Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.79

"Οἱ Χαιρετισμοὶ στὰ Μετέωρα"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Τὰ Μετέωρα στέκονταν αἰωνόβια, γιγάντιοι βράχοι ἀγκαλιασμένοι μὲ τὸν οὐρανό. Στὸ μὶκρὸ μοναστήρι, ὁ γέροντας Νεκτάριος προετοιμαζόταν γιὰ τὴ Β' Στάση τῶν Χαιρετισμῶν. 

Τὰ χέρια του ἔτρεμαν καθὼς ἄναβε τὰ κεριά. Πενῆντα χρόνια τώρα ψάλλει τὸὺς ἴδιους ὕμνους, μὰ ἀπόψε κάτι διαφορετικὸ τὸν συγκλόνιζε. 

"Χαῖρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε..." Ἡ φωνή του ἀντηχοῦσε στὸ σκοτεινὸ καθολικό. Ἔξω, ὁ ἄνεμος σφύριζε ἀνάμεσα στὸὺς βράχους, σὰν ἀόρατη χορωδία. 

Ξαφνικά, δάκρυα κύλησαν στὰ ρυτιδιασμένα μάγουλά του. Εἶδε τὴ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ὄχι στὴν εἰκόνα, ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά του, νὰ τοῦ χαμογελᾶ μὲ ἀπέραντη τρυφερότητα. 

"Πόσα χρόνια Σὲ ψάλλω," ψιθύρισε, "καὶ μόλις τώρα καταλαβαίνω: Ἐσὺ μὲ ψάλλεις..." 

Τὰ Μετέωρα σιώπησαν. Κι ἐκεῖνος ἔνιωσε πὼς ὅλη ἡ δημιουργία προσκυνοῦσε μαζί του. 

Ἠθὶκὸ Δίδαγμα:

Ἡ προσευχὴ δὲν εἶναι μονόλογος πρὸς τὸν οὐρανό, ἀλλὰ διάλογος ἀγάπης. Ὅτὰν προσευχόμαστε μὲ καθαρὴ καρδιά, ἀνακαλύπτουμε ὅτι ἡ Παναγία μας προσεύχεται πρώτη.