Δήμητρα Κόντου, παράλυτη:

Δήμητρα Κόντου, παράλυτη: «“Θεός μου καί

σταυρός μου τό ἴδιο: τό ἕνα γλυκύτερο τοῦ ἄλλου".

Ἔτσι αἰσθάνθηκα· ὅλα μοῦ ἔγιναν ἀδιάφορα, ὅλα ξένα, ὅλα ἄσχετα, δέσιμο στή γῆ μέ τίποτε βαθειά

ἀνάπαυσι καί ξεγνοιασιά ἁπλώθηκε στην παιδική καρδιά. Δέν ὑπῆρχε ἡ λέξι Θεός γιά μένα, αλλά μου

νάχα ή γλυκύτατη λέξι "Πατέρας", πού μοῦ ἦταν ἡ καθημερινή μου βρῶσι».