Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 113

”Κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς Μητέρας”

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Οἱ ἀχτῖδες τοῦ ἥλιου χάνονται σιγά-σιγά πίσω ἀπὸ τοὺς ἐπιβλητικοὺς βράχους τῶν Μετεώρων. Τὸ χρυσαφένιο φῶς παραδίδει τὴ θέση του στὴ γαλήνη τοῦ δειλινοῦ, καὶ τὰ πρῶτα ἄστρα ἀνάβουν δειλὰ στὸν οὐρανό, σὰν μικρὰ καντήλια τῆς αἰωνιότητας. Ἀπὸ τὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι ἀτενίζω τὴν ἀπερίγραπτη ὀμορφιὰ τοῦ τόπου. Οἱ βράχοι στέκουν σιωπηλοί, οἱ μονὲς μοιάζουν νὰ αἰωροῦνται ἀνάμεσα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανό, καὶ ἡ ψυχή μου, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει, ἀρχίζει νὰ προσεύχεται.

Φέρνω στὸν νοῦ μου τὴ γλυκιὰ μορφὴ τῆς Παναγίας.

Τὸ μητρικό της βλέμμα δὲν μοιάζει νὰ κρίνει· μοιάζει νὰ ἀγκαλιάζει. Τὰ χέρια της δὲν ὑψώνονται γιὰ νὰ καταδικάσουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ σκεπάσουν κάθε πονεμένη καρδιά. Καὶ τότε, σχεδὸν αὐθόρμητα, ἀντηχεῖ μέσα μου ὁ γνώριμος ὕμνος τῆς Μικρῆς Παράκλησης:

«Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, πρὸς σὲ καταφεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν...»

Πόσο ἀληθινοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ λόγοι! Γιατί ποιός ἄνθρωπος δὲν γνώρισε πειρασμούς; Ποιός δὲν περπάτησε μέσα ἀπὸ φόβους, δοκιμασίες καὶ ἀδιέξοδα; Ἡ ζωὴ πολλὲς φορὲς μοιάζει μὲ ἀνηφορικὸ μονοπάτι πάνω στοὺς βράχους τῶν Μετεώρων· δύσβατο, κουραστικό, γεμᾶτο ἀβεβαιότητα. Κι ὅμως, ὅπως οἱ ἱερὲς μονὲς παραμένουν ἀκλόνητες πάνω στοὺς ἀπόκρημνους βράχους, ἔτσι καὶ ἡ ἐλπίδα μένει ὄρθια ὅταν θεμελιώνεται στὴν πίστη.

Ἡ Παναγία δὲν ὑπόσχεται μιὰ ζωὴ χωρὶς σταυρούς. Ὑπόσχεται, ὅμως, πὼς κανεὶς δὲν θὰ σηκώσει μόνος του τὸν σταυρό του. Εἶναι ἡ Μητέρα ποὺ βαδίζει σιωπηλὰ δίπλα στὸ παιδί της. Δὲν ἀφαιρεῖ πάντοτε τὴν τρικυμία, ἀλλὰ γίνεται τὸ ἀσφαλὲς λιμάνι μέσα στὴν τρικυμία. Δὲν ἐξαφανίζει κάθε δάκρυ, ἀλλὰ τὸ μετατρέπει σὲ προσευχή.

Καθὼς τὸ σκοτάδι ἁπλώνεται, οἱ βράχοι χάνονται μέσα στὴ νύχτα, ὅμως ὁ οὐρανὸς γεμίζει φῶς. Ἔτσι συμβαίνει καὶ στὴν πνευματικὴ ζωή. Ὅταν ὅλα γύρω σκοτεινιάζουν, τότε ἡ πίστη ἀνάβει τὰ πιὸ φωτεινά της ἀστέρια. Καὶ ἡ καρδιὰ βρίσκει καταφύγιο ὄχι στὴ δική της δύναμη, ἀλλὰ στὴ μητρικὴ σκέπη τῆς Θεοτόκου.

Σηκώνομαι ἀργὰ ἀπὸ τὸ παγκάκι μὲ μιὰ γλυκιὰ εἰρήνη νὰ πλημμυρίζει τὴν ὕπαρξή μου. Δὲν ἄλλαξε ὁ κόσμος γύρω μου· ἄλλαξε ὁ τρόπος ποὺ τὸν ἀντικρίζω. Γιατί ὅποιος μάθει νὰ καταφεύγει μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν Παναγία, δὲν παύει νὰ συναντᾶ δοκιμασίες· παύει, ὅμως, νὰ τὶς φοβᾶται.

Καὶ τότε καταλαβαίνει πὼς ἡ μεγαλύτερη σωτηρία δὲν εἶναι νὰ μὴ φυσήξουν ποτὲ οἱ ἄνεμοι τῆς ζωῆς, ἀλλὰ νὰ γνωρίζει ὅτι, μέσα σὲ κάθε καταιγίδα, ἡ Παναγία κρατᾶ τὸ χέρι του καὶ τὸν ὁδηγεῖ μὲ ἀσφάλεια στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Υἱοῦ της, ἐκεῖ ὅπου κάθε φόβος σβήνει καὶ κάθε ψυχὴ ἀναπαύεται.