Ακολουθεί μια μεγαλύτερη λέξη ... αλλά τι λέξη! Ο Άγιος Σωφρόνιος μας μιλάει για τον εαυτό του:

🌿Ακολουθεί μια μεγαλύτερη λέξη ... αλλά τι λέξη! Ο Άγιος Σωφρόνιος μας μιλάει για τον εαυτό του:

«Γεννήθηκα σε μια εποχή βαθιών αλλαγών στη ζωή όλης της ανθρωπότητας στη Γη. Όντας σύγχρονος των γεγονότων, δεν είμαι σε θέση να κρίνω την «ποιότητά» τους, να προβλέψω τις συνέπειες της πάλης μεταξύ των ιδεών που λαμβάνει χώρα σε ολόκληρη την επιφάνεια της Γης. Στην ιστορία, οι καλύτεροι δεν έχουν πάντα νικήσει. Οι φρικαλεότητες του αιώνα μας έχουν ξεπεράσει από ορισμένες απόψεις όλα όσα μας είναι γνωστά από τους περασμένους αιώνες. Πρώτα απ 'όλα, ποσοτικά: εκατομμύρια και εκατομμύρια έχουν χαθεί στα πεδία των μαχών σε πολέμους μεταξύ λαών και εμφύλιους πολέμους. Ακολουθούν αμέτρητες θυσίες που σχετίζονται με τον τρόμο σε διαφορετικές χώρες. Η ψυχή μου δεν είχε ποτέ την τάση να συμμετάσχει σωματικά στον αγώνα μεταξύ διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών. Αλλά, φυσικά, στο τέλος μιας μακράς ζωής, μπόρεσα να πάρω μια ιδέα για το πώς διαμορφώνεται στην πραγματικότητα η ζωή των λαών, αφενός, και, αφετέρου, χάρη στην ιεροσύνη και την προσευχή μου για τον κόσμο, πώς πρέπει να διαμορφωθεί.

Είχα μια όχι εύκολη πρόνοια: Γεννήθηκα στη Ρωσία - σε εκείνο το μέρος του Αδαμικού σώματος σε ολόκληρη τη γη, όπου εκείνο το σώμα άρχισε να πονάει σε μια προσπάθεια να αλλάξει την πιο άδικη τάξη που είχε γίνει βίαια αποδεκτή ανά τους αιώνες. Επιπλέον, μου αποκαλύφθηκαν οι τρομερές πλευρές του ανθρώπινου χαρακτήρα, κάτι που με έριξε σε απελπισία για την ανθρώπινη φυλή.

Παράλληλα όμως, ήμουν έντονα παγιδευμένος στο ρεύμα μιας άλλης ζωής, που μας έφερε ο δεύτερος Αδάμ, ο Χριστός, ο Υιός του Ζωντανού Θεού. Με έκανε άξιο να συμμετάσχω στο Σώμα Του. Μου έδειξε το Φως Του και μου έχυσε την αφθονία της αγαθότητάς Του. Αυτός, ο Θείος Σπορέας, έριξε τον καλό σπόρο Του στο χωράφι της καρδιάς μου, και εγώ κοπίασα να μην φανώ άκαρπος. Τα λόγια Του σαν φωτιά μοιράστηκαν στο μυαλό και την καρδιά μου, και έμαθα να σκέφτομαι όπως Αυτός, γιατί ο λόγος Του έγινε η ζωή μου. Μέσω της συνεργασίας του Αγίου Πνεύματος είχα την ευλογία να συμμετάσχω στα βάσανα και τις χαρές Του. Έστω και εν μέρει, αλλά με πραγματικό τρόπο, μας αποκάλυψε τον Πατέρα, και συνήθισα να αγαπώ τον Πατέρα, και να νιώθω ότι ακόμη και εγώ, ο τελευταίος των ανθρώπων, δεν είμαι εκδιωγμένος από το Πρόσωπο του Πατέρα. Τολμώ να πω ότι ούτε ο Η ζωή του επίγειου Αδάμ στην πτώση του, ούτε η ζωή του Ουράνιου Ανθρώπου (Α΄ Κορινθίους) είναι ξένες, άγνωστες σε μένα. Έτσι, μου έχει γίνει φυσικό να βιώνω την τραγωδία της ανθρωπότητας, αφενός, και την ειρήνη του Χριστού, αφετέρου.

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής», τελευταίο κεφάλαιο: «Μετά την ομιλία»