ΤΑ ΔΆΚΡΥΑ.

«Υπάρχουν τόσα πολλά δάκρυα στον κόσμο που κυλούν συνεχώς! Δάκρυα πόνου κυλούν κάτω από τα φώτα των διαφημίσεων, στις μεγάλες πόλεις, στα μπάνια, στα κλινοσκεπάσματα, στα αυτοκίνητα. Τόσες κραυγές πόνου, τόσοι αναστεναγμοί, αντηχούν πέρα ​​από τα δελτία ειδήσεων, πέρα ​​από τις τηλεοπτικές εκπομπές, πέρα ​​από τον θόρυβο των νυχτερινών κέντρων. Ολόκληρος ο πολιτισμός μας, με τις νέες τεχνολογίες του που ανταγωνίζονται μεταξύ τους, στοχεύει στο να κρύψει αυτό το κλάμα, στο να μας κάνει να πιστέψουμε ότι το κλάμα δεν υπάρχει. Αλλά τα δάκρυα ρέουν συνεχώς και πολλοί άνθρωποι ζουν την αληθινή τους κατάσταση, όντας στις πιο ειλικρινείς, πιο σπαρακτικές στιγμές της ζωής τους, ενώ εμείς είμαστε βυθισμένοι στην αναισθησία. Και μόνο όταν ο πόνος ξεσπά στη ζωή μας, μόνο τότε πέφτει η αυλαία της αδιαφορίας από το πρόσωπο του κόσμου. Ο κόσμος εμφανίζεται όπως είναι, με το κακό και το καλό του. Και πάνω από αυτόν, μόνο τότε εμφανίζεται ο Θεός. Το φως της αγάπης του Θεού μπορεί να φανεί μόνο μέσα από τα δάκρυα, αλλιώς θα μας τύφλωνε».

Από το "Carte de despartțire", του π. Savatie Bastovoi