Ένας φιλάργυρος πούλησε ὅλη τήν περιουσία του καί ἀγόρασε ἕνα βόλο χρυσού.

  

«Ένας φιλάργυρος πούλησε ὅλη τήν περιουσία του καί ἀγόρασε ἕνα βόλο χρυσού. Ἄνοιξε στη συνέχεια ἕνα λάκκο καί ἐκεῖ μαζί μέ τό χρυσό ἔχωσε καί τήν ψυχή του καί τό νοῦ του καί ἐρχόταν κάθε μέρα καί κοίταζε τό μέρος ὅπου εἶχε βάλει τό χρυσό.

Κάποιος ἐργάτης, ὅμως, κατάλαβε τό γεγονός, ἄνοιξε το λάκκο καί πῆρε τό χρυσάφι. Ήρθε τήν ἄλλη μέρα ὁ φιλάργυρος καί βλέποντας τό λάκκο ἀνοιγμένο ἄρχισε νά κλαίη καί νά τραβάη τά μαλλιά του.

Καθώς ἦταν σ' αὐτό τό χάλι πέρασε κάποιος καί, βλέποντάς τον καί μαθαίνοντας για ποιό λόγο στενοχωριέται, τοῦ λέει: "Μή στενοχωριέσαι τόσο, φίλε μου, διότι καί ὅταν ἦταν δικό σου τό χρυσάφι, δέν τό εἶχες. Πάρε λοιπόν μιά πέτρα ἀντί γιά τό χρυσάφι καί νόμιζέ την ἐκείνη γιά χρυσάφι. Τήν ἴδια ἀνάγκη κι αὐτή θά σοῦ ἱκανοποιήση. Διότι καθώς βλέπω ὅταν εἶχες τό χρυσάφι δέν ἤξερες πῶς νά τό χρησιμοποιήσης"» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.