Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 96

"Ἡ Ἀγκαλιὰ τῆς Μάνας"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Σήμερα εἶναι ἡ γιορτὴ τῆς μητέρας. Ὁ μικρὸς Νῖκος ξύπνησε νωρὶς καὶ μάζεψε ἀπὸ τὸν κῆπο μιὰ χούφτα ἀγριολούλουδα. Δὲν εἶχαν τὸ ἄρωμα τῶν τριαντάφυλλων, ἀλλὰ εἶχαν κάτι πιὸ πολύτιμο: τὴν ἀγάπη του. 

Ἡ μητέρα του, μὲ τὰ χέρια τραχιὰ ἀπὸ τὴ δουλειὰ καὶ τὰ μάτια γεμᾶτα τρυφερότητα, τὸν ἀγκάλιασε σφιχτά. 

"Μαμά," τῆς εἶπε, "αὐτὰ τὰ λουλούδια εἶναι μικρά, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη μου γιὰ σένα εἶναι μεγάλη σὰν τὸν οὐρανό." 

Ἡ μητέρα δάκρυσε. Ὄχι ἀπὸ λύπη, ἀλλὰ ἀπὸ πλημμύρα χαρᾶς. "Παιδί μου," τοῦ ψιθύρισε, "τὰ λουλούδια θὰ μαραθοῦν, ἀλλὰ ἡ ἀγκαλιά σου θὰ ζεῖ γιὰ πάντα στὴν καρδιά μου." 

Ἐκείνη τὴ μέρα, ὁ Νῖκος κατάλαβε κάτι βαθύ: ἡ μάνα δὲν χρειάζεται δῶρα ἀκριβά. Χρειάζεται τὴν παρουσία, τὴ στοργή, τὸ χάδι. Γιατί ἡ ἀγάπη τῆς μάνας δὲν μετριέται μὲ ὑλικά, ἀλλὰ μὲ ἀγκαλιὲς ποὺ θεραπεύουν τὸν κόσμο. 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ μητρικὴ ἀγάπη εἶναι τὸ πιὸ ἁγνὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Δὲν χρειάζεται πολυτέλεια γιὰ νὰ τὴν τιμήσουμε - ἀρκεῖ μιὰ τρυφερὴ λέξη, μιὰ εἰλικρινὴς ἀγκαλιά, μιὰ καρδιὰ ποὺ θυμᾶται.