«Η γλυκύτητα των ιερέων"

 

«Η γλυκύτητα των ιερέων

Όταν χειροτονήθηκα διάκονος, στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό του Ιασίου του Υψηλού Δανιήλ, φοβήθηκα σαν ποντίκι. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν να επρόκειτο να μου σκάσει το στήθος. Ο πατήρ Ντοσόφτεϊ μου εξομολογήθηκε εκ των προτέρων. Δεν είχα κοιμηθεί όλη νύχτα από φόβο.

Ακριβώς στην αρχή της λειτουργίας, με χειροτόνησε αναγνώστη, έπειτα υποδιάκονο. Στη συνέχεια μου έδωσαν μια ασημένια λεκάνη και ένα ποτήρι, με το οποίο ο ιεράρχης πλένει τα χέρια του τελετουργικά. Είπα αναιμικός: πόσοι από εμάς είμαστε πιστοί. Και ο μητροπολίτης ήταν σκληρός, σχεδόν επιπλήχθηκε: είμαστε όλοι πιστοί. Τρεις φορές. Ο Ιεράρχης Δανιήλ ήταν σκληρός κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, φρόντιζε όλα να είναι απόλυτα ακριβή, πολύ νηφάλιος, βυθισμένος στην προσευχή. Ψιθύρισε στο αυτί μου: κάνε όλες τις προσευχές που γνωρίζεις, επικαλέσου όλους τους αγίους που γνωρίζεις για βοήθεια. Σήμερα εισέρχεσαι στο σύμπαν του Αγίου Πνεύματος. Έγνεψα. Αυτός έγνεψε, σηκώνοντας τα μαύρα φρύδια του: Θα είναι δύσκολο.

Μου έβαλαν μια μακριά πετσέτα από λινάτσα γύρω από τον λαιμό, την οποία ο ιεράρχης σκουπίζει με τα χέρια του, και με έβαλαν - όπως όλους τους άλλους - μπροστά στην αυτοκρατορική εικόνα του Χριστού Σωτήρα. Για περίπου μια ώρα. Μέχρι το χερουβείμ.

Άρχισα να λέω όλες τις προσευχές του κόσμου. Η ασημένια λεκάνη και το ποτήρι γίνονταν όλο και πιο βαριά. Ένα ηλεκτρικό σοκ πέρασε από τη σπονδυλική μου στήλη. Η πλάτη, τα πόδια και τα χέρια μου πονούσαν τρομερά. Ένιωθα ότι θα λιποθυμούσα. Έτρεμα. Άρχισα να ζητώ βοήθεια από όλους τους αγίους, προφήτες, μάρτυρες, ιεράρχες, αγίους, γιατρούς και μετά τους αγίους πρεσβύτερους που γνώριζα.

Ο πόνος του πόνου γινόταν όλο και πιο έντονος. Τελικά κοίταξα το πρόσωπο του Θεού. Όλο το βάρος του Σταυρού ήταν στα μάτια Του. Όλο το γιγάντιο βάσανο των αγκαθιών, όλη η σκληρότητα όσων χάνονται, και το βάρος, και η λαχτάρα, και η οίκτος για όσους δεν θα λάβουν ποτέ τον Σταυρό. Ψιθύρισα: Είπες ότι ο ζυγός Σου είναι καλός και το φορτίο Σου είναι ελαφρύ. Η ιεροσύνη είναι ολοκληρωτική ταλαιπωρία.

Έγειρα το κεφάλι μου στην τεράστια εικόνα. Ο Ιησούς με κοίταξε με πόνο. Θυμήθηκα τον λόγο του μητροπολίτη. Θα είναι δύσκολο. Έβαλα το χείλος της λεκάνης στο πλαίσιο της εικόνας.

Και τότε ήρθε το Χερουβείμ. Ο ιεράρχης έπλυνε ξανά τα χέρια του.

Και με γύρισαν σαν μαριονέτα μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Ήμουν ένα κομμάτι σάρκας γεμάτο πόνο. Κοίταξα ψηλά στο πρόσωπο της Παναγίας των Θλίψεων. Και τότε κάτι συνέβη. Μια άπειρη γλυκύτητα, μια παρηγοριά, μια γαλήνη, μια λαχτάρα, μια απερίγραπτη αγάπη, έρεε από τα μάτια της. Τίποτα δεν με πόνεσε πια. Ήταν σαν να πετούσα. Φοβόμουν να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου μήπως σβήσει αυτή η ρίγη φωτός. Η μεγαλύτερη ευτυχία της ζωής μου. Ένα απερίγραπτο άρωμα κρίνων, ένα ανείπωτο θαύμα. Άρχισα να κλαίω. Είχα βρέξει την πετσέτα μποράγκο γύρω μου. Συνειδητοποίησα ότι όλος ο άπειρος πόνος του Σταυρού του Χριστού χύνεται στην πολύτιμη καρδιά της Μητέρας, και ότι αυτή μετατρέπει όλο αυτόν τον πόνο σε θεϊκή γλυκύτητα. Και όταν άκουσα τη βαθιά μπάσα φωνή του ιεράρχη, τα λόγια του Χριστού: λάβε, φάγε, αυτό είναι το Σώμα Μου, κοίταξα στα μάτια της Μητέρας Του. Είναι Σώμα του Σώματός Της, όλος ο πόνος Του την πληγώνει, νιώθει απείρως όλα όσα ένιωσε ο Υιός και Θεός της.

Γι' αυτό είναι η μητέρα όλων, η Αυτοκράτειρα του κόσμου, η γλυκύτητα των ιερέων, όπως ονομάζεται στον Ακάθιστο.

Ένιωσα κι εγώ αυτή τη γλυκύτητα.

Υπεραγία Θεοτόκε, ελέησέ μας.» Ιωάννης Ιστράτι