Ο γάμος δεν είναι ένα άνετο συμβόλαιο που μπορείς να αφήσεις με προειδοποίηση ενός μήνα.

 

Ο γάμος δεν είναι ένα άνετο συμβόλαιο που μπορείς να αφήσεις με προειδοποίηση ενός μήνα. Ο γάμος είναι ένας σταυρός. Ο ίδιος ο σταυρός στον οποίο σταυρώνεται ο γέρος. Και όταν ο ένας σύζυγος κατεβαίνει από αυτόν τον σταυρό, αφήνουν τον άλλον να πεθάνει μόνος του.

Θυμάμαι μια περίπτωση από την ποιμαντική μου πρακτική. Ο σύζυγος, κουρασμένος από τις οικιακές διαμάχες, πήγε στη μητέρα του για να «τακτοποιήσει τα πράγματα». Η γυναίκα του έμεινε μόνη με δύο παιδιά. Πέρασε ένας μήνας, μετά ένας άλλος. Ήταν άνετα: καλοταϊσμένος, πλυμένος από τη μητέρα του, η ψυχή του αναπαυόταν από τα κλάματα των παιδιών και τις γυναικείες επιπλήξεις. 

Αλλά όταν αποφάσισε να επιστρέψει, αποδείχθηκε ότι η γυναίκα του είχε φωνάξει όλη της την αγάπη αυτούς τους μήνες. Είχε μάθει να ζει χωρίς αυτόν. Η καρδιά της, υποφέροντας από τον πόνο της προδοσίας, είχε κλείσει και είχε παγώσει. Το να μοιράζονται ένα κρεβάτι έγινε το πρώτο βήμα προς έναν μόνιμο χωρισμό των ψυχών.

Οι συγγενείς που υποστηρίζουν μια τέτοια «διακοπή από την οικογένεια» αναλαμβάνουν μια τρομερή ευθύνη. Δεν βοηθούν, αλλά σαν κλέφτες, υπονομεύουν τον τοίχο του σπιτιού σας, νομίζοντας ότι απλώς «το αερίζουν». Η εναλλακτική λύση στη μοναξιά είναι ένα κοινό προσκύνημα, μια κοινή προσευχή κατόπιν συμφωνίας, αλλά όχι να τρέχετε μακριά ο ένας από τον άλλον. 

Εκτός αν υπάρχει μια απειλητική για τη ζωή έκτακτη ανάγκη, υπομείνετε. Υπομείνετε δίπλα-δίπλα. Ακόμα και σιωπηλά, ακόμα και με τη βία, αλλά δίπλα-δίπλα.

Ιερέας Λεονίντ Μπάρτκοφ