σχολείο για να δώσει ένα μάθημα θρησκευτικών σε μαθητές δημοτικού.

Τα παιδιά κάθονταν, με τα μάτια τους ορθάνοιχτα και τους σταυρούς στα στήθη τους να λάμπουν.

Ο ιερέας, ένας άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ, ηγήθηκε της συζήτησης:

- Τώρα, παιδιά, πείτε μου: πώς τελειώνουν όλες οι προσευχές;

Όλοι απαντούν σε χορωδία:

- Αμήν!

- Μπράβο! Ξέρετε τι σημαίνει η λέξη «Αμήν»;

Σιωπή.

Τα παιδιά αντάλλαξαν βλέμματα. Κάποια ψιθύρισαν «τέλος», άλλα «τελειότητα».

Η αγωνία αιωρούνταν στον αέρα...

Και τότε ένα χέρι σηκώθηκε από το πίσω μέρος της τάξης.

Ένα αγόρι περίπου εννέα ετών, με ακουστικά (τα είχε βγάλει ειδικά για την περίσταση), δήλωσε με σιγουριά:

- Είναι σαν «στείλε»...

Ο ιερέας πάγωσε.

Έπειτα κούνησε αργά το κεφάλι του:

- Γιε μου... μπορεί να μην το καταλαβαίνεις, αλλά είπες την πιο βαθιά αλήθεια.

Η προσευχή είναι ένα μήνυμα στον Παράδεισο.

Και το «Αμήν» είναι το κουμπί «αποστολή».

Μόνο χωρίς Διαδίκτυο.

Απόσπασμα από: Προς τις Πύλες της Αγίας Σαρακοστής (σελ. 198-199) • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

«Όταν ο Υιός του ανθρώπου έρθει εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ' αυτού, τότε θα καθίσει επί του θρόνου της δόξας αυτού». Η πρώτη εμφάνιση του Κυρίου ήταν ταπεινή. Ήρθε κρυφά, αόρατος, με τη μορφή δούλου, κρύβοντας τη δόξα Του κάτω από το πέπλο της αδύναμης ανθρώπινης σάρκας, ώστε να μην τρομάξει τον άνθρωπο, ούτε να επιβάλει την ελεύθερη βούλησή του. Όσοι είχαν καθαρή καρδιά και μυαλό Τον αναγνώρισαν, αγάπησαν την πρώτη Του εμφάνιση, Τον δέχτηκαν με πίστη και αναγεννήθηκαν. Αφού ανήλθε «όπου ήταν πριν», άφησε τη σάρκα Του ως αναφαίρετη κληρονομιά στην Εκκλησία, τη σάρκα που έφερε όταν υψώθηκε στον Σταυρό, κατέβηκε στον τάφο και αναστήθηκε. Άφησε επίσης τον λόγο του Ουράνιου Πατέρα, «λόγους αιώνιας ζωής», και αποκάλυψε στον κόσμο το Όνομά Του για την απελευθέρωση εκείνων που θα Τον επικαλεστούν, ως ισχυρή και ακλόνητη άγκυρα στην αστάθεια αυτής της ζωής.

Ο Κύριος δεν άφησε «τίποτα άθικτο» για να προσφέρει την αιωνιότητα στον άνθρωπο.  Δεν έσωσε τον κόσμο με την παντοδυναμία Του ως παντοδύναμος Δημιουργός, αλλά μέσω της αδυναμίας της αγάπης Του, η οποία είναι ισχυρότερη από οποιαδήποτε ανθρώπινη δύναμη. Σύμφωνα με τον λόγο Του, ο Θεός δεν καταφρονεί «καρδία συντετριμμένη και μεταμελημένη», αλλά αγγίζει την πονεμένη καρδιά του ανθρώπου και σκύβει ελεήμονα πάνω του.

— Απόσπασμα από: Προς τις Πύλες της Αγίας Σαρακοστής (σελ. 198-199) • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)

Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει κανείς πιο ισχυρός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

- Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει κανείς πιο ισχυρός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

- Θα πετύχει τη νίκη μαζί σας και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην Παντοδύναμη Δύναμή Του! Απλώς προσπαθήστε να προφέρετε πάντα το Πανάγιο Όνομά Του, τρομακτικό για κάθε πλάσμα, είτε ορατό είτε αόρατο.

- Μην εγκαταλείπετε την Προσευχή του Ιησού και αν την αφήσετε για μια μέρα, ή δύο ή περισσότερες μέρες, όταν συνέλθετε, ξεκινήστε την από την αρχή. Αν κάποιος κατακλύζεται από ανησυχίες και υποθέσεις, αλλά λυπάται που ξεχνάει την προσευχή και αγωνίζεται γι' αυτήν, κανείς δεν μπορεί να τον βλάψει. Πολύ περισσότερο, αυτός που φέρει μέσα του τον Βασιλιά των Βασιλέων και τον Παντοδύναμο Κύριο θα καταπατήσει και θα συντρίψει εύκολα και χωρίς δυσκολία όλη τη δύναμη των εχθρών και του διαβόλου.

- Η πρακτική της Προσευχής του Ιησού είναι ένα μεγάλο μυστήριο του Θεού, άγνωστο στους ανθρώπους, ειδικά στον παρόντα καιρό, τόσο φτωχούς στην πνευματική ζωή.

Άγιος Σεραφείμ Γκλίνσκι Ρομάντσοφ

«,, - Στο πλήθος των κακών μου πράξεων, συλλογιζόμενος εγώ, ο απατεώνας, τρέμω την τρομερή ημέρα της Κρίσης.»

Excerpt from: At the Doors of Holy Lent (p. 198-199) • Archimandrite Zacharias (Zacharou)

‘When the Son of man shall come in his glory, and all the holy angels with him, then shall he sit upon the throne of his glory.’ The Lord’s first appearing was humble. He came secretly, unseen, in the form of a servant, concealing His glory under the veil of weak human flesh so as not to frighten man, nor impose on his free will. As many as had a pure heart and mind recognised Him, loved His first appearing, received Him with faith and were regenerated. Having ascended ‘where He was before’, He left His flesh as an inalienable inheritance to the Church, that flesh He bore when He was lifted up upon the Cross, descended into the tomb and rose again; He also left the word of the Heavenly Father, ‘words of eternal life’, and revealed unto the world His Name for the deliverance of those who shall call upon Him, as a strong and unshakeable anchor in the instability of this life.

The Lord has left ‘naught undone’ in order to offer eternity to man. He did not save the world with His omnipotence as the almighty Creator, but through the weakness of His love which is stronger than any human power. According to His word, God does not despise ‘a broken and a contrite heart’, but touches man’s painful heart and mercifully bends down over him.

— Excerpt from: At the Doors of Holy Lent (p. 198-199) • Archimandrite Zacharias (Zacharou)

Πέθανε η κορυφαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σε ηλικία 100 ετών – Η οικουμενική Ελληνίδα .Η πρώτη γυναίκα Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στην 700 ετών ιστορία του. «Με τα μάτια στον ουρανό και τα πόδια στη γη κυνήγα αδιάκοπα το όνειρο σου»....

Πέθανε η κορυφαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σε ηλικία 100 ετών – Η οικουμενική Ελληνίδα .Η πρώτη γυναίκα Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στην 700 ετών ιστορία του. «Με τα μάτια στον ουρανό και τα πόδια στη γη κυνήγα αδιάκοπα το όνειρο σου».

...

Ποιος δεν θυμαται την ....επιμονή της για το που είναι θαμένος ο Μ.Αλέξανδρος ..

Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι θαμμένος στη Βεργίνα

Τη βεβαιότητά της πως ο Μέγας Αλέξανδρος και όχι ο Φίλιππος ο Β΄, είναι θαμμένος στη Βεργίνα επαναλαμβάνει σε συνέντευξή της η διακεκριμένη ιστορικός. Οι λόγοι που επικαλείται.

Που είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος; Στο ξακουστό έργο του Μανώλη Ανδρόνικου «Το χρονικό της Βεργίνας», ο σπουδαίος Έλληνας αρχαιολόγος καταγράφει την ευχή που κάποτε του είχε δώσει ο γενικός γραμματέας Τουρισμού, Τάκης Λαμπρίας: «Όσο και αν σας στεναχωρήσω, θα σας πω πως θα είμαι πολύ ευτυχής, αν αυτή η αμφισβήτηση κρατήσει πολύ και γράφονται συνέχεια άρθρα, στα οποία θα πρέπει να απαντάτε. Έτσι θα μπορέσω εγώ να «πουλάω» Βεργίνα για πολλά χρόνια». Δεκαετίες μετά, η φράση του τότε γ.γ. είναι ακόμη σε ισχύ, με τον τάφο του λεγόμενου Φίλιππου του Β’ να δημιουργεί ζωηρές συζητήσεις.

Η διαπρεπής Βυζαντινολόγος, Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, απέναντι στην κρατούσα άποψη των Ελλήνων αρχαιολόγων που επί μακρόν ερευνούν τα χώματα της Βεργίνας, ισχυρίζεται στο βιβλίο της «Ο Μέγας Αλέξανδρος των Βυζαντινών» (εκδόσεις Gutenberg, 2018) πως ο τάφος του Φιλίππου του Β’, ανήκει στον Αλέξανδρο και όχι στον πατέρα του.

Advertisement

Μιλώντας στην εξαμηνιαία έκδοση «Τετράδια Πολιτισμού» (2ο τεύχος, Δεκέμβριος 2023) και στον δημοσιογράφο Κώστα Λασκαράτο, η πρώτη γυναίκα πρύτανις στην ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και για ένα διάστημα πρόεδρος του Centre Pompidou στο Παρίσι, εμφανίζεται αμετακίνητη στην άποψή της δηλώνοντας: «Εγώ νομίζω ότι είναι το μόνο πραγματικό, μεγάλο πράγμα που έχω κάνει. Τόσο σίγουρη είμαι».

Ακολουθεί η συνέντευξη:

-Για περισσότερα από 10 χρόνια μιλάτε για τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, έχοντας ένα αιρετικό επιχείρημα, μια θέση διαφορετική από την κρατούσα…

Διαφορετική από όλους τους Έλληνες Αρχαιολόγους. Όχι τους ξένους. Οι ξένοι, σχεδόν ποτέ δεν δεχτήκανε ότι ο τάφος είναι του Φιλίππου του Β´. Μιλήσανε για τον Φίλιππο τον Αρριδαίο. Γιατί όλοι είναι πεπεισμένοι πως ο Αλέξανδρος είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια. Από πού; Έπρεπε να ανοίξουμε όλες τις πηγές που μιλάνε για τον Μέγα Αλέξανδρο και την ταφή του να δούμε τι γίνεται. Όταν ο Μανώλης Ανδρόνικος, ο οποίος ήταν πολύ φίλος μου, μου είπε ότι βρήκε μέσα στον τάφο του λεγόμενου Φιλίππου το κεφαλάκι του Αλέξανδρου, του είπα: «Είναι δυνατόν Βασιλεύς Βασιλεύων να είναι μέσα σε τάφο;». Μου απάντησε πως λόγω των χρονολογιών ο τάφος θα ήταν ή του Φιλίππου του Β´ ή του Φιλίππου του Αρριδαίου ή του Αλέξανδρου, όμως ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν θαμμένος στην Αλεξάνδρεια, ο Αρριδαίος ουδέποτε πήγε σε μεγάλη εκστρατεία, άρα εκείνος που έμενε ήταν ο Φίλιππος Β´. Όταν όμως βρέθηκε η Αμφίπολη, άρχισαν όλοι να λένε πως είναι ίσως ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τότε είπα: «Αφού ο Αλέξανδρος ετάφη στην Αλεξάνδρεια, τότε πως μπορεί να λένε πως είναι δικός του ο τάφος στην Αμφίπολη;». Έτσι άρχισα εγώ να ψάχνω που είναι ο Μέγας Αλέξανδρος…

-Με βάση τη δική σας λογική και επιχειρηματολογία, δεν θα μπορούσε η ύπαρξη του ομοιώματος του Αλέξανδρου να αποτελεί ένα έθιμο που πρώτη φορά συναντάμε;

Αυτά είναι νεοελληνικές εικασίες. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι οι Μακεδόνες θέλανε όλοι να είναι θαμμένοι στην πατρίδα τους. Έχουμε πολλά κείμενα για αυτό. Αλλά αφού δήθεν ο Μεγαλέξανδρος είπε ότι θέλει να ταφεί στην Αλεξάνδρεια, λέω και εγώ: στην Αλεξάνδρεια!

Όταν βρήκαν την Αμφίπολη και αρχίσανε να λένε για την Αμφίπολη, διερωτήθηκα πως μπορεί να είναι εκεί αφού είναι στην Αλεξάνδρεια. Αλλά άρχισα να ψάχνω. Και είδα πως όλοι οι Αρχαίοι αναρωτιόντουσαν που είναι θαμμένος. Ο Λουκιανός, στους νεκρικούς διαλόγους γράφει: «πες μας Αλέξανδρε που σε θάψανε οι Μακεδόνες». Και βέβαια ο Αλέξανδρος δεν απαντά. Όλοι νομίζουν ότι είναι στην Αλεξάνδρεια. Πως και από πού; Όταν τη σωρό την έκλεψε ο Πτολεμαίος την πήρε από τη Δαμασκό, σχεδόν. Τι ήθελε η σωρός στη Δαμασκό αν πήγαινε στην Αλεξάνδρεια; Πάει προς το βορρά και όχι προς το νότο. Άρα πήγαινε για τον τόπο του. Και την παίρνει ο Πτολεμαίος και την πάει στην Μέμφιδα, για να κάνει μαυσωλείο. Το μαυσωλείο γίνεται μετά από 20 χρόνια. Ώσπου να γίνει το μαυσωλείο, η σωρός έμεινε στη Μέμφιδα. Εκεί την κάψανε τη σωρό, μαζέψανε τα κόκκαλα «κατά τον ελληνικό τρόπο», δηλαδή τα πλύνανε με κρασί κ.λπ. Εκείνοι που φυλάνε τη σωρό στην Μέμφιδα είναι δυο Μακεδόνες, χάρις στους οποίους -κατά τη γνώμη μου- ο Περδίκας, που ήταν ο πρώτος επίτροπος μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, σταλμένος από την μητέρα του Αλέξανδρου την Ολυμπιάδα, κατάφερε να τον πάρει προς την πατρίδα του.

-Που στηρίζετε αυτή την θέση; Γιατί κάνετε μια εικασία…

Πρώτον, το ελεφαντοστέινο κεφαλάκι στον τάφο. Δεύτερον, η ζωοφόρος με τον Ιππέα στη μέση, ο οποίος σίγουρα ήταν ο Μεγαλέξανδρος, στεφανωμένος. Στα δύο άκρα της ζωφόρου είναι δύο κυνηγοί οι οποίοι φορούν καπέλα. Άρα είναι ένα κυνήγι μετά από την περσική παρουσία του Μέγαλέξανδρου. Άρα τι γίνεται; Η μεγάλη διαφορά μεταξύ της Ευρυδίκης –της γυναίκας του Αρριδαίου του Γ´– και του Πτολεμαίου με την Ολυμπιάδα, είναι ο τρόπος ταφής της σωρού, όταν φθάνει χάρις στον Περδίκα στην Μακεδονία. Προκειμένου να μη γίνει η Ολυμπιάδα θριαμβεύβουσα, η Ευρυδίκη επιλέγει μια διακριτική ταφή. Και η διακριτική ταφή γίνεται στην τύμβο που ξέρουμε.

Advertisement

-Όπως και να έχει κάτι τέτοιο, αν είχε συμβεί, θα αποτελούσε ένα μεγάλο γεγονός. Ακόμη και αν η Ευρυδίκη όπως λέτε ήθελε να το κρατήσει χαμηλά, θα συζητούνταν. Θα είχε γραφτεί. Θα είχε ξαναγραφτεί θα υπήρχαν πηγές…

Δεν έχουμε τίποτα από τους χρονογράφους της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όλα τα έχουν καταστρέψει. Διατείνομαι άλλωστε, άσχετα από όλα αυτά, ότι όταν οι Αμερικάνοι βρήκαν έναν σκελετό στην περιοχή των τύμβων, ο οποίος έχει τραύμα στην κνήμη όπως ακριβώς ο Φίλιππος ο Β´, είπαν πως αυτός είναι ο Φίλιππος και όχι εκείνος στον λεγόμενο τάφο του Φιλίππου. Πρώτον, ο θώρακας τον οποίο βρήκανε δεν πάει στον μεγάλο Φίλιππο, ο Αλέξανδρος ήταν μικρόσωμος. Δεύτερον, όλα τα όπλα παραπέμπουν στον οπλισμό του Αλεξάνδρου. Ο Μανώλης (ο Ανδρόνικος) λέει πως όταν έκανε την προβολή και έδειχνε τα πράγματα στους συναδέλφους του, τους αρχαιολόγους, εκείνοι από κάτω φώναζαν: Αλέξανδρος. «Και εγώ θα έλεγα το ίδιο, αν δεν ήξερα πως είναι θαμμένος στην Αλεξάνδρεια», είχε πει ο ίδιος.

-Συμπυκνώνοντας τους ισχυρισμούς σας, έχουμε: α) το ελαφαντοστέινο ομοίωμα του Αλέξανδρου, β) την παράσταση στη ζωφόρο που δείχνει μια δράση η οποία για να αποτυπωθεί έπρεπε προηγουμένως να έχει συμβεί, γ) έχουμε την αρχική επιθυμία του Μακεδόνα να ταφεί στον τόπο του, δ) έχουμε το χρονικό κενό από την ταφή στο σημείο που ξέρουμε, μέχρι να κατασκευαστεί το μαυσωλείο, ε) έχουμε το ύψος του νεκρού που –λέτε– πως δεν μοιάζει με του πατέρα, αλλά περισσότερο με του ίδιου του Αλέξανδρου. Τι άλλο σας κάνει να επιμένετε, κόντρα στο βασικό αφήγημα;

Ο χουντίτης. Ένα ορυκτό της Αιγύπτου. Τι ζητά πάνω στον σκελετό του λεγόμενου Φιλίππου; Αλλά και κάτι ακόμη που το βρίσκω μόνο εγώ. Δεν το λένε άλλοι. Στο νεκροκρέβατο του λεγόμενου Φιλίππου υπάρχουν δυο ελεφαντοστά. Το ένα δείχνει έναν Σάτυρο και το άλλο τον Διόνυσο. Από τον Αριαννό ξέρουμε πως όταν ο Αλέξανδρος φθάνει προς την Τύρο, δεν μπορεί να την πάρει. Υπάρχει αντίσταση και θέλει να φύγει. Το βραδύ, βλέπει στον ύπνο του έναν Σάτυρο και ως μαθητής του Αριστοτέλη –λέει ο Αρριανός– κατάλαβε σα-Τύρος. Η Τύρος δηλαδή, δική σου. Μένει και την παίρνει. Μετά, όταν τα πήρε όλα και τρελάθηκε και ο Αλέξανδρος και έστειλε στις ελληνικές πόλεις ένα διάταγμα να τον κάνουν Θεό, οι Σπαρτιάτες το δέχτηκαν πως θέλει να γίνει Θεός. Οι Αθηναίοι όμως είπαν: «από πού και ως που;». Ο Δημάδης, ο οποίος ήταν ένας φίλος του Αλεξάνδρου στην Αθήνα, τους λέει: «προσέξτε, όποιος φυλάει τον ουρανό, χάνει τη γη». Φοβούνται οι Αθηναίοι πως θα στείλει κανένα άγημα ο Αλέξανδρος και τον ονόμασαν Διόνυσο. Τότε, ο Διογένης ο Κυνικός βγήκε στην αγορά και είπε: «αφού κάνατε αυτόν Διόνυσο, εμένα θα με κάνετε Σέραπη». Οπότε, στο νεκροκρέβατο του λεγόμενου Φιλίππου, ένας Διόνυσος και ένας Σατυρος τι γυρεύουν; Επίσης, όλη αυτή η πολυτέλεια, ο χρυσός που βρίσκεται στον τάφο, που βρέθηκε; Όταν πήγαν για εκστρατεία οι Μακεδόνες, είχαν χρέη. Μόνο χρέη. Που τον βρήκαν; Ενώ όταν στην Περσία έγινε μια ‘μικροεπανάσταση’ των Μακεδόνων που ήθελαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους, τους μάζεψε ο Αλέξανδρος και τους είπε: «φτάσατε ξυπόλητοι και γυρνάτε τώρα με τόσα χρυσάφια». Οπότε, όπως και αν το κάνουμε, πρέπει να εξηγήσουμε που βρέθηκαν τα χρυσά στεφάνια, στον τάφο του λεγόμενου Φιλίππου. Οπότε όταν βρέθηκε ο σκελετός του Φιλίππου, από τους Αμερικάνους, με το τραύμα στην κνήμη οι δικοί μας δεν απάντησαν. Σου λέει, μόνο ο Φίλιππος θα είχε τραύμα στην κνήμη; Βρήκαμε και είναι σίγουρο, τον τάφο του μικρού Αλεξάνδρου που σκότωσε ο Κάσσανδρος. Το DNA του μικρού Αλεξάνδρου, είναι σχετικό με αυτό στον τάφο του λεγόμενου Φιλίππου. Άρα λένε πως είναι ο Φίλιππος, ο παππούς.

-Έχετε ακόμη ένα επιχείρημα. Μιλάτε για μια βιαστική μετακίνηση του Αλέξανδρου σε ένα ταπεινό μνημείο.

Δεν το λέω εγώ. Ο Ανδρόνικος λέει πως το μνημείο δεν είναι τόσο πολυτελές όσο θα έπρεπε. Και εξηγεί ότι οφείλεται στην αρπαγή που έκαναν οι Γαλάτες όταν έφθασαν στη Μακεδονία.

Advertisement

-Κυρία Αρβελέρ γιατί πιστεύετε πως τόσα χρόνια που βάζετε το συγκεκριμένο ζήτημα στο δημόσιο διάλογο, δεν την ασπάζονται οι Αρχαιολόγοι; Η θέση σας ακούγεται, ως πρόσωπο έχετε μεγάλη επιδραστικότητα. Μήπως τελικά τα επιχειρήματα αυτά, για τους ειδικούς, δεν είναι επαρκή;

Δεν επιτρέπεται 50 χρόνια τουλάχιστον οι Έλληνες αρχαιολόγοι να έχουν Αλέξανδρο και να μην το έχουν κοιτάξει ποτέ.

-Υπονοείτε πως δεν το παραδέχονται τόσοι και τόσοι αρχαιολόγοι, για να μη φανεί μια διαχρονική ανεπάρκεια στην ερμηνεία και την ανάλυση των δεδομένων;

Ε βέβαια…

Advertisement

-Πιστεύετε στα αλήθεια πως θα δικαιωθεί η θέση σας;

Όταν έρθει η επόμενη γενιά αρχαιολόγων, από εκείνους που ήταν στην ανασκαφή και όταν εγώ δεν θα είμαι πια στη ζωή…

-Εκπέμπετε μια ανάγκη να επαναλαμβάνετε ότι ο λεγόμενος τάφος του Φιλίππου, ανήκει στον Μέγα Αλέξανδρο…

 Έχω ανάγκη. Εγώ νομίζω ότι είναι το μόνο πραγματικό, μεγάλο πράγμα που έχω κάνει. Τόσο σίγουρη είμαι…

...........

https://www.huffingtonpost.gr/culture/pethane-i-koryfaia-vyzantinologos-eleni-glykatzi-arveler-se-ilikia-100-eton-i-oikoumeniki-ellinida/

https://www.huffingtonpost.gr/culture/eleni-glikatzi-arveler-o-megas-alexandros-ine-thammenos-sti-vergina/

Λόγοι ΜΗΤΕΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΣ ,ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΚΤΗΤΩΡΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΚΕΝΔΕΩΣ , ΑΥΓΟΡΟΥ

-Μαμά, έχει ο αχινός καρδιά;

-Την κρύβουν τα αγκάθια του, μωρό μου!

-Κι οι άνθρωποι έχουν κι αυτοί αγκάθια γύρω απ’ την καρδιά τους;

-Πολλά. Όμως εσύ θα βλέπεις μόνο την καρδιά.

Τ’ αγκάθια θα τα βγάζεις ένα ένα, με την αγάπη.

Τ’ ακούς παιδί μου; 

Με την αγάπη…!!

Λόγοι ΜΗΤΕΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΣ ,

ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΚΤΗΤΩΡΟΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΚΕΝΔΕΩΣ , 

ΑΥΓΟΡΟΥ

Ο Εσπερινός της συγχώρεσης στην έρημο Του Αγίου Όρους.

Ο Εσπερινός της συγχώρεσης στην έρημο Του Αγίου Όρους.

Το απόγευμα της Κυριακής της Τυρινής, πριν την Καθαρά Δευτέρα, γίνεται ο Εσπερινός της Συγχωρήσεως. Στην έρημο, όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες, οι ασκητές βγαίνουν στα μονοπάτια ή στα μπαλκόνια των σπηλιών τους.

​Αν δεν μπορούν να συναντηθούν, κάνουν μια εδαφιαία μετάνοια (γονατίζουν μέχρι το χώμα) κοιτάζοντας προς τη μεριά του γείτονά τους.

​Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, άνθρωποι που μπορεί να έχουν να μιλήσουν μήνες, ζητούν συγγνώμη από τον αέρα, από τη θάλασσα και από τους αδελφούς τους, ώστε να ξεκινήσουν τη νηστεία με «καθαρή καρδιά». 

Λένε πως αν δεν συγχωρέσεις τον βράχο που σε δυσκολεύει, δεν μπορείς να βρεις τον Θεό που σε περιμένει.

Νηστεία σημαίνει να τρέφεσαι με Φως, όχι με υδατάνθρακες. Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Είπε γέρων: Μοναξιά.

- Οι περισσότεροι άνθρωποι παραπονιούνται ότι νιώθουν μοναξιά ακόμα και όταν περιβάλλονται από πολλούς άλλους ανθρώπους.

- Και μετά τους είπα ότι είναι μια ασθένεια για την οποία υπάρχει ένα μοναδικό φάρμακο, το οποίο λειτουργεί 100%, και με ρώτησαν:

,, - Πατέρα, πού μπορώ να το αγοράσω;;;

- Πώς ονομάζεται;

- Και τους είπα: Η μοναξιά εξαφανίζεται όταν κάνεις χώρο για τον Χριστό στην καρδιά σου, Αυτός είναι το φάρμακο!!!

Άδης και η καθολική σωτηρία !!!!

Ο Άδης και η καθολική σωτηρία 

O π.Σωφρόνιος (Σαχάρωφ) μ' έκανε να κατα­λάβω από τι έχουμε σωθεί. Ακριβώς, απ' τον Άδη. Ο Άδης είναι ο έσχατος τόπος που έφτασε η σωτηρία. Το να έχει κανείς επίγνωση πως σώθηκε απ' τον άδη, πως σώθηκε μέσα στον άδη, σημαίνει ότι έχει επίγνωση, πως η μόνη επιλογή είναι, να είναι ο ληστής, ο δεξιός ή ο αρι­στερός – πάντοτε ο ληστής. Σημαίνει ν' ανακαλύπτει όχι μονάχα τις αμαρτίες του στον πληθυντικό, αλλά τη συγ­κεκριμένη κατάσταση του χωρισμού, της αποτυχίας, της αδιάκοπης ασφυξίας. Σημαίνει να μπαίνει σε μια ριζική ταπείνω­ση, σε μια αδιάκοπη μετάνοια, στη μεταβολή της αντίληψής μας για τον κόσμο, στη διακοπή της «ειδωλολατρείας του ίδιου του εγώ», που την προβάλλουμε στις υπάρξεις και στα πράγματα...

Ναι, έλεγα, ο άδης, σαν κατάσταση της ανθρωπότητας, έχει καταργηθεί. Αλλά το πρόσωπο μπορεί να κλειστεί στον εαυτό του ή στο κρύσταλλο του πνεύματός του. Και τότε, αυτό δεν είναι άλλος άδης, όχι ολόκληρου του γένους, αλλά προσωπικός; Αλλ' ο π.Σωφρόνιος μου εξηγούσε γλυκά, πως δε μπορεί να γίνει ένας αντικειμενικός λόγος για τον άδη, πως δε μπορεί κανείς να μιλήσει για τον άδη σε σχέση με τους άλλους. Κανένας δεν είναι μόνος. Ο Θεός δεν εγκαταλείπει κανένα. Η κοινωνία των αγίων, αυτοί οι αμαρτωλοί, που συγχωρέθηκαν, κατατρώνε αυτόν τον άδη, τη φυλακή, που σ' αυτή κλείνεται μόνο του το εγώ μου...

Η καθολική σωτηρία δε μπορεί να ‘ναι μια βεβαιότητα, γιατί αυτό θα άδειαζε την πνευματική ζωή απ' τη σοβαρότητά της, την ανθρώπινη ελευθερία απ' το τραγικό της μεγαλείο. Αλλά, η καθολική σωτηρία πρέπει να ‘ναι το αντικείμενο της προσευχής μας, της πρακτικής μας αγάπης, της ελπίδας μας.

Ο άδης δεν είναι ποτέ για τους άλλους. Και κείνος, που ανακαλύπτει, πως βρίσκεται στον άδη, και, κατά κάποιο τρόπο, είναι υπεύθυνος κι ένοχος για τον άδη, εκείνος δε μπορεί να μη συναντήσει τον Χριστό.

Όμως, αν αρνηθεί ν' ανοίξει την καρδιά του, τότε ο άδης θα ‘ναι γι' αυτόν αιώνιος. 

Λοιπόν, να ‘σαι βέβαιος, πως ο Χριστός βρίσκεται εκεί μαζί του.

Olivier Clement

Πατέρας Δανιήλ Χόργκα: «Είδα ότι σχεδόν σε κάθε σπίτι υπήρχε ένας διάβολος που καθοδηγούσε, δίνοντας οδηγίες σε όλους τι να κάνουν. Τον είδα».

Πατέρας Δανιήλ Χόργκα: «Είδα ότι σχεδόν σε κάθε σπίτι υπήρχε ένας διάβολος που καθοδηγούσε, δίνοντας οδηγίες σε όλους τι να κάνουν. Τον είδα».

Ο πατήρ Δανιήλ Χόργκα είναι γνωστός για το πνευματικό του χάρισμα να βλέπει πράγματα από τον αόρατο κόσμο και για τη δύναμη της προσευχής του, η οποία τρομοκρατεί όσους αντιτίθενται στην πίστη. Οι μαρτυρίες όσων τον γνώριζαν περιγράφουν τρομακτικές στιγμές.

Ιστορίες απ' το Άγιον όρος - Ο ασκητής που άκουγε τον Θεό !!

Ιστορίες απ' το Άγιον όρος - Ο ασκητής που άκουγε τον Θεό !!

Η  ιστορία αφορά έναν από τους πιο «κρυφούς» ασκητές που πέρασαν από τα Καρούλια, τον Γέροντα Στέφανο τον Σέρβο, ο οποίος έζησε για δεκαετίες σε μια σπηλιά που κρεμόταν κυριολεκτικά πάνω από την άβυσσο.

​

​Ο γέροντας είχε να κατέβει στον κόσμο (στα μοναστήρια ή στις Καρυές) πάνω από 15 χρόνια. Ζούσε σε μια σπηλιά τόσο μικρή, που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του έβγαιναν έξω από την είσοδο, πάνω από το κενό.

​Κάποτε, ένας πεζοπόρος μοναχός, που είχε χάσει το μονοπάτι μέσα στην ομίχλη, είδε μια φιγούρα να κάθεται ακίνητη στην άκρη ενός βράχου. Πλησίασε με χίλιες προφυλάξεις και βρήκε τον Γέροντα να κοιτάζει το πέλαγος.

​— «Γέροντα, πώς αντέχετε εδώ;» ρώτησε ο μοναχός. «Δεν έχετε έναν άνθρωπο να ανταλλάξετε μια κουβέντα, δεν έχετε ένα βιβλίο, ούτε καν ένα ραδιόφωνο να μάθετε τι γίνεται στον κόσμο;»

​Ο Γέροντας Στέφανος έστρεψε το βλέμμα του, που ήταν καθαρό σαν το νερό της πηγής, και του απάντησε:

​«Παιδί μου, ο κόσμος έχει πολύ θόρυβο και λίγη ουσία. Αν είχα ραδιόφωνο, θα άκουγα τα νέα των ανθρώπων. Τώρα που έχω τη σιωπή, ακούω τα νέα του Θεού. Ξέρεις τι μου είπε σήμερα ο άνεμος; Ότι ο Θεός ακόμα ελεεί τη γη, παρόλο που Τον ξεχάσαμε. Αυτή η είδηση μου φτάνει για τα επόμενα δέκα χρόνια.»

​​Ο μοναχός, βλέποντας τη φτώχεια του, του πρόσφερε ένα αλουμινένιο φλιτζάνι που είχε μαζί του, γιατί ο Γέροντας έπινε νερό από μια λακκούβα στον βράχο που μάζευε τη βροχή.

​Ο Γέροντας το πήρε στα χέρια του, το κοίταξε

σαν να ήταν χρυσάφι και μετά το άφησε πίσω του, μέσα στη σπηλιά.

— «Σε ευχαριστώ», είπε. «Αλλά πρόσεξε τη σκέψη σου. Μόλις μου έδωσες μια περιουσία. Τώρα, κάθε φορά που θα διψάω, θα σκέφτομαι το φλιτζάνι μου. Μέχρι χθες, σκεφτόμουν μόνο τη δίψα μου και τον Θεό που τη σβήνει. Βλέπεις πόσο εύκολα ο άνθρωπος γίνεται δούλος των πραγμάτων;»

​​Η πιο συγκινητική στιγμή αυτής της ιστορίας είναι το τέλος της. Όταν μετά από χρόνια ο Γέροντας Στέφανος εκοιμήθη, κανείς δεν το έμαθε αμέσως.​Λέγεται όμως ότι εκείνη την ημέρα, αν και ήταν βαρύς χειμώνας, οι ψαράδες που περνούσαν με τις βάρκες τους κάτω από τα Καρούλια ένιωσαν μια μυρωδιά από λιβάνι και αγριολούλουδα να κατεβαίνει από τον βράχο.

​Όταν κάποιοι μοναχοί ανέβηκαν τελικά στη σπηλιά, βρήκαν τον Γέροντα να κάθεται στη συνηθισμένη του θέση, κοιτάζοντας το Αιγαίο. Το σώμα του ήταν στεγνό και ελαφρύ σαν ξύλο, αλλά το πρόσωπό του είχε ένα χαμόγελο που έλεγε: 

«Είδα αυτά που η σιωπή μου υποσχέθηκε».

Γέροντας Νεκτάριος (Φραγκάκης; 1937-2022) από τη Μονή Παναγίας Καλυβιανής Κρήτης.

"Το ευκολότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις σήμερα είναι να χειροτονηθείς ιερέας. Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να ζεις σαν παπάς. "

***

"Σε όποιον αρέσει να διαδίδει κουτσομπολιά, θέλει να καλύψει τον εαυτό του. Λέει κρυφά στους ακροατές του: «Ελάτε να δείτε τι κάνουν οι άλλοι, για να μην προσέξετε τι κάνω. Έλα να δεις για να μη με δεις... "".

***

"Όταν η Ελλάδα περνάει από εθνική αναταραχή, γεννά ήρωες. Και όταν η Εκκλησία βιώνει διωγμούς, είναι αγία. Πλήθος αγίων. "

- Γέροντας Νεκτάριος (Φραγκάκης; 1937-2022) από τη Μονή Παναγίας Καλυβιανής Κρήτης. 

Ο ΞΈΝΟΣ.

Ο Ξένος

Όταν ο Χριστός διατυπώνει τα θεμελιώδη κριτήρια για την είσοδο στον παράδεισο, δηλαδή στον Εαυτό Του, κατά την Παγκόσμια Κρίση, αναφέρεται στο έλεος και την αδελφική αγάπη.

Πείνασα και μου δώσατε να φάω. Διψούσα και μου δώσατε να πιω. Ήμουν ξένος και με καλωσορίσατε. Γυμνός και με ντύσατε. Άρρωστος και στη φυλακή και με επισκεφτήκατε.

Αλλά στον άπειρο γαλαξία της σκέψης του Θεού, αυτά τα λόγια σημαίνουν κάτι άλλο.

Ο Χριστός έθεσε τον Εαυτό Του, κατά τη δημιουργία, σε καθέναν από εμάς μέσω της αθάνατης εικόνας Του. Είναι εκεί στα βάθη της ύπαρξής μας ως σοφία, λογική, αγάπη, λαχτάρα, ελεύθερη βούληση, δημιουργικότητα, Φως. Είναι εκεί. Και μας περιμένει να Τον ταΐσουμε, να Τον φροντίσουμε, να Τον καλλιεργήσουμε. Είναι ο Χριστός πεινασμένος, διψασμένος, κλαίει μέσα μας, περιμένοντας ένα σημάδι, μια επιθυμία για να γίνει τα πάντα μέσα μας. Η αιώνια ευτυχία είναι ακριβώς αυτή η εκπλήρωση του σιωπηλού Λόγου στα βάθη της ανθρωπότητας. Η ένωση με τον Θεό είναι ο θεμελιώδης στόχος της δημιουργίας.

Ο Χριστός μέσα μας πρέπει να τρέφεται μέσω της Ευχαριστίας. Είναι σαν ένα άπειρο μωρό που χτυπάει στην καρδιά σας, περιμένοντας την αγάπη σας. Πρέπει να ποτιστεί από την έκχυση της αγάπης μας εν Αγίω Πνεύματι. Πρέπει να τον προσεγγίσουμε, γιατί είναι ο υπέροχος Ξένος της Εμμαούς που προσποιείται ότι συνεχίζει, που ποτέ δεν θα εισέβαλε με το ζόρι στην καρδιά σας. Πρέπει να ντυθεί με την ομορφιά των αρετών, των οποίων τα εικονίδια είναι τα ιερατικά άμφια, η εσωτερική δόξα χωρίς την οποία είμαστε γυμνοί και χαμένοι για την αιωνιότητα. Πρέπει να θεραπευτεί από την άπειρη λαχτάρα να αγαπάμε μάταια κάποια πλάσματα ερωτευμένα με τη νεκρή ύλη. Πρέπει να τον αναζητήσουμε στο μπουντρούμι της ύπαρξής μας, όπου δένουμε τα πόδια του σε ξύλινα δοκάρια και τον προετοιμάζουμε για τη Σταύρωση μέσω της αμαρτίας και της αδιαφορίας. Πρέπει να απελευθερωθεί από τη σκληρή φυλακή της καρδιάς, όπου υποφέρει σιωπηλά μέχρι την ίδρυση της μετά θάνατον ζωής.

Αν το κάνουμε αυτό, θα είμαστε Βασιλείς μαζί Του. Αν όχι, θα περιμένουμε κλαίγοντας για μια αιωνιότητα για Εκείνον που μας αγάπησε και πέθανε για εμάς.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Η μέλλουσα κρίση .Λεπτομέρεια τοιχογραφίας, ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Ξουρύχτι Πηλίου, 2025.

"ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με" Τοιχογραφία, ναός Ταξιαρχών, Μηλιές Πηλίου, 2024.

Η παλαιότερη εκτύπωση της Δευτέρας Κρίσης ήταν ξυλόγλυπτη στη Μονή Νεάμτς, κατά τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα.

Η παλαιότερη εκτύπωση της Δευτέρας Κρίσης ήταν ξυλόγλυπτη στη Μονή Νεάμτς, κατά τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα.

Τυπώθηκε σε φύλλο διπλωμένο στα τρία και προσαρτημένο στο τέλος της Καινής Διαθήκης που τυπώθηκε στη Μονή Νεάμτς το 1818.

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής. Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Συγκλονιστική ἐμπειρία περί Κρίσεως.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

Συγκλονιστική ἐμπειρία περί Κρίσεως

Κάτι μοῦ εἶπε ἡ σεβαστή Γερόντισσα καί ἔκανα πολλή προσευχή (να μοῦ φανερωθεῖ), ἐάν ἦτο ἁμαρτία καί πόσο μεγάλη, μήπως ἐλύπησα τή Γερόντισσα. Θεωροῦσα ὅτι εἶχα λυπήσει τόν Θεόν. Ἔκανα πολλή προσευχή μετά δακρύων πολλῶν. Μόλις ξάπλωσα μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, προσπαθοῦσα νά βρῶ τήν συγχώρηση ἀπό τόν Θεό. Καί μόλις ἐκλίθην δι᾽ ὕπνον, εἶδα σάν νά βγαίνω ἀπό τό σῶμα μου. 

Πρῶτα ἔβλεπα ὅτι ἄρχισα να ξεκολλῶ ἀπό τά πόδια μου τά ὁποῖα αἰσθανόμουν ὅτι εἶχαν παγώσει, ἔπειτα ἕως τήν μέση πάγωσα, ἔπειτα πάγωσαν τα χέρια μου καί εἶχα φθάσει ὅλη νά εἶμαι στην καρδιά. Ελεγα μέ τόν λογισμό: «Τώρα θα φύγω». Καί πράγματι, ἀνοίγω το στόμα μου καί βγαίνω. Βλέπω κάτω τό σῶμα μου νεκρό καί ἔλεγα: «πῶς ζοῦσα ἐκεῖ μέσα;» Πολύ άσχημο τό ἔβλεπα, δέν ἤθελα νά μοῦ ἔλεγαν να ξαναμπῶ πάλι μέσα στόν ἑαυτό μου. Ἀφοῦ ἐφύγαμε ἀπό ἐκεῖ πού της ἄγγελο, ν' ἀνεβεῖ ἔβλεπα τόν ἑαυτό μου, πᾶμε με τον φύλακά μου ψηλά ψηλά. Σχίζουμε νέφη, συναντοῦμε ἄλλου είδους πράγματα, ξένα ἀπό τά ἐπίγεια, βαδίζουμε, βαδίζουμε σαν πετώντας. Τελικά έφθασα, ἀφοῦ πολλά εἶδα στην Κρίση τοῦ Θεοῦ. Ὡραῖοι θάλαμοι, δεν γράφονται, οὔτε ἐκφράζονται. 

Τρεῖς θρόνοι μέ τρία πρόσωπα ὁ κάθε θρόνος, με ὡραῖα τραπέζια καί ἔκριναν τόν κόσμο ὅλο, ὁ καθείς μέ τίς πράξεις του καί ἔργα του.

Ἐκεῖ ὅλοι τρέμαμε τήν τελευταία ἀπόφαση πού ἔπαιρνε κανείς, ὅλοι κρατούσαμε ἀπό ἕνα μπλοκάκι μέ τίς ἁμαρτίες καί ἔργα. Ἐκεῖ φόβος μέγας, δέος πολύ, ἱκεσία πολλή εσωτερική, γιά τό τί ἀπόφαση θά βγεῖ.

Βλέπω κι ἐγώ τόν ἑαυτό μου ὅτι ἦρθε ἡ σειρά μου καί στούς τρεῖς θρόνους στούς κριτάς, σέ τρεῖς μεριές τόν ἑαυτό μου τόν ἔβλεπα καί ἐγώ τώρα σε τέταρτη, πού θεωροῦσα στίς τρεῖς καταστάσεις τόν ἑαυτό μου πού κρινόμουν στην Κρίση ἀπό τούς τρεῖς θρόνους καί κριτάς, ὁλόλαμπρη, μές στό φῶς, ἐστεφανωμένη μέ ἀξιώματα θαυμάσια καί φοβερά, καί γλυκεῖα, ἱλαρή. 

Πῶς νά περιγράψω τό μυστήριον, τό μυστήριον τοῦ θανάτου καί τῆς Κρίσεως; Τελικά φθάνω στήν ἐξέταση, ἐκεῖ ὅλα ἦσαν φανερά, ἔργα καί διαλογισμοί, ὅλα ἐγνωρίζοντο ἀπό τούς κριτάς.

Βγαίνει ἡ μία ἀπόφασις, βλέποντας τό χαρτί μου, ἀπό ὅ,τι ἦταν γραμμένα καί σβησμένα ἀπό τήν ἐξομολόγηση. Μέ σιγή, τά πάντα γυμνά ἐκεῖ καί τετραχηλισμένα, μέ στέλνουν οἱ πρῶτοι τρεῖς στούς δεύτερους τρεῖς. Βλέπω τώρα τόν δεύτερο ἑαυτό μου στούς δεύτερους κριτάς.

Βλέπουν πάλι τό χαρτί μου πού κρατοῦσα, πάλιν σιωπηλά μέ στέλνουν στους τρίτους. Καί ἐκεῖ βλέπουν τό διαβατήριό μου νά τό πῶ (δηλ. τό μπλοκάκι μου πού ἦταν τό πνευματικό μου διαβατήριο). Απάντηση καμία. Ὅλοι ἱλαροί πού τούς ἔβλεπα, χαρά καί φόβος, ἔκθαμβη και ἐκστατική, δέν μπορῶ νά ἐκφραστῶ διά τήν στιγμή αυτή. Ρωτοῦσαν ποῦ νά μέ κατατάξουν, καί στό βάθος ή Κυρία Θεοτόκος καί ὁ γλυκύς Ἰησοῦς Θεός ἀπό τά πάντερπνα παλάτια πῆραν τήν ἀπόφαση. Ἄκουσα τί μοῦ εἶπαν καί σέ ποιό μέρος κατατασσόμουν. 

Καί ἐκεῖ στήν μεγάλη μου χαρά, μέ παίρνει ὁ ὁδηγός μου καί μέ φέρνει πίσω. Στενοχώρια ἐγώ πολλή, βλέπω τόν ἑαυτό μου κάτω νεκρό καί μοῦ λέγει: «Μπές πίσω μέσα», ἐγώ δέν ἤθελα, τοῦ λέγω: «Κύριέ μου, βρωμάει, δέν μπορῶ νά μπῶ, ἀφῆστε μου σέ αὐτήν τήν πολυτέλεια να μείνω. Σ' αὐτήν τήν δυσωδεστάτη σάρκα καί ζωή δέν θέλω να ξαναμπῶ». «Όχι», μου λέει, «ἄλλη φορά θα σε πάρω». Με μεγάλη αγωνία τοῦ λέγω: «ἀπό ποῦ νά μπῶ;» Μοῦ λέγει: «ἀπό ὅπου βγῆκες, ἔτσι εἶναι ἡ βουλή τοῦ Θεοῦ».

Καί σάν τό ψάρι στό νερό, παρότι οὔτε ἤθελα νά ἐπιστρέψω πίσω, παίρνω δύναμη καί ἀπό τό στόμα μπῆκα στόν ἑαυτό μου καί ἀμέσως ἀνοίγω τα μάτια μου καί ἤμουν στήν θέση μου.

Τί νά σκεφθῶ; Ἀκόμη ἡ μνήμη καί ἡ ἔξοδος αυτή καί ὅλα ἀξέχαστα μένουν. «Ἄχ! Ἰησοῦ μου, γλυκύτατε Πατέρα μου, Τριάς Ἁγία ὑπερούσιε, Τρισήλιε Παντοκράτωρ, ἀξίωσέ με παντοτινά νά ζήσω μαζί σας. 

Σκέπασόν με ἀπό πάσης ἐνέδρας τοῦ πονηροῦ καί ἀξίωσόν με νά τρέφομαι μέ τήν δόξαν σου, Ἁγία μου Τριάς παναγία, πρεσβείαις τῆς πανάγνου σου μητρός Θεοτόκου καί πάντων τῶν ἁγίων. Δός πάντοτε φῶς στήν ψυχή μου καί ποτέ μή ἰδῶ σκότος καί ἀμέλεια τῆς ἁμαρτίας.Πάντοτε νά νήφω, να βιάζω (τόν ἑαυτόν μου) καί τίποτε νά μήν μοῦ γίνει ἐμπόδιο διά τήν ἀγάπη σου. Σκέπασόν με, σκέπασόν με! Ἁγία μου

Τριάς παναγία, σέ φιλῶ ἀχόρταγα τά θεῖα σου μεγαλεῖα, Τριάς Μονάς

Ἁγία, φῶς καί πρόσωπα τρία».

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ.

Σημειώσεις αδελφής Συγκλητικής.(Οπτασία παραδείσου καί κολάσεως). Ιερό ησυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριών

Ἐν καιρῷ ξηρασίας

(Οπτασία παραδείσου καί κολάσεως)

Πόσα καί πόσα βάνει ὁ λογισμός να ισορροπήσει την ψυχή, πού πάντα πάει και ξεγλιστρᾶ ἀπό τό καθήκον της. Πολλά φέρω στόν λογισμό, τό πιό πλησίον (εἶναι ὁ θάνατος. Καί τί δέν μοῦ μιλᾶ (γι' αὐτόν

Ὁ θάνατος! Ε, τότε τί γυρίζεις, ψυχή μου; Ποῦ ἔχεις νά ὑπάγεις πλήν τοῦ Θεοῦ σου; Γύρισε εἰς ἑαυτόν καί ἰδέ τά μέσα σου καί τά γύρω σου καί ἐάν μένει τίποτε γιά νά ξεθαρρεύεις καί κάπου. Ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα μέ δάκρυα ἔλουαν τήν ψυχή μου στην προσευχή. Πέρασε ἀρκετά ή νύκτα, νά ξεκουράσω τά ἀρρωστημένα μάτια μου, εἶπα. Καί ξαπλώνω, ἀλλά μέ πῆρε πολύ ἡ αἴσθησις τοῦ θανάτου καί μοῦ ἦταν ἀδύνατον νά κοιμηθῶ. Δέν ξέρω πῶς, μέ παίρνει κάποιος ὁδηγός μου, ἔτσι τό ἔνιωθα, πᾶμε ὥρα, πᾶμε σέ διάφορα άγνωστα ἀλλά ὡραῖα μέρη, τόσον ὄμορφα πού ἔλεγα μέσα μου: «Μά ἐγώ ἔτσι ἤθελα νὰ ζῶ, ἄς μέ ἀφήσει ὁ ὁδηγός μου τώρα ἐδῶ!» Χωρίς νά μιλᾶμε, ξέραμε ὁ ἕνας τά τοῦ ἄλλου. Βλέπω, βλέπω πολλά ὡραῖα παραδεισένια παλάτια, πάντερπνα, ἄπλετον φῶς, τροφή εὐφρόσυνος καί ἀγνώριστος ὡς πρός τά γήινα. Ἔπειτα, μέ κατεβάζει κάτω. Βλέπω μιά μεγάλη οπή ὅπου λεγόταν Ἅδης. Βλέπω κύματα θαλάσσης μαῦρα μεγάλα καί φωτιά μέσα να βράζει τό κῦμα καί ὁρμώντας ἐπάνω κάθε φορά φουρτουνιασμένα καί ἀγριεμένα, βγαίναν ἐπάνω ἄνθρωποι πού ἦταν μέσα στό κῦμα ποὺ ἔβραζε καί φώναζαν πολύ δυνατά τό «οὐαί». Καί σέ ἄλλο κῦμα φώναζαν τό «ἀλλοίμονον». Κλαίγαν, φώναζαν πολύ. Οἱ δαίμονες μέσα κι αὐτοί καί μέ τά καμάκια τους βουτούσαν μέσα πάλι τούς ἀνθρώπους ὅταν τό κῦμα τούς ἔβγαζε ἔξω, συνέχεια γινόταν αὐτό. Ἦταν ἀνεκδιήγητος ὁ φόβος ὅπου ἔνιωθα, πού κάνω νεῦμα στόν ὁδηγό μου ὅτι φοβᾶμαι καί μέ νεῦμα μοῦ κάνει: «μή φοβᾶσαι». Μέ πῆρε φόβος και τρόμος ἀλλά μέ καθησυχάζει ὁ ὁδηγός μου. Μετά ἀλλοῦ ὁδεύσαμε και κατόπιν συνῆλθα. Πώ! Πώ! Στ' αυτιά μου ὁ κλαυθμός καί ὁ ὀδυρμός, πάγωσα ἀπό τόν φόβον. Καί τί να πρωτοσκεφτώ. «Θεέ μου παντοδυναμε, ἐφρικίασε ὁ νοῦς μου καί ἡ καρδιά μου. Εάν, Κύριέ δέν μοῦ ἔδινες νά ἐλπίζω εἰς σέ καί νά θαρρῶ ὅλη εἰς σέ, θά εἶχα τελειώσει τῆς παρούσης ζωῆς. Ἀλλά ἀξίωσόν με, Θεέ μου, διά τῆς σῆς ἀπείρου εὐσπλαχνίας, μήν τύχω τῆς αὐτοῦ μερίδος, δηλαδή τοῦ Ἅδη, ἀλλά τῆς σῆς. Φώτισέ με νά ποιῶ τό δικό σου θέλημα καί νά μέ ἐλεεῖς, ὡς ἐλεήμων ὑπάρχων καί φιλάνθρωπος. Νά μέ ἐλεεῖς πάντα. Δούλη σου εἶμαι ἁμαρτωλή καί παιδί σου».

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ.

Το επταφώτιστο καντήλι.

Το επταφώτιστο καντήλι

Ένας νέος μοναχός πήγε κάποτε σε έναν σοφό Γέροντα και του είπε:

- Γέροντα, γιατί η Εκκλησία όρισε κάθε ημέρα να είναι αφιερωμένη κάπου; Δεν αρκεί να αγαπάμε τον Θεό όλες τις ημέρες;

Ο Γέροντας τον πήγε μπροστά σε ένα μεγάλο επτάφωτο καντήλι.

- Βλέπεις αυτά τα επτά φώτα; τον ρώτησε.

- Ναι, Γέροντα.

- Είναι όλα φωτιά. Όμως το καθένα φωτίζει από άλλη θέση.

Η πρώτη φλόγα Κυριακή

«Η Κυριακή είναι η Ανάσταση. Αν χαθεί αυτό το φως, όλα σκοτεινιάζουν.»

Η δεύτερη  Δευτέρα

«Οι Άγγελοι μάς θυμίζουν ότι ο ουρανός δεν είναι μακριά.»

Η τρίτη Τρίτη

«Ο Τίμιος Πρόδρομος μάς καλεί σε μετάνοια. Χωρίς μετάνοια, η καρδιά δεν καθαρίζει.»

Η τέταρτη Τετάρτη

«Ο Σταυρός μάς διδάσκει θυσία.»

Η πέμπτη Πέμπτη

«Οι Απόστολοι μάς θυμίζουν ότι η πίστη δεν κρατιέται για τον εαυτό μας μεταδίδεται.»

Η έκτη Παρασκευή

«Το Πάθος μάς διδάσκει συγχώρεση.»

Η έβδομη  Σάββατο

«Οι Άγιοι Πάντες και οι κεκοιμημένοι μάς θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι ανήκουμε σε σώμα.»

Ο μοναχός έμεινε σιωπηλός.

Και ο Γέροντας κατέληξε:

«Ο Θεός είναι ένας. Αλλά η παιδαγωγία Του είναι σοφή. Μας δίνει κάθε ημέρα και ένα σκαλοπάτι, για να μη βαριόμαστε την αιωνιότητα.»

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού

Ο JEFFREY PEARSON επισημαίνει:"Ένα λείο και δίχως ρυτίδες πρόσωπο αποκαλύπτει μια πέτρινη καρδιά"

Είπε γέρων: Έχουμε περιπτώσεις κοσμικών που μοιάζουν πιο πολύ με τήν Μαρία, αλλά και μοναχούς πού δέν μοιάζουν ούτε και τής Μάρθας.

Κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης πρώην Νέας Ζηλανδίας και Νησιών του Ειρηνικού Ωκεανού Αμφιλόχιος, ο “Γέροντας της Αγάπης”. Είχε μεγάλο ιεραποστολικό έργο αγάπης στην Αφρική, στη Νέα Ζηλανδία, στα Νησιά Φίτζι καθώς και στα άλλα Νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού. Την ευχή του να έχουμε!

Το λουλούδι αναγνωρίζεται από το άρωμά του, ο καιρός από τον άνεμό του και ο άνθρωπος από τον λόγο του.- Πατέρας Υάκινθος

Η ομολογία της πίστης είναι μια πνευματική ανάγκη κάθε έθνους, και ο διωγμός μόνο εντείνει αυτήν την ανάγκη. Όταν καταπιέζεται, η πίστη βαθαίνει, ενδυναμώνεται και εξαπλώνεται με ανανεωμένο σθένος. Άγιος Αμβρόσιος ο Ομολογητής (Ηλαία)

 

Ένας μοναχός ρώτησε τον Μητροπολίτη Ζινόβιο (Μαζούγκα):

 

Ένας μοναχός ρώτησε τον Μητροπολίτη Ζινόβιο (Μαζούγκα): «Μερικοί ασκητές, αντί για την Προσευχή του Ιησού, πρόφεραν μόνο το όνομα του Ιησού...» Ο Μητροπολίτης Ζινόβιο τον κοίταξε επικριτικά και είπε: «Σε ποια ύψη ανεβαίνεις; Δεν θα μπορούσαν να αποσπάσουν τις καρδιές τους από το όνομα του Ιησού, αλλά για σένα, στην κατάστασή σου, η προσευχή του τελώνη είναι πιο κατάλληλη από την Προσευχή του Ιησού».

Για τον καθένα μας, θα έρθει η ώρα που θα σταθούμε ενώπιον του Κυρίου με σκυμμένα κεφάλια, και ο Κύριος θα μας δείξει πού να πάμε.

 

Για τον καθένα μας, θα έρθει η ώρα που θα σταθούμε ενώπιον του Κυρίου με σκυμμένα κεφάλια, και ο Κύριος θα μας δείξει πού να πάμε.

Κατά τη διάρκεια της προσευχής, πείτε, ενώ διαβάζετε την Προσευχή του Ιησού, όταν λέτε «Κύριε, Ιησού Χριστέ» και μετά λέτε «Ελέησόν με», βιώστε εκείνη τη στιγμή που ο Κύριος σας λέει να φοβάστε.

Πρωτοπρεσβύτερος Φεοντόρ Γκιγνάτζε

Από τα απομνημονεύματα του Αρχιερέα Άρτσιλ Μιντιασβίλι.

 

Ένα πρωί νωρίς, ο Γέροντας Γαβριήλ έφτασε στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Τιφλίδα, όπου είμαι ο εφημέριος, συνοδευόμενος από αρκετούς ενορίτες. Άκουγα εξομολογήσεις εκείνη την ώρα. «Πάτερ Αρχίλ, θα δεχτείς καλεσμένους;» μου απάντησε θερμά ο ιερέας. «Κάθε καλεσμένος είναι ένας δωρός από τον Θεό», απάντησα και κάλεσα τον ιερέα να στρώσει το τραπέζι στην τραπεζαρία. Το τραπέζι στρώθηκε και αρχίσαμε να τρώμε.

Ο Γέροντας Γαβριήλ φαινόταν πολύ μεθυσμένος. Κατά καιρούς, μάλιστα, έβγαζε τα λόγια του. Κάποια στιγμή, απευθύνθηκε σε μια γυναίκα με άσεμνη, αν θέλετε, άσεμνη γλώσσα. Αυτά τα λόγια ήταν τόσο συγκλονιστικά στα αυτιά μου που σηκώθηκα και είπα θυμωμένα στον γέροντα: «Πάτερ Γαβριήλ, αυτό δεν είναι πια ανοησία, είναι άσεμνη...» «Ναι, πάτερ Αρχίλ, συγχώρεσέ με, γέροντα», είπε απότομα.

Παρέμεινα προβληματισμένος από τις πράξεις του γέροντα. Πέρασε ο καιρός και έμαθα ότι η ίδια η γυναίκα στην οποία ο Γέροντας Γαβριήλ είχε απευθυνθεί με άσεμνη γλώσσα είχε εισβάλει γυμνή στο κελί ενός μοναχού για να τον αποπλανήσει. Μόνο τότε κατάλαβα το νόημα των λόγων του γέροντα - γιατί τότε, ως ανόητος, είχε αποκαλύψει την ακαθαρσία των προθέσεων και των σκέψεων αυτής της γυναίκας.

Από τα απομνημονεύματα του Αρχιερέα Άρτσιλ Μιντιασβίλι

Αν κάποιος δεχτεί μια ευλογία με σεμνότητα και πίστη, αυτή αποφέρει καταπληκτικούς καρπούς. Αυτή είναι μια εκδήλωση της αγάπης του Θεού. Καθολικός-Πατριάρχης πάσης Γεωργίας Ηλίας Β΄