Η γυναίκα στήν ρουλέτα.

«Μιά γυναῖκα εἶχε μείνει μέ τά τελευταῖα

550 δολάρια στα τραπέζια τῆς ρουλέττας στο Las Vegas.

Ἐξοργισμένη, ἀναφωνεῖ:

—Εἶχα τόση ἄσχημη τύχη σήμερα! Τί στήν εὐχή πρέπει νά κάνω τώρα;

Ἕνας ἄνδρας δίπλα της, τῆς πρότεινε:

—Γιατί δέν παίζεις τήν ἡλικία σου; Μετά ἀπομακρύνθηκε.

Λίγο ἀργότερα, ὁ ἄνδρας ἄκουσε μιά ἀναταραχή

στό τραπέζι τῆς ρουλέττας. Ἔτρεξε πίσω, σπρώχνοντας γιά νά περάση μέσα ἀπ' τό πλῆθος. Ἡ γυναῖκα ἦταν στο πάτωμα, μέ τόν χειριστή τῆς ρουλέττας να

ἔχη γονατίσει κοντά της.

-Τί συνέβη; Εἶναι ἐντάξει;, ρώτησε ὁ ἄνδρας.

Δέν ξέρω, ἀπάντησε ὁ χειριστής. Ἔβαλε ὅλα τά λεφτά της στο 29, καί ἦρθε τό 36. Μετά λιποθύμησε!» 

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Διαμαντακια.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα.

 

ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα

για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα.

Η διεθνής κοινότητα έκανε ένα πολύτιμο δώρο εις την Ελλάδα. Η διεθνής οργάνωση ΟΥΝΕΣΚΟ για τον πολιτισμό, για την ειρήνη κ.λπ. με ομόφωνη απόφαση  του Εκτελεστικού Συμβουλίου  της  έκανε το δώρο- πρόκληση σε μας τους Έλληνες. Μας έκαναν υπερήφανους, αλλά συγχρόνως, μας έφεραν σε δύσκολη θέση μας επιφόρτισαν με ευθύνες.

Συγκεκριμένα την 14^η Απριλίου 2025 το Εκτελεστικό Συμβούλιο    του διεθνούς οργανισμού αποφάσισε να καθιερώσει την 9^η Φεβρουαρίου κάθε έτους ως η παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Μέχρι τώρα αυτό ήταν με απόφαση της πατρίδας μας. Τώρα η εορτή θα γίνεται με την σφραγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ και σε όλο τον πλανήτη.

                Ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος ο Οργανισμός για τους λόγους για τους οποίους έλαβε αυτή την απόφαση. Αναφέρει, λοιπόν:  «Η γλώσσα είναι φορέας πολιτισμού, κιβωτός αξιών, εννοιών, ταυτότητας, όργανο έκφρασης και δημιουργίας, και γέφυρα επικοινωνίας, κατανόησης και συνεννόησης». Μεταξύ των χιλιάδων γλωσσών του κόσμου η Ελληνική Γλώσσα συνδυάζει τέσσερα ιδιαιτέρως σημαντικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον, «την αδιάσπαστη συνέχεια 40 αιώνων προφορικής παράδοσης και 35 αιώνων γραπτής παράδοσης, εάν λάβουμε υπόψη τη γραμμική γραφή Β’, ή τουλάχιστον 28 αιώνες γραπτής παράδοσης, εάν περιοριστούμε στην αλφαβητική γραφή, γεγονός που καθιστά τα ελληνικά την πιο μακροχρόνια, αδιάκοπα ομιλούμενη και γραφόμενη γλώσσα στην Ευρώπη». Υπενθυμίζει εν προκειμένω ότι, όπως είπε ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, «η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ να ομιλείται. Υπέστη τις αλλαγές που υφίστανται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κενό».

Δεύτερον, αναφέρει τη «μοναδική καλλιέργεια ως γλώσσα (λεξιλόγιο, γραμματική και σύνταξη), λόγω της χρήσης της από απαράμιλλες ιστορικές προσωπικότητες της λογοτεχνίας, της ποίησης, του θεάτρου, της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της επιστήμης, όπως ο Όμηρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος, ο Θουκυδίδης, ο Ιπποκράτης, ο Αρχιμήδης και οι Πατέρες της Εκκλησίας».

Τρίτον, την «ευρεία παρουσία σε πολλές γλώσσες, καθώς, διαχρονικά, η ελληνική έχει αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες γλώσσες ως προς την επίδρασή της σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και, δι’ αυτών, ευρύτερα στον κόσμο των γλωσσών».  Επιπλέον, η ιδιαίτερη σημασία της ελληνικής γλώσσας επιβεβαιώνεται σαφώς από το γεγονός ότι διδάσκεται διεθνώς τόσο στην αρχαία της μορφή, σε έδρες κλασσικών σπουδών ανά τον κόσμο, όσο και στη μεσαιωνική (Βυζαντινή) και στη σύγχρονη μορφή της, σε έδρες Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής Γλώσσας παγκοσμίως.

Τέταρτον, σημειώνεται ότι «η ελληνική γλώσσα ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα ανεξάντλητη πηγή της διεθνούς επιστημονικής ορολογίας, ιδιαίτερα στην Ιατρική, καθώς και στα Μαθηματικά, στη Φυσική, στη Χημεία, στη Μηχανική, στην Αστρονομία, στην Κβαντομηχανική, στις κοινωνικές και τις ανθρωπιστικές επιστήμες».

Στην απόφαση μνημονεύεται πως «η ανακάλυψη του αλφαβήτου πριν από 2.800 χρόνια αντιπροσωπεύει μια πραγματική πολιτιστική επανάσταση, που επηρέασε καθοριστικά τον ρου του ανθρώπινου πολιτισμού και της Ιστορίας»,

Στην απόφαση  υπογραμμίζεται πως στη «μετακλασική ελληνιστική περίοδο, η ελληνική υπήρξε για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα, γλώσσα συναλλαγών πολλών λαών (lingua franca) και, συγχρόνως γλώσσα πολιτισμική (kultursprache)». Αιτιολογώντας την απόφαση, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, κι «ο ηλεκτρονικός Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας (Thesaurus Linguae Graecae – TLG), ο οποίος περιλαμβάνει κείμενα γραμμένα στην ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο έως τους ιστορικούς του 15ου αιώνα, αριθμεί 12.000 ελληνικά κείμενα τεσσάρων χιλιάδων συγγραφέων, που περιλαμβάνουν 105.000.000 λέξεις (σε όλους τους τύπους λέξεων που εμφανίζονται στα κείμενα)».

Τονίζεται εις την απόφαση «ως γλωσσική κοιτίδα των βασικών εννοιών του πολιτισμού, της επιστήμης και της φιλοσοφίας, η ελληνική γλώσσα κατέχει, με ιστορικά και αντικειμενικά κριτήρια, ξεχωριστή θέση μεταξύ των γλωσσών του κόσμου».

Σημειώνει, επίσης, ότι «η συνειδητοποίηση της φωνολογικής δομής της ελληνικής γλώσσας οδήγησε τους Έλληνες του 8ου αιώνα π.Χ. στην καινοτόμο αξιοποίηση του συμφωνικού αλφαβήτου των Φοινίκων με την επινόηση του αλφαβήτου, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία ενός νέου φωνηεντικού αλφαβήτου μέσω της μετάβασης από ένα σύστημα γραφής βασισμένο σε συμφωνικά γράμματα σε ένα σύστημα στο οποίο κάθε ήχος, κάθε φώνημα εκπροσωπείται από ένα γράμμα».

 «Η ελληνική έλαμψε την περίοδο της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη δέχτηκε και την αγκάλιασε ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός, ο οποίος υιοθέτησε την ελληνική γραφή με τη μορφή του λατινικού αλφαβήτου, της έδωσε παγκόσμια διάσταση η γλώσσα των Ευαγγελίων, την ανακάλυψε και την ανέδειξε η Αναγέννηση και την αξιοποίησε στο έπακρον ο Διαφωτισμός», σημειώνει το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO, αιτιολογώντας την απόφασή του.

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO τονίζει, επιπλέον, πως ιστορικά η ελληνική γλώσσα κατέχει καίρια θέση στη διανόηση, στη γλωσσική έκφραση και διατύπωση θεμελιωδών εννοιών και λέξεων της ευρωπαϊκής και της ευρύτερης διανόησης, οι οποίες δηλώνονται, προσλαμβάνονται ή ανάγονται σε λέξεις-έννοιες της ελληνικής γλώσσας.

Με βάση τα ανωτέρω, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO αποφάσισε ότι η 9^η Φεβρουαρίου προτείνεται ως «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας», λαμβάνοντας, επίσης, υπόψη του ότι αυτήν την ημερομηνία, το 1857, έφυγε από τη ζωή ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας, Διονύσιος Σολωμός.

Υπενθυμίζεται, πως η UNESCO ήδη έχει αναγνωρίσει διάφορα στοιχεία που συνδέονται με την ελληνική γλώσσα. Δύο στοιχεία καταγεγραμμένης πολιτιστικής κληρονομιάς, «Τα μολύβδινα χρηστήρια ελάσματα του Μαντείου της Δωδώνης» και τον «Πάπυρο του Δερβενίου: το αρχαιότερο βιβλίο της Ευρώπης», τα οποία έχουν καταχωρηθεί στο Διεθνές Μητρώο Μνήμης του Κόσμου (Memory of the World) το 2023 και το 2015, αντίστοιχα. Επίσης, δύο επιπλέον στοιχεία της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς: Το «Πολυφωνικό Καραβάνι», το οποίο μελετά, διασώζει και προάγει το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου, συμπεριληφθέν το 2020 στο Μητρώο Καλών Πρακτικών Διασώσεως και τον «Βυζαντινό Ψαλμό», που ενεγράφη το 2019 στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας.

Αυτά αναφέρει, μεταξύ άλλων το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO και αποτελούν ύμνο για την γλώσσα μας και για το έθνος μας. Δίνει απάντηση στους ισχυρισμούς κάποιων προοδευτικών πως δεν υπάρχει συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας. Η Ελλάδα, ως έθνος, έχει συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία χιλιάδων χρόνων.

Τον πολύτιμο θησαυρό της γλώσσας μας είναι ανάγκη να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού. Δεν έχει ανάγκη εισαγωγής ξενικών λέξεων και προτάσεων. Την αφήνουμε να εξελιχθεί φυσιολογικά και όχι με νόμους οι οποίοι δεν συζητούνται, καν, στην Βουλή. Τα πνεύματα και οι τόνοι είχαν ( έχουν ) την σημασία τους. Χρήσιμα ήταν και είναι.

Έχουμε υποχρέωση να αγωνιστούμε για την απαλλαγή της από τις περιττές και επιβλαβείς εισαγωγές. Δεν στήνομε οδοφράγματα, σταματάμε να ασελγούμε εις βάρος της.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Ο ταπεινός εργάτης του Χριστού.

 

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος.

Ο ταπεινός εργάτης του Χριστού.

 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γεννήθηκε από γονείς ενάρετους και ευλαβείς σε χωριό της λεγόμενης Μικράς Ρωσίας ( σημερινή Ουκρανία ) περί το 1690. Πολέμησε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο και το 1711 συνελήφθη αιχμάλωτος για να καταλήξει δούλος σε Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο καταγόμενον από το χωριό  Προκόπιον της Μικράς Ασίας. Αρκετοί αιχμάλωτοι χριστιανοί για διάφορους λόγους ιδιοτελείς ασπάστηκαν τον Μουσουλμανισμό.

Ο Ιωάννης μεγάλωσε από τους ευσεβείς γονείς του με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Aγαπούσε πάρα πολύ τον Θεό. Ήταν από εκείνους τους νέους που τους κάνει σοφούς ο Θεός για τους οποίους ο σοφός Σολομών γράφει «Ο δίκαιος είναι γνωστικός και στη νεότητά του. Διότι τιμημένο γήρας δεν είναι το πολυχρόνιο, ούτε μετριέται με τον αριθμό των ετών. Η φρονιμάδα πιο νέους ανθρώπους είναι σεβάσμια ωσάν να είναι γέροντες και ο καθαρός βίος τους κάνει ωσάν να είναι γέροντες πολύμαθοι».

Ο μακάριος Ιωάννης με την θεόσδοτη σοφία έκανε υπομονή στη δουλεία και στα πειράγματα των άλλων που τον αποκαλούσαν «άπιστο» γιατί πίστευε στον Άγιο Τριαδικό Θεό, ενώ αυτοί ήταν πιστοί σε ανύπαρκτο θεό  ( Αλάχ ).  Άπαγε της βλασφημίας… Δήλωνε με χριστιανική παρρησία ότι προτιμούσε τον θάνατο παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Στον αγά είπε με παρρησία: «Εάν με αφήσεις ελεύθερο στην πίστη μου, θα είμαι πολύ πρόθυμος στις διαταγές σου. Αν με βιάσεις να αλλαξοπιστήσω, γνώριζε ότι σού παραδίδω την κεφαλή μου, παρά την πίστη μου. Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θα αποθάνω».

Ο Θεός διαπιστώνοντας την πίστη και το γενναίο φρόνημα του Ιωάννη μαλάκωσε την καρδιά του αγά, ο οποίος πρότεινε στον Ιωάννη να μετακομίσει σε ένα δωμάτιο δίπλα από τον στάβλο που κατοικούσε. Ο Ιωάννης αρνήθηκε και συνέχισε να κατοικεί στον στάβλο με τα ζώα. Εκεί σε μια γωνιά ανέπαυε το κουρασμένο σώμα του και ευχαριστούσε τον Θεό που τον αξίωσε να έχει ως κλίνη τη φάτνη των ζώων όπως ο νεογέννητος ενανθρωπήσας Χριστός. Κάθε βράδυ ο στάβλος γέμιζε από τις προσευχές του Ιωάννη και η κακοσμία των ζώων γινόταν οσμή ευωδίας  πνευματικής. Ο χώρος είχε γίνει το ασκητήριο του Ιωάννη. Έτρωγε ελάχιστο και έπινε μόνο ολίγο νερό. Κοιμόταν στα άχυρα και ως σκέπασμα είχε μια παλιά κάπα.

Συνέχεια έψαλλε τους λόγους του ιερού ψαλμωδού: «Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ἐρεῖ τῷ Κυρίῳ· ἀντιλήπτωρ μου εἶ καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου καὶ ἐλπιῶ ἐπ’ Αὐτόν. Ὅτι Αὐτὸς ρύσεταί με ἐκ παγίδος θηρευτοῦ καὶ ἀπὸ λόγου ταραχώδους. Ἔθεντο με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ, ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου. Ἐγὼ δὲ πρὸς τὸν Κύριον ἐκέκραξα ἐν τῷ θλίβεσθαί με καὶ εἰσήκουσέ μου. Κύριος φυλάξει τὴν εἴσοδόν μου καὶ τὴν ἔξοδόν μου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. Πρὸς σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου Κύριε, τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ. Ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν, οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτιρῆσαι ἡμᾶς». Ψαλμούς σιγόψαλλε και κατά την ώρα που ακολουθούσε πίσω από το άλογο του αφέντη του.

Η παρουσία του Ιωάννη έφερε ευλογία στο σπίτι του αφεντικού του, ο οποίος πλούτισε κατά κόσμο και έγινε ισχυρός στην περιοχή. Ο Άγιος συνέχιζε τον αγώνα και την προσευχή. Τις νύκτες πήγαινε, κρυφά, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου όπου αγρυπνούσε και κάθε Σάββατο μεταλάμβανε των αχράντων μυστηρίων. Ο Κύριος, « ο  ετάζων καρδίας και νεφρούς », έκανε  να μη περιπαίζουν και να τον υβρίζουν οι συνδούλοι του και οι άλλοι  αλλόθρησκοι  τον Ιωάννη.

Ο αφέντης του Ιωάννη αφού πλούτισε αποφάσισε να επισκεφθεί την Μέκκα, την ιερά πόλη των Μωαμεθανών. Μια ημέρα όταν η γυναίκα του αφέντη εξέφρασε την άποψη ότι το πιλάφι που είχαν ετοιμάσει για το τραπέζι φίλων και συγγενών αρέσει στον απόντα αφέντη, ο μακάριος Ιωάννης μετά από προσευχή θερμή έστειλε με θαυματουργικό τρόπο το πιάτο με το πιλάφι στο δωμάτιο του αφέντη στη Μέκκα. Όταν άκουσαν αυτό από τον Ιωάννη γέλασαν όλοι οι συνδαιτημόνες. Μετά από λίγες ημέρες επέστρεψε ο αφέντης έχοντας μαζί του το πιάτο και διηγήθηκε το συμβάν . Το θαύμα αυτό διαδόθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή. Ο αγάς και η σύζυγός επαναλαμβάνουν την πρόταση προς τον Άγιο να μετακομίσει. Ο Άγιος αρνήθηκε και συνέχισε την άσκηση και την προσευχή στον στάβλο.

Πλησιάζοντας το τέλος της επίγειας ζωής,  ασθενής και ξαπλωμένος στα άχυρα τα αγιασμένα από τις προσευχές και την άσκηση, ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Ο ιερέας φοβούμενος τους Τούρκους μετέφερε την Θεία Κοινωνία κρυμμένη σε μήλο. Ο μακάριος Ιωάννης μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου κοιμήθηκε εν Κυρίω. Ήταν 27 Μαΐου του 1730. Ο Ίππαρχος επέστρεψε να ενταφιαστεί με με τα ορθόδοξα χριστιανικά έθιμα.

Το 1773 μ.Χ. το ακέραιο και ευωδιάζον λείψανο του Αγίου τοποθετήθηκε στον ιερό  ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Προκόπι στη συνέχεια στον ιερό ναό του Αγίου Βασιλείου και τέλος στον ναό που ανεγέρθηκε προς τιμή του.

Το 1832 ο Οσμάν πασάς εισέρχεται στο Προκόπι το οποίο λεηλατεί και καταστρέφει. Μια ομάδα στρατιωτών του ανοίγει την λάρνακα με το λείψανο του Αγίου, νομίζοντας ότι έχει θησαυρούς. Επειδή δεν βρήκαν τίποτα, αποφάσισαν να κάψουν το λείψανο. Πράγματι, βάζουν φωτιά αλλά αυτό παραμένει ακέραιο. Ένιωσαν ότι ζούσε και τους έδιωχνε. Έντρομοι οι άπιστοι αποχώρησαν και άφησαν στο τόπο  τα λάφυρα που είχαν. Οι πιστοί Χριστιανοί την επομένη ημέρα τοποθέτησαν πάλι το σεπτό σκήνωμα στην λάρνακα.

Τον Οκτώβριο του 1824 το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε στην Εύβοια μαζί με τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας.

Επιγραμματικά θα αναφερθούμε στα θαύματα του Αγίου Ιωάννου.

1.      Το έτος 1862, ημέρα Σάββατο, γίνεται σεισμός και ο Άγιος κρατάει την στέγη της Ελληνικής Σχολής και σώζονται οι μαθητές της Σχολής.

2.      Ο Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Τσαλίκης ( σήμερα Άγιος ) υποβάλλεται σε τρείς χειρουργικές επεμβάσεις και τον χειρουργό ιατρό βοηθούν οι Άγιοι Ιωάννης και Δαυίδ.

3.      Το 1985 ο Άγιος θεραπεύει παιδάκι Ελληνίδας μητέρας το οποί πάσχει από ακρομεγαλία.

4.      Ο Άγιος θεραπεύει άλλο παιδί το οποίου τα πόδια και οι ωμοπλάτες ήταν ενωμένα.

5.      Το 1978 η Μαρία Σιάκα από την Κύπρο καμπουριασμένη για 18 χρόνια θεραπεύεται από τον Άγιο.

6.      Το 1965 η μορφή του Αγίου αποτυπώνεται σε τοίχο οικίας.

7.      Το 1978 ο Μητροπολίτης Χαλκίδος αναφέρει δυο θαύματα: α) ελληνικό πλοίο στη Βόρεια Θάλασσα θαλασσοδέρνεται. Μετά από προσευχή του καπετάνιου στον Άγιο το πλοίο με  θαυμαστό τρόπο βρίσκεται στο λιμάνι προορισμού του. β) Νεαρή κυρία, με το όνομα Φρειδερίκη, από το Αιγάλεω, παράλυτη και με ιατρική γνωμάτευση για  το αθεράπευτο της αρρώστιας της μετά από θερμή, εγκάρδια παράκληση προς τον Άγιο, θεραπεύτηκε.

8.      Το 2008 ο πατήρ Π Δημητράκος προς τον Μητροπολίτη Χαλκίδος με επιστολή του εξιστορεί την περιπέτεια της υγείας της πρεσβυτέρας του και την ίασή της με την επέμβαση του Αγίου.

Η μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου τιμάται κάθε έτος στις 27 Μαΐου

 

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Άγιος Κωνσταντίνος Μέγας, Ισαπόστολος και πρώτος Ορθόδοξος Αυτοκράτορας και Αγία Ελένη Ισαπόστολος και μητέρα του.

 

Άγιος Κωνσταντίνος

Μέγας, Ισαπόστολος και πρώτος Ορθόδοξος Αυτοκράτορας

και Αγία Ελένη Ισαπόστολος και μητέρα του.

Η οικογένεια αποτελεί το πρωταρχικό κύτταρο κάθε κοινωνίας και σε κάθε εποχή. Η «ποιότητα» της οικογένειας αποτελεί το καθοριστικό στοιχείο για την πορεία της κοινωνίας. Η δημιουργία οικογένειας δεν αποτελεί εμπόδιο για την πορεία του ανθρώπου προς την κατά χάρη θέωση. Θα έγραφα ότι πολλές φορές την βοηθά αυτή την πορεία. Υπάρχουν άγιοι σύζυγοι ή πατέρας και παιδιά ή μητέρα με παιδιά. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την περίπτωση μητέρας και υιού. Ναι, καλά αντιληφθήκατε, αναφερόμαστε  στους ισαποστόλους Αγία Ελένη και τον υιό της Άγιο Κωνσταντίνο τον κατά την Ιστορία Μέγας.

Αγία Ελένη

Ελληνίδα γεννηθείσα στο Δρέπανο της Μικράς Ασίας περί το 247 μ. Χ., Ήταν κόρη πανδοχέα και σύζυγος του Κωνστάντιου ή Κωνσταντίνου Χλωρού. Τον Κωνσταντίνο γέννησε μεταξύ των ετών 272-288 στη  Ναϊσό της Μοισίας. Μετά από πέντε έτη ο Κωνστάντιος γίνεται Καίσαρας από τον Διοκλητιανό και επειδή η Ελένη ήταν ταπεινής καταγωγής, αυτό ήταν αντίθετο στο νομικά πλαίσιο της εποχής, την χωρίζει και παντρεύεται την θετή κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, Θεοδώρα. Ο Μέγας Κωνσταντίνος τιμούσε υπερβολικά την μητέρα του. Έβαλε τη μορφή της σε νομίσματα και ονόμασε Ελενόπολη τη γενέτειρά της.

Η Αγία έδειξε την ευσέβειά της προς την Εκκλησία με πολλές ευεργεσίες και ανοικοδομήσεις ναών σε πολλές πόλεις, όπως στη Ρώμη του Τιμίου Σταυρού, στην Κωνσταντινούπολη των Αγίων Αποστόλων , στο όρος των Ελαιών τη Βασιλική της Γεθσημανή. Το 326 πήγε στους Αγίους Τόπους όπου  «με μέγαν κόπον και πολλὴν έξοδον και φοβερίσματα ηύρεν τον τίμιον σταυρὸν και τους άλλους δύο σταυρούς των ληστών», όπως γράφει ο Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. Με θαυμαστό τρόπο ξεχώρισε ο Σταυρός του Σωτήρα Χριστού μας από εκείνους των ληστών.

Μετά από την εύρεση των Σταυρών κατά το ταξίδι της επιστροφής πέρασε και από την αγιοτόκο Κύπρο.

Σε ηλικία ογδόντα ετών κοιμήθηκε ειρηνικά αφήνοντας την περιουσία της στο γιό της και στα εγγόνια της. Ο υιός της Άγιος Κωνσταντίνος μετέφερε το τίμιο λείψανό της και το έθαψε στην Κωνσταντινούπολη στον ναό των Αγίων Αποστόλων.

Άγιος Κωνσταντίνος

Μετά τον θάνατο του Κωνστάντιου ο στρατός ανακήρυξε Αύγουστο τον υιό του, Μέγα Κωνσταντίνο. Μια σειρά ιστορικών γεγονότων έφερε αντιμέτωπους τον Άγιο Κωνσταντίνο και τον Μαξέντιο, γιό του Μαξιμιανού, ο οποίος υπερτερούσε σε αριθμό στρατιωτών. Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν συγκρατημένος και ήθελε να ζητήσει την βοήθεια του Θεού. Ο ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει ότι έφερε στη σκέψη του όλους εκείνους που στράφηκαν προς τους ειδωλολατρικούς θεούς και το τέλος που είχαν. Άρχισε να προσεύχεται στον Θεό και τότε είδε σε όραμα ένα Σταυρό με την επιγραφή  «τούτῳ νίκα». Το βράδυ εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Χριστός, ο οποίος τον προέτρεψε να κατασκευάσει απομίμηση αυτού και να το έχει ως φυλακτήριο στους πολέμους. Έχοντας ως λάβαρο το κατασκεύασμα αυτό προχωρά χωρίς αντίσταση και φθάνει στη Ρώμη και δείχνει ενδιαφέρον για τους Χριστιανούς και για την Εκκλησία στην Αφρική.

Το 313 μ.Χ. στα Μεδιόλανα γίνεται ο γάμος του Λικινίου και της αδελφής του Κωνσταντίνου, Κωνσταντίας. Τότε γίνεται μια ιστορική συμφωνία μεταξύ Κωνσταντίνου και Λικινίου για την καθιέρωση της ανεξιθρησκείας.

Ένα σοβαρό πρόβλημα για την εποχή ήταν ο Αρειανισμός, η αίρεση του Αρείου που κατέλυε το δόγμα της Τριαδικότητας. Αμέσως έστειλε επιστολή στον επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο και στον Άρειο. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Αμέσως συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ.

Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι προσήλθε στη Σύνοδο ο Κωνσταντίνος με ευσέβεια και ταπεινότητα. Τόνισε στην ομιλία του «περὶ της πίστεως σπουδάσωμεν». Τις αποφάσεις της Συνόδου που καταδίκασε τον Άρειο ανέλαβε να προωθήσει με επιστολές του ο Μέγας Κωνσταντίνος στις Εκκλησίες της Αιγύπτου, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αλεξανδρείας και φυσικά εντός της επικράτειας. Επίσης, απαγορεύει την απόκτηση των συγγραμμάτων του Αρείου.

Η τελευταία περίοδος της ζωής του είναι αυτή που τον καταξιώνει στην χριστιανική συνείδηση και τον ανυψώνει πνευματικά. Ο Άγιος κατά το  337 αισθάνεται σημάδια σοβαρής ασθένειας και προσέρχεται σε ιαματικά λουτρά. Η επιδείνωση της ασθένειας τον οδήγησε στην Ελενόπολη, όπου στον ναό των Μαρτύρων ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες.

Ο Άγιος διαισθάνεται το τέλος της επίγειας ζωής του και καλλιεργεί μέσα του την μνήμη του θανάτου. Καταφεύγει σε προάστιο της Νικομηδείας και καλεί τους επισκόπους, προς τους οποίους απηύθυνε τούτους τους λόγους: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».

Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.

Η μνήμη τους εορτάζεται κατ’ έτος την 21^η Μαΐου.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Αββάς Βαρσανούφιος:

 

 

Αββάς Βαρσανούφιος: «Ὅσο γιά τά οὐράνια τάγματα μᾶς ἀποστομώνει ἡ θεία Γραφή ἡ ὁποία ἀναφέρει τά πάντα, λέγοντας: “Αὐτός εἶπε λόγο μόνο καί ὅλα ἔγιναν ἐκ τοῦ μηδενός, Αὐτός ἔδωσε ἐντολή καί ἀμέσως μέ τήν προσταγή του δημιουργήθηκαν τά πάντα. Ἔστησε καί στερέωσε ὅλη τήν κτίσι μέ ἁρμονική τάξι, γιά νά μένη ἀμετακίνητη σέ ὅλους τούς αἰῶνες"(Ψ 148, 5-6). Ὅσα, λοιπόν, ἔστησε καί στερέωσε ὁ Θεός ἀλλάζουν; Σύμφωνα μέ τή Γραφή, ἡ βουλή καί τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, τά δημιουργήματάΤου, δέν μεταβάλλονται [οὐκ ἔστι παρ᾽ αὐτῷ ἀλλοίωσις]»

Τότε πῶς ἔλαβε χώρα ἡ Ἐξέλιξι;

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Διαμαντακια.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

Σας προτείνω....

 «Σᾶς προτείνω νά ἀναλάβετε τό εὐγενές καί

μέγιστο ἔργο: τή δημιουργία τῆς ζωῆς.

Θὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἤδη ἔχετε δημιουργήσει τούς Αστέρες, τούς Γαλαξίες καί ὅλα Αὐτά. Αὐτό πού πρέπει νά κάνετε εἶναι νά γράψετε λίγες ἐξισώσεις σέ μιά Κόλλα Χαρτί —τίς ἐξισώσεις τῆς δημιουργίας καί Στέλνοντος τό Θέλημά Σας στο Σύμπαν, θά τοῦ

Χαρίσετε Ζωή» 

Είπε γέρων:«Πότε ἀκριβῶς ἔμεινε χήρα ἡ “μητέρα φύσι;»

Είπε γέρων:Ο Βασιλέας Χριστός στρέφει τό κόσμο με τό μεγάλο Του νου .

Ο κόσμος είναι φορτισμένος με τό μεγαλείο τού Θεού. έγραψε ο ποιητής Gerand Manley Hopkins.

Δεν έχεις έναν κόσμο να εντυπωσιάσεις. Έχεις έναν Θεό να υπηρετήσεις.

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, για τη Θεοτόκο:

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, για τη Θεοτόκο: «Αυτό συλλογίζεται η ψυχή μου: Αν αγαπώ τόσο λίγο τον Θεό και η ψυχή μου κατακαίεται τόσο πολύ από τη λαχτάρα για τον Κύριο, τότε πόσο μεγάλος ήταν ο πόνος της Θεοτόκου όταν παρέμεινε στη γη μετά την Ανάληψη του Κυρίου;

Δεν κατέγραψε τον πόνο της ψυχής Της, και γνωρίζουμε λίγα για τη ζωή Της στη γη, αλλά είναι εύστοχο να σκεφτούμε ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την πληρότητα της αγάπης Της για τον Υιό και Θεό Της.

Η καρδιά της Θεοτόκου, όλες οι σκέψεις Της, ολόκληρη η ψυχή Της ήταν εξ ολοκλήρου στον Κύριο· αλλά κάτι άλλο της δόθηκε επίσης: Αγαπούσε τους ανθρώπους και προσευχόταν θερμά για τους ανθρώπους, για τους νέους Χριστιανούς, για να τους ενδυναμώσει ο Κύριος, και για ολόκληρο τον κόσμο, για να σωθούν όλοι. Σε αυτή την προσευχή ήταν η χαρά και η παρηγοριά Της στη γη».

Είπε γέρων: Καθετί που υπάρχει, υπάρχει διότι ο Θεός το σκέπτεται. Ο Θεός σκέπτεται τόν κόσμο και ο κόσμος υπάρχει.

Σημειώνει ο Luis Pasten Pasten:

 Σημειώνει ο Luis Pasten Pasten: «Απαντώντας τὴν ἐρώτησι τοῦ νομικοῦ στο σημερινό ανάγνωσμα, ὁ Χριστός λέει μια παραβολή ὅπου μᾶς προτρέπει να

δείχνουμε αλληλεγγύη καί εὐσπλαγχνία στους συνανθρώπους μας σε κάθε περίστασι. Ἡ ἐντολή αυτή μοιάζει μέ τό σκοπό τῶν πυροσβεστῶν στη Χιλή.

Ἐκεῖ, ὅλοι οἱ πυροσβέστες εἶναι ἐθελοντές καί ἐφαρμόζουν τό “νά ἀγαπήσης τόν πλησίον σου". Ὅλοι αὐτοί οἱ ἐθελοντές εἶναι πρόθυμοι να θυσιασθοῦν, ἄν χρειασθῆ, γιά τούς ἄλλους.

Ἔχοντας ὑπηρετήσει ὡς πυροσβέστης πάνω ἀπό 65 χρόνια, εἶδα πολλές τραγωδίες όπου οἰκογένειες ἔχασαν τά σπίτια, τά ὑπάρχοντα καί μέλη τους σε φωτιές. Παντοῦ, ὅμως, ὑπάρχουν τραγωδίες. Οἱ ἄνθρωποι σέ ὅλο τόν κόσμο ὑποφέρουν από σεισμούς, tsunamis, καταστροφικές καταιγίδες καί τήν

πανδημία τοῦ Covid-19. Οἱ πυροσβέστες καί πολλοί ἄλλοι, ἰδίως ὅσοι ἐργάζονται στον τομέα τῆς ὑγείας, ἐξακολουθοῦν νά βοηθοῦν τούς γύρω τους. Ὅλοι μας μποροῦμε νά ἀγαπᾶμε τόν πλησίον μας ἐπειδή

ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό καί τούς συνανθρώπους μας εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐντολή τοῦ Χριστοῦ»

Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Διαμαντακια.

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.

«Η συγχώρεση δεν σβήνει τίποτα από όσα έχουν βιωθεί, δεν διορθώνει το παρελθόν και δεν αλλάζει τους ανθρώπους... Η συγχώρεση θεραπεύει την ψυχή.»

«Ο Κύριος Χριστός δεν θέλει να είμαστε μια ομάδα πενθούντων, αλλά μια ομάδα πολλαπλασιαζόμενης χαράς.»– Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος Παραϊάν

Παρακλητικός Κανών εις τον Αγιον Κύριλλον Β του Ροστώβ ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

῞Αγιος Κύριλλος βʹ τοῦ Ροστώβ

 

῾Ο ἅγιος Κύριλλος, ̉Επίσκοπος Ροστώβ, ἐξελέγη ὡς Μητροπολίτης Ροστώβ ὅταν ἦταν ἡγούμενος τῆς Μονῆς Γεννήσεως τοῦ Βλαντυμύρ καί ἐποίμανε τήν ἐπισκοπή τοῦ Ροστώβ ἀπό τό 1231 ἔως τό 1262.

   ῾Ο ῞Αγιος διακρίθηκε γιά τόν ἀσκητικό βίο του καί τό χάρσμα τοῦ κηρύγματος. Πλήθη λαοῦ συνέτρεχαν ἀπό τό Ροστώβ καί τίς γύρω περιοχές, στό ναό πού ὁμιλοῦσε γιά νά τόν ἀκούσουν καί νά ὠφεληθοῦν πνευματικά. ῾Η μακρόχρονη ποιμαντική δραστηριότητα τοῦ Κύριλλου κατά τή δύσκολη ἐποχή τῶν πρώτων χρόνων τοῦ ταταρικοῦ καθεστῶτος ἦταν πολύ καρποφόρα.  ̉Ανακαίνισε πολλές ἐκκλησίες. Δύο φορές τό 1253 πῆγε στήν  ̉Ορδή (περιοχή τῆς Μογγολίας), στόν Χάν Μπερκάι. ῾Ο Θεός, μέσω τῶν προσευχῶν τοῦ ἁγίου, θεράπευσε τόν ἄρρωστο γιό τοῦ ἡγεμώνα, Πέτρο, ὁ ὁποῖος ἀργότερα βαπτίσθηκε χριστιανός.

   ῾Ο ἅγιος Κύριλλος συνέγραψε πολλά θεολογικά ἔργα, ὅπως: «Περί τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ», «Περί οὐράνιων δυνάμεων», «Περί κακῶν πνευμάτων»,  «Περί δοκιμασιῶν» καί πολλά ἄλλα.

   ῾Ο ἅγιος Κύριλλος κοιμήθηκε ὁσιακά στίς 21 Μαΐου 1262.

 

 

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Αγιον Κύριλλον Βʹ τοῦ Ροστώβ

ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσά­κουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

 

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν  ̉Αρχιποίμενα ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορθο­δόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατανύξει κράζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς˙* ῥῦσαι τοὺς προστρέχο­ντας,* Κύριλλε μυροβόλε,* πάσης περιστάσε­ως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λι­ταῖς σου, Θαυ­μαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην* ἀκοίμητον ἔχο­μεν. 

 

Δόξα Πατρὶ…  ̉Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως.

῾Ροστὼβ πρόμαχος καὶ πολιοῦχος* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς κατέστης,*  ̉Αρχιθύτα Κύριλλε πανσεβάσμιε,* σὺ τοὺς πιστοὺς θεοπρεπῶς ἐποίμανας* καὶ αὐτῶν, μάκαρ, προστάτης, γέγονας.* Θεοδόξαστε, τὸν Λόγον Θεὸν ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.   

 

Καὶ νῦν…  Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σού­των κιν­δύ­νων;* Τὶς δὲ  διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ  δούλους  σώζεις αεὶ* ἐκ  παντοίων  δει­νῶν.

 

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος^[1].

 

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας...

Πρὸς σέ καταφεύγομεν ταπεινῶς* ῾Ροστὼβ  ̉Αρχιθύτα,* καὶ δεόμεθα ἐκτενῶς* παράσχου ἱκέταις σου ὑγιείαν* ὡς καὶ  ἀγάπην, πανάριστε  Κύριλλε.

 

Κηρύττομεν πάντες, θαυματουργέ,* ῾Ροστὼβ Ποιμενάρχα,* θαύματά σου τὰ πολλαπλὰ* καὶ ἣν σὺ βοήθειαν παρέχεις* τοῖς σοι προστρέχουσι πίστει, Μακάριε.

 

Τόν Κύριον πάντων καί Λυτρωτήν* ἱκέτευε, μάκαρ,* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς,* ὅπως, Κύριλλε, ἡμῖν παράσχῃ* χριστιανά τέλη ὡς καί ἀνώδυνα.

 

Θεοτοκίον.

Πρὸς Σέ καταφεύγομεν ταπεινῶς* Παρθένε Μαρία,* τὴν Μητέραν τοῦ Λυτρωτοῦ,* ὅπως ἡμῖν τάχυον παράσχῃ* σωτηριώδην μετάνοιαν, Πάντιμε.

 

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος…

̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων,  ̉Αρχιθύτα, διάνοιξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστιν* τούτους ὁδήγησον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, πάτερ, ὑμνεῖσαι* καὶ λα­τρεύσαι δέομαι* σὺ καταξίωσον.

 

Λυτρωτὴν τῶν ἀνθρώπων* καὶ Πλαστουργὸν ἅπαντες* σὲ καθικετεύομεν πίστει* καὶ σοῦ δεόμεθα,* Τοῦτον εὐμένησόν συ,* ὦ  ̉Αρχιθύτα, Κυρίου* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύ­γιον.  

 

̉Ορφανά τε καὶ χήρας,* Θαυματουργέ, φύλατ­τε* ἐκ τῆς τῶν δαιμόνων μανίας* καὶ πάσης θλίψε­ως* καὶ ἡμᾶς, θαυμαστέ,* τοὺς σοι προσπί­πτο­ντας πί­στει* ἐκ  τῶν  νόσων,  Κύριλλε,* πάντας προ­στά­τευσον.

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, ̉Αρχιθύτα,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτό­κε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κά­κωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σοφέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Κύριλλε ἔνδοξε, πρόφθασον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πίστει  προσφεύγοντας. 

 

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε.

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* Κύριλλε ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.

 

̉Ε κ τροχαίου προστάτευσον* τοὺς ἱκέτας σου, Κύριλλε ἔνδοξε,* καὶ ἡμᾶς τοὺς σοι προσφεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Τρισμακάριστε.

 

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Κύριλλε Θεοδόξαστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

 

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νο­ὸς μου, Κόρη Παναμώμητε.

 

ᾨδὴ ε’. Φώτισον ἡμᾶς…

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λι­ταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.

 

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς,  ̉Αρχιθύτα θαυμαστέ,* καὶ βιώ­σαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.

 

Κύριον θερμῶς* καθικέτευε δεόμεθα,* ὅπως παράσχῃ ἡμῖν ὑπομονήν* ὡς καί  εἰρήνην  τοῖς οἴκοις ἡμῶν, πανάριστε.

 

Θεοτοκίον.

Φόβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑγιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέ­τῃ σου, ῾Οδηγή­τρια.

 

ᾨδὴ στ’. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ θεοφόρε,* καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νόσοις παμμά­καρ,* σὲ  ὀνομάζομεν, Κύριλλε,  ἅπαντες,* δεόμε­θά σου, ἀγαθέ,* ἐκ τῶν παθῶν τοὺς ἱκέτας διάσωσον.

 

Προστάτην σε τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι* καὶ ἀκοίμη­τον φρουρὸν σὲ κατέχω,* τοὺς πειρασμοὺς ἀ­πε­λαύ­νεις μακρόθεν,* σὺ καὶ τὰς νόσους διώ­κεις ταχύ­τατα,* Κύριλλε θαυματουργέ,* ̉Ορθοδόξων στεῤῥὸν κατά­φύγιον.

 

Τὰ τέκνα τῶν  ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τῶν βελῶν τοῦ Βελίαρ, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Κύριλλε μυροβόλε,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* ἡμεῖς οἱ πρός σε πίστει προσφεύγοντες.

 

Θεοτοκίον.

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Θεοτόκε, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Θεομήτωρ,  ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  ̉Αρχιθύτα,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως  καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθε­τος·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοή­θειαν ἡ­μῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου·* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,*  Κύριλλε σοφέ, ἰσχυρὸν* τῶν  ̉Ορθοδό­ξων κατα­φύγι­ον. 

 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ ῾Οσίου Αὐτοῦ. (δίς)

 

Στίχος: Τὶ ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν  ἡμῖν;

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉ Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (στ΄ 17-23) , …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν Αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺς τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἱ ἦλθον ἀκοῦσαι Αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἄπτεσθαι Αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ̉ Αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ Αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς Αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς Αὐτοῦ, ἔλεγε: Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε ἰδοῦ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

 

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ ̉Αρχιθύτου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

 

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με* τῶν  ̉Ορθοδόξων προ­στάτα* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* ἀλλὰ δέ­ξαι δέη­σιν τοῦ ἱκέτους σου·* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέ­κτημαι* οὐδὲ ποῦ πρσφύγω, Πανά­ριστε,* πά­ντοθεν πολεμού­με­νος* καὶ παραμυθί­αν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦ­σον, Θεοφόρε,* καὶ γίνου  σὺ  προ­στάτης καὶ  φρουρὸς* καὶ  βακτηρία ἀκλόνητος* τῶν πιστῶν Μακάριε.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…

῾Ο Χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

 

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

 ̉Ασθενῶν ἰατρεῖον* καὶ πτωχῶν καταφύγιον μέ­γα, ἔνδοξε,* σὺ ὄντως ἀνεδείχθης,* Κύριλλε Θεόφρων, διὸ πίστει κραυγάζομεν·* ῾Ο τῶν πατέρων ἡμῶν* Θεὸς, εὐλογητὸς εἶ.

 

Τῶν ἀτέκνων κατέστης* καταφύγιον μέγα σύ, Πνευματέμφορε,* καί πάντων τῶν ποθού­ντων* ἰδεῖν Θεοῦ τήν δόξαν* ἀρωγός, διό κράζω­σι,* ῾Ο τῶν πατέρων ἡμῶν* Θεὸς, εὐλογητὸς εἶ.

 

Νικητὰς ἁμαρτίας* τοὺς πιστοὺς σὺ ἀνάδειξον, Θεοδόξαστε,* λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* δεόμεθα ἁπαύστως* διό σοι  καταφεύγομεν,* Κύριλλε θαυμαστέ,* πιστῶν ἡ βακτηρία. 

 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχο­μαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χειρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.     

 

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

Τὸν  ̉Αρχιθύτην* καὶ τοῦ Ροστὼβ τὸν ποιμένα* ἱκετεύσομεν πάντες βοῶντες,* Κύριλλε, παράσχου* πραότητα ἱκέταις.

 

Σὲ  ̉Αρχιθύτα* τῶν  ̉Ορθοδόξων τὰ πλήθη* ἱκετεύουσι πίστει βοῶντες* παράσχου ἱκέταις* ἀνώδυνα τά τέλη.

 

Τὴν ἀνομβρίαν* καὶ τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν,*  ̉Αρχιθύτα Κύριλλε, λιταῖς σου* ὁ Κριτὴς τοῦ κόσμου* ταχέως καταπαύει.

 

Θεοτοκίον.

Τὴν ἀνεργίαν, Παρθενομήτωρ Μαρία,* σαῖς λι­ταῖς* ἐξ ῾Ελλάδος* ὁ Πλάστης ἐκδιώκει˙* διὸ δο­ξάζομέν σε.

 

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

̉Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπομο­νήν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀσφῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.

 

̉Ε κ τῆς φιλαργυρίας* καὶ τῆς φλυαρίας,*  ̉Αρχιθύτα Κύριλλε, σῶσον με* καὶ τοὺς πρὸς σὲ προσδραμόντας* παθῶν ἀπάλλαξον.

 

῾Ροὴν μου τῶν δακρύων* μὴ ἀποποιήσῃς,*  ̉Αρχιθύτα Κύριλλε Θεοδόξαστε,* καὶ ἐκ ψυχῆς μου  τὴν  λύπην* τάχος διάλυσον.

 

Θεοτοκίον.

̉Εξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Παρθένε,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ πα­ρόν­τα Με­γα­λυ­νά­ρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιω­τέ­ραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν  Λό­γον  τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύ­νομεν.

 

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σὲ* μὴ ἐγκατα­λεί­πεις* ἀλλὰ δίδου ὑπομονήν,* πίστιν καὶ ἀγά­πην,* ὑγείαν, σωφροσύνην* καὶ τοῦ Θεοῦ τὴν δόξαν* ἰδεῖν ἀ­ξίωσον.

 

Δαίμονας κατέβαλες, θαυμαστέ,* διὰ πολλῶν ἀ­γώ­νων* νηστειῶν τε καὶ προσευχῶν* καὶ γέγο­νας δο­χεῖον* Πνεύματος ῾Αγίου* ὡς καὶ συμπολίτης* τοῦ Πα­νοικτίρμονος.

 

Φύλαττε τὸ σῶμα μου, θαυμαστέ,* ἀπὸ τοῦ καρκί­νου* καὶ ἐκ νόσων παντοειδῶν,* ὡς καὶ τὴν ψυ­χὴν μου* ἐκ  τῶν  παθῶν,  τρισμάκαρ,* Κύριλλε  ̉Αρχιθύτα,* πιστῶν ὁ πρόμαχος.

 

Πᾶσαν τὴν ἐλπίδα μου, ἱερέ,* πρὸς σὲ ἐπιῤῥίπτω* ὁ τάλας καὶ δυσσεβής,* διὸ σοι προστρέχω* Κύριλλε  ̉Αρχιθύτα,* καὶ ἐκζητῶ, παμμάκαρ,* τὴν προστασίαν σου.

 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πά­ντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς  τὸ  σωθῆναι  ἡμᾶς.

 

῾Ο Χορός τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν.. ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστιν… Ὁ Χορός: ̉ Α­μήν. 

Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως

῾Ροστὼβ πρόμαχος καὶ πολιοῦχος* καὶ ἀκοίμητος φρουρὸς κατέστης,*  ̉Αρχιθύτα Κύριλλε πανσεβάσμιε,* σὺ τοὺς πιστοὺς θεοπρεπῶς ἐποίμανας* καὶ αὐτῶν, μάκαρ, προστάτης, γέγονας.* Θεοδόξαστε, τὸν Λόγον Θεὸν ἱκέτευε* δωρήσασθαι ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν. 

 

Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ μικρὰ ἀπόλυσις. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς εἰκόνας  ψάλλομεν:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Δέχου παρακλήσεις μοναστῶν,* δέχου  ̉Ορθοδόξων δεήσεις,* ὦ  ̉Αρχιθύτα Χριστοῦ,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ πα­θῶν ἐμπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικαλούμε­θα καὶ ἱκετεύομεν˙* Κύριλλε Ροστὼβ ποιμενάρχα,* ῥῦ­σαι τοὺς ἱ­κέτας σου τάχος* ἐκ πάσης περιστάσεως καὶ θλί­ψεως.

 

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

 

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

 

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡ­μᾶς.

 

̉Αμήν

 

 

 

 

 

 

---

3. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…