Μέσα σε λίγες ώρες η ζωή ξεγυμνώθηκε μπροστά μας.

Μέσα σε λίγες ώρες η ζωή ξεγυμνώθηκε μπροστά μας.

Οι φόβοι μας ούρλιαξαν και πάλι. 

Η θνητότητα μας φώναξε παρόν. 

Άνθρωποι νέοι, μάνες, οικογένειες που το πρωί είχαν φωνές και το βράδυ βυθίστηκαν στη σιωπή.

Ο θάνατος δεν ζήτησε άδεια. 

Ήρθε απρόσκλητος και διέλυσε όνειρα, σχέδια, αγάπες, φιλίες και σχέσεις. 

Η ζωή σώπασε. 

Παντού απόκοσμη ησυχία. 

Σιωπή που κραυγάζει για ζωή. Σκοτάδι που ζητάει  λίγο φως. 

Τα τραγικά γεγονότα των ημερών δεν συγκλονίζουν μόνο γιατί είναι σκληρά.Συγκλονίζουν γιατί μας θυμίζουν την αλήθεια που προσπαθούμε να ξεχάσουμε:

η ζωή δεν είναι βεβαιότητα, ούτε πρόγραμμα, ούτε έλεγχος. 

Είναι εύθραυστη ανάσα.

Το απρόοπτο δεν ραγίζει μόνο καρδιές. 

Ραγίζει την ψευδαίσθηση ελέγχου που μας νανουρίζει.

Ξαφνικά η κοινωνία παγώνει. Φόβος, σοκ, σιωπή.

Γιατί όταν πεθαίνει ο άλλος, αδελφός και φίλος, ο διπλανός της ζωής, για μια στιγμή πεθαίνει και η ψεύτικη ασφάλεια μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο εξαντλημένο, που τρέχει για να μη νιώθει και γεμίζει τον χρόνο για να μη συναντήσει το κενό του.

Όμως ο θάνατος σκίζει αυτό το πέπλο.

Μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα το εύθραυστο της ύπαρξης και την αλήθεια της ανθρώπινης αδυναμίας.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, δεν είναι όλα νύχτα.

Ο Χριστός δεν ήρθε να εξηγήσει τον θάνατο.

Ήρθε να τον διαπεράσει. Να τον νικήσει με την Ανάσταση.

Να φανερώσει πως η τελευταία λέξη δεν είναι ο τάφος, αλλά η ζωή.

Εδώ βρίσκεται η μόνη αληθινή παρηγοριά.

Όχι στα εύκολα λόγια, ούτε στις πρόχειρες παρηγοριές, αλλά στην ελπίδα ότι τίποτε δεν τελειώνει εδώ.

Ότι ο πόνος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

Όταν όλα γκρεμίζονται απρόσμενα, μένει Αυτός που δεν γκρεμίζεται.

Η ζωή είναι εύθραυστη.

Ο θάνατος πραγματικός.

Αλλά το φως του Χριστού ισχυρότερο από κάθε σκοτάδι.

Γιατί τελικά δεν μας κρατά όρθιους η ασφάλεια, αλλά η μυστική Παρουσία Εκείνου. 

-π.Λίβυος-