Ἐμεῖς τήν ἔχουμε στο θρόνο τῆς καρδιᾶς μας;

«Ένα βράδυ καθώς ἔμπαινε ἡ Ἡγουμένη Θεοφανώ Βιδάλη στή σάλα γιά νά θυμιάση τά Ἅγ. Λείψανα, εἶδε να κάθεται στον καναπέ μιά λευκοντυμένη γυναίκα. Χωρίς καν νά ὑποψιαστῇ, ὅτι ἐπρόκειτο περί θεϊκοῦ ὁράματος, μέ ἁπλότητα τήν πλησίασε καί τῆς εἶπε:

—Ποῦ βρέθηκες τέτοια ὥρα, κυρά μου, στό ἡγουμενεῖο; Ποιά εἶσαι;

Τότε ή λευχειμονοῦσα κυρία με γλυκύτητα τῆς ἀποκρίθηκε:

-Εγώ ἐδῶ μένω, εἶμαι ἡ νοικοκυρά, καί ἀμέσως ἐξαφανίστηκε,

Ἀπό τότε ἡ Γερόντισσα Θεοφανώ δεν κάθησε ποτέ στή θέσι αὐτή τοῦ καναπέ. Ἔλεγε πάντα μέ συγκίνησι

Ἡ θέσι αυτή εἶναι τῆς Παναγίας»

Ἐμεῖς τήν ἔχουμε στο θρόνο τῆς καρδιᾶς μας;

Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Ζώσα Πηγή. 

Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.