Ταις του οσίου Βαρβάρου πρεσβείαις ο Θεός ελέησον ημάς...

Ήταν νέος στην ηλικία αλλά ανήμπορος...

Καθηλωμένος πάνω σ' ένα κρεβάτι... Το κρεβάτι που έμοιαζε με  τάφο ανοικτό.

Άκουσε ότι στο επίνειο του χωριού του ένα μικρό πλοιάριο είχε αγκυροβολήσει. Και μέσα σ' αυτό μετέφεραν τα λείψανα ενός... Αγίου.

Ποιου Αγίου.. όμως; Δεν ήξερε το όνομα του...

Εξάλλου κανείς δεν το έμαθε ποτέ...

Ένας άγνωστος Άγιος που όσοι τον γνώρισαν τον αποκαλούσαν... Βάρβαρο.

Κι αυτό... εξαιτίας της ζωής του, πριν γνωρίσει τον Χριστόν. 

Κι όμως ένας Βάρβαρος... έγινε άγιος .

Αυτόν, λοιπόν, τον άγνωστο Άγιο... ή μάλλον  αυτόν τον.... Βάρβαρο, θέλησε να προσκυνήσει κι νεαρός παράλυτος.

Κάτι μέσα του....τον "έσπρωχνε" να πλησιάσει τα χαριτοβρυτα λείψανα....

Μια μυστική φωνή τον πληροφορούσε ότι το μαρτύριο του θα ελάμβανε... τέλος.

Κι όντως...με το που πλησίασε την θήκη με τα ιερά λείψανα...τα πόδια ελευθερώθηκαν...

Τα βαρίδια... εξαφανίστηκαν.

Ολορθος ίσως για πρώτη φορά....

Ένα ακόμη θαύμα του Βαρβάρου αγίου.