Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.70

"Οἱ Δύο Προσευχές"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὸ Τριώδιο ἄνοιξε τὶς πύλες του μὲ τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου. Στὸ μικρὸ ἐκκλησάκι τοῦ χωριοῦ, ὁ παπᾶ-Σωφρόνιος διηγήθηκε τὴν παραβολὴ μὲ δέηση. 

Δύο ἄνθρωποι ἀνέβηκαν στὸν ναό. Ὁ ἕνας, γεμᾶτος ἀρετὲς καὶ νηστεῖες, στεκόταν ὄρθιος: "Σὲ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους." Τὰ λόγια του ἀνέβαιναν στὸν θόλο σὰν κενὸς ἦχος. 

Ὁ ἄλλος, βαρυμένος μὲ ἁμαρτίες, δὲν τολμοῦσε νὰ σηκώσει τὰ μάτια: "Θεέ μου, ἐλέησέ με τὸν ἁμαρτωλό." Ἡ φωνή του ἔτρεμε σὰν φύλλο στὸν ἄνεμο. 

Στὴν πρώτη σειρὰ καθόταν ὁ γέροντας Ναούμ, ποὺ ὅλοι σεβόταν γιὰ τὴν ἐνάρετη ζωή του. Ἀκούγοντας τὴν παραβολή, ἔνιωσε μιὰ σφιχτὴ ἐνοχή. Πόσες φορὲς εἶχε κρίνει, πόσες φορὲς εἶχε ὑπερηφανευτεῖ γιὰ τὶς ἀρετές του; 

Ἐκείνη τὴ νύχτα, γονάτισε στὸ κελί του: "Κύριε, ἐλέησέ με. Ἡ ἀρετὴ ποὺ νόμιζα δική μου, δική Σου εἶναι." 

Τὸ Τριώδιο εἶχε ἀρχίσει. Καὶ μαζί του, ὁ δρόμος τῆς ταπείνωσης. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ ἀληθινὴ ἀρετὴ κατοικεῖ στὴν ταπεινὴ καρδιὰ ποὺ ἀναγνωρίζει τὴν ἀδυναμία της. Ὁ καμπανισμὸς τῆς δικαιοσύνης μας εἶναι πιὸ βαρὺς ἀπὸ κάθε ἁμαρτία.