«Κουβεντιάζω, πρίν ἀπό χρόνια, μέ τόν τότε ἐφημέριο τῆς Παναγίας Χαντζεριώτισσας, τό μακαρίτη, π. Γεώργιο. Ἐνορίτες; Οὐδείς. Μόνο οἱ νεωκόροι, καί αὐτοί ἀραβόφωνοι. Χῆρος μέ μιά κόρη μέ εἰδικές ἀνάγκες. Μοῦ ἀφηγεῖται: "Ἦλθε, πάτερ, ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Κτύπησα τή καμπάνα διότι ἔπρεπε νά τή κτυπήσω· διότι, ἄν δέν τήν κτυπήσω, θεωρεῖται ἡ ἐκκλησία ἔρημη, mazbut, καί καταλαμβάνεται ἀπ' τή Γενική Διεύθυνσι Βακουφίων. Διάβασα ὅσα διάβασα, μόνος κι ἔρημος. Ἔφθασα στίς εὐχές τίς γονυκλισίας. Γονάτισα. Κουτσά-στραβά τίς διάβασα. Πῆγα νά σηκωθῶ. Ἀδύνατον! Τά γόνατά μου δέν μέ ἀκολούθησαν! Σύρθηκα σάν χελῶνα μέσα στό Ἱερό. Βρῆκα μιά καρέκλα. Πιάστηκα καί ἐπιτέλους σηκώθηκα"...»
Ας καθρεπτισθούμε.
Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Ζώσα Πηγή.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σας ευχαριστούμε.
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.