Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 110

"Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ στὴν Μπούρσιανη"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Πρωὶ πρωί, ὅταν ἡ δροσιὰ ἀκόμη κοιμόταν στὰ φύλλα, οἱ Μετεωρῖτες πατέρες ἄρχισαν τὴν ἀνάβαση στὴν Μπούρσιανη. Τὸ δάσος τους ὑποδέχτηκε μὲ σιωπὴ ἱερή, καὶ τὰ πουλιά, σὰν νὰ κατάλαβαν, ἄρχισαν νὰ τιτιβίζουν τοὺς δικούς τους ὕμνους. 

Ἀπὸ τὰ γύρω χωριά, πιστοὶ ἀνέβαιναν τὸ μονοπάτι μὲ κεριὰ καὶ καρδιὲς ἀνοιχτές. Ἡ φύση ὁλόκληρη εἶχε γίνει ἐκκλησία. 

Ὁ διάκονος Νεκτάριος μίλησε μὲ βάθος καὶ τρυφερότητα γιὰ τὴ θυσία τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Τὰ λόγια του ἔπεφταν σὰν σταγόνες βροχῆς σὲ διψασμένη γῆ. Ὁ Χρῆστος καὶ ὁ Γιῶργος ἀπέδωσαν τοὺς ὕμνους μὲ τέτοια εὐλάβεια ποὺ τὰ δέντρα φαίνονταν νὰ σκύβουν νὰ ἀκούσουν. Καὶ ὁ μικρὸς Θανασάκης, σοβαρὸς καὶ ἀξιοπρεπής, διακονοῦσε στὸ ἱερὸ σὰν μικρὸς ἄγγελος. 

Μετὰ τὴ λειτουργία, ἅπλωσαν τὰ ἐδέσματα ἀγάπης στὴ σκιὰ τῶν δέντρων. Ψωμί, τυρί, γλυκὰ χωριάτικα, ὅλα μοιρασμένα μὲ χαρὰ καὶ γενναιοδωρία. Γέλια, ἀγκαλιές, εὐχές. 

"Τοῦ χρόνου νὰ βρεθοῦμε πάλι!" εὐχήθηκαν ὅλοι μαζί, κοιτῶντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ ἀγάπη βαθιά. 

Καὶ ἡ Ἁγία Παρασκευή, ἐκεῖ ψηλά, χαμογελοῦσε.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ ἀληθινὴ λατρεία δὲν χρειάζεται μαρμάρινους ναούς. Ὅπου ὑπάρχει ἀγάπη, εὐλάβεια καὶ κοινὴ προσευχή, ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Θεός, ἀκόμη καὶ κάτω ἀπὸ τὰ δέντρα ἑνὸς βουνοῦ.