Διαβάζουμε για μιά παλιότερη ἐπίσκεψη στη Μόσχα:

 Διαβάζουμε για μιά παληότερη ἐπίσκεψη στη Μόσχα: «Ἐπειδή ἡ ἐπίσκεψή μου ήταν υπηρεσιακή, πῆρα ταξί καί διερμηνέα νά δῶ τήν πόλι. Καθώς περνούσαμε ἀπό τήν πρώτη ἐκκλησία, παρακάλεσα τὸν ὁδηγό να σταματήση τό αυτοκίνητο. Η διερμηνέας μου, μία νέα κοπέλα, μέ κοίταξε έρωτηματικά.

Τῆς ἀπάντησα ὅτι ἐπιθυμῶ νά δῶ τήν ἐκκλησία. 

Ἐν συντομία μοῦ εἶπε ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι κλειστή, καί ἔκανε νόημα στόν ὁδηγό να συνεχίση.

Ἐγώ ἀντέδρασα καί ἄνοιξα την πόρτα να κατέβω. Ἡ διερμηνέας εἶπε ὅτι ἡ ἐκκλησία εσωτερικά ἀνακαινίζεται καί δέν ἔχει νόημα να χάνουμε χρόνο. Ἐνῶ διέσχιζα τό δρόμο, ἄκουγα τίς διαμαρτυρίες της πρός τόν ὁδηγό. 

Οταν μπῆκα, ἡ ἐκκλησία...ἦταν γεμάτη από κόσμο. Παρατήρησα στη δεξιά πλευρά μία κάπως πυκνή ὁμάδα πιστῶν καί ἄκουσα

ψαλμωδία. Πλησίασα· ἦταν νεκρώσιμη Ακολουθία.

Οταν βρέθηκα πιό κοντά στο φέρετρο, εἶδα μέσα σ' αὐτό ἕνα γέρο ἄνθρωπο μέ λευκή γενειάδα καί φωτεινό πρόσωπο, τόσο ἐντυπωσιακό, τόσο ἀσυνήθιστο, ὥστε ὡς ἐθνολόγος, χωρίς νά σκεφθῶ τίς περιστάσεις, αυθόρμητα σήκωσα τη μηχανή νά φωτογραφήσω. Ξαφνικά μέσα στο φακό, δίπλα σέ αὐτή τήν ἁγία μορφή, ἐμφανίσθηκαν πολλά χέρια, μέ παρακλητικές κινήσεις προς εμένα. 

Θα βεβήλωνα αὐτή τήν ἱερή τελετή, μου πέρασε ἡ σκέψι ἀπό τό μυαλό, καί κατέβασα τα χέρια μου μαζί μέ τή μηχανή.

Τώρα ὁ νεκρός ἀκόμη περισσότερο μέ συγκράτησε.

Ἡ τέλεσι τῆς νεκρώσιμης Ακολουθίας συνεχίσθηκε, ἀλλά γιά μένα ὁ χρόνος σταμάτησε. 

Ξαφνικά μέ ξύπνησε ἡ σκέψι: Μέ περιμένουν! Καί ἀπομακρύνθηκα ἀπ' αὐτή τή μεγάλη ομάδα. Στήν ἀριστερή πλευρά τοῦ ναοῦ τελοῦνταν βαπτίσεις. 

Ἐκεῖ βρίσκονταν περισσότεροι ἱερεῖς. Εἶδα μικρά παιδιά, αλλά καί μεγαλύτερα, τά ὁποῖα βαπτίζονταν. Ἀντιλήφθηκα ότι κάποιο φλάς φώτισε τήν τελετή καί πῆρα θάρρος να φωτογραφήσω καί ἐγώ. Κατόπιν μέ γρήγορα βήματα συνέχισα τήν πορεία μου πρός τήν ἔξοδο.

 Πίσω ἀπό τόν τελευταῖο κίονα ἐμφανίσθηκε ἡ διερμηνέας.

Ἐνῶ ἐγώ βιαστικά τῆς ζητοῦσα συγγνώμη, ἐκείνη γονάτισε μπροστά στα πόδια μου, πῆρε τό χέρι μου καί συγκινημένα τό φίλησε. Μουδιασμένα καί ἄφωνα τήν κοίταξα. Μέ δακρυσμένα μάτια καί μέ τρυφερές ἀρθρωμένες λέξεις μέ εὐχαρίστησε, ἐπειδή τῆς ἔδωσα τή δυνατότητα νά μπῆ στήν ἐκκλησία, καί ἀμέσως

ξεκίνησε μπροστά ἀπό μένα γιά ἔξω...» 

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Το Σιτομέτριο. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός.