«ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΗΣΥΧΗΣΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΗΣΥΧΗΣ ΠΑΤΕΡΑ, ΜΗΤΕΡΑ...»

 

«ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΗΣΥΧΗΣΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΗΣΥΧΗΣ ΠΑΤΕΡΑ, ΜΗΤΕΡΑ...»

Κάθε βράδυ, όταν οι θόρυβοι του σπιτιού έσβηναν και μόνο το ρολόι χτυπούσε δειλά στον τοίχο, η Άννα έμενε ξύπνια. Όχι επειδή δεν μπορούσε να κοιμηθεί, αλλά επειδή η σιωπή είχε πάψει προ πολλού να βασιλεύει στο σπίτι τους.

Οι πόρτες έκλειναν πολύ δυνατά.

Τα λόγια ήταν πολύ σκληρά.

Τα βλέμματα... πολύ κουρασμένα.

Ο μπαμπάς γύριζε σπίτι με τους ώμους του βαριούς από ανείπωτες ανησυχίες. Η μαμά κινούνταν στην κουζίνα σαν σκιά, η καρδιά της γεμάτη και το στόμα της σιωπηλό. Και ανάμεσά τους, αόρατα, είχε εγκατασταθεί μια βαριά ένταση, σαν ένα σύννεφο που δεν θα έφευγε ποτέ.

Ένα βράδυ, η Άννα αποσύρθηκε στο δωμάτιό της, άναψε ένα μικρό κερί και έβγαλε την εικόνα της Μητέρας του Θεού. Δεν ήξερε τι προσευχή να πει. Δεν είχε όμορφα λόγια. Είχε μόνο μια επιθυμία.

Και μετά ψιθύρισε, με τρεμάμενη φωνή:

— Μητέρα του Θεού... ηρέμησε το σπίτι μας. Ηρέμησε τον πατέρα μου. Ηρέμησε τη μητέρα μου.

Αυτό είναι όλο.

Δεν ζήτησε θαύματα.

Δεν ζήτησε να αλλάξει ο κόσμος.

Ζήτησε μόνο ειρήνη.

Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά της, όχι από πόνο, αλλά από αδυναμία. Γιατί μερικές φορές, όταν αγαπάς τους γύρω σου, το πιο δύσκολο είναι να μην μπορείς να πάρεις τα βάρη από τους ώμους τους.

Εκείνο το βράδυ, δεν συνέβη τίποτα θεαματικό.

Οι ουρανοί δεν άνοιξαν.

Οι μοίρες δεν άλλαξαν.

Αλλά το πρωί... κάτι ήταν διαφορετικό.

Ο μπαμπάς ήπιε τον καφέ του σιωπηλός, αλλά χωρίς να συνοφρυώνεται. Η μαμά έβαλε το ψωμί του στο τραπέζι χωρίς βιασύνη. Και όταν τα μάτια τους συναντήθηκαν, δεν κρύωναν πια.

Τις επόμενες μέρες, οι καβγάδες έγιναν πιο σπάνιοι. Τα λόγια έγιναν πιο ήπια. Όχι επειδή τα προβλήματα είχαν εξαφανιστεί, αλλά επειδή οι καρδιές είχαν ηρεμήσει.

Η Άνα κατάλαβε τότε κάτι σημαντικό:

Η Μητέρα του Θεού δεν επιβάλλει. Δεν φωνάζει. Δεν επιβάλλει.

Φέρνει την ειρήνη αργά, σαν παρηγοριά. Σαν μια βαθιά ανάσα μετά από πολλή κούραση.

Κάθε βράδυ, η Άννα άναβε το κερί και επαναλάμβανε την ίδια προσευχή:

— Μητέρα του Θεού, ηρέμησε το σπίτι μας. Ηρέμησε τον πατέρα μου, τη μητέρα μου... και εμένα.

Γιατί η ειρήνη ξεκινά πάντα από την καρδιά.

Και όταν η καρδιά ηρεμεί, σιγά σιγά... ηρεμεί και το σπίτι.