5 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης.

5 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του Αγίου  Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος και Ζίτσης.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα ευσεβών αγροτών, ασθενικός στην σωματική του διάπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, τη μεγάλη του αγάπη προς τον Θεό και την Εκκλησία και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογένειάς του, στη θεολογική σχολή Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909) και το Χάλλε της Γερμανίας (1911). Γνώριζε επτά γλώσσες, μεταξύ των οποίων και την ελληνική.

Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, το 1909. 

Το 1919 εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης και μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό, ποιμαντικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.

Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του. Η αρετή, η οποία κατ' εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννιέται πνευματικά και ανθεί ο μοναχισμός.

Το 1941 οι Γερμανοί τον συλλαμβάνουν, τον περιορίζουν και το 1944 τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου, όπου υπέστη πάνδεινα βασανιστήρια. Βάσταζε αγόγγυστα τα στίγματα του μαρτυρίου στο σώμα του, που είχε μετατραπεί ολόκληρο σε μια πληγή, χωρίς δέρμα στην πλάτη και στα πέλματα.

Μετά την απελευθέρωσή του, το Μάιο του 1945, δεν θέλησε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα του αφού και το καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο. Πήγε λοιπόν στην Αμερική και, παρά την κλονισμένη υγεία του, συνέχισε το φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο του Χριστού. Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Ιλλινόις και από το 1951 εγκαταστάθηκε στη Ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους μοναχούς και διηύθυνε το θεολογικό σεμινάριο της μονής. Οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν τον αποθάρρυναν ποτέ. Αισθανόταν έντονα την παρουσία της Θείας Πρόνοιας στο βίο του και αυτό του έδινε δύναμη, ανδρεία και χαρά.

Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε ως ποταμός του παραδείσου. Πενθούσε αβίαστα και έχυνε δάκρυα μετάνοιας, παρακλήσεως, μεσιτείας και δοξολογίας. Προσευχόμενος το πρωί της Κυριακής του έτους 1956 στο ταπεινό κελί του και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, εκοιμήθη εν ειρήνη.

Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991.

https://www.ormyliamonastery.com/el/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8A%CF%8C%CE%BD/proseyches-stin-limni/