Μια 95χρονη γυναίκα με εντυπωσίασε με τη βαθιά της εμπειρία της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα.

Μια 95χρονη γυναίκα με εντυπωσίασε με τη βαθιά της εμπειρία της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα.

Είπε: «Νιώθω τέτοια αγάπη για τον Κύριο για μένα, την αμαρτωλή, που ακόμη και ο φόβος με κυριεύει, πώς ο Κύριος μπορεί να με αγαπά τόσο πολύ, ανάξια.

Φαντάζομαι, από τη μία πλευρά, την άπειρη, πραγματική αγάπη του Θεού, και από την άλλη, την ασήμαντη, αμαρτωλότητά μου, και ντρέπομαι για τον εαυτό μου, την πνευματική μου γύμνια, και κλαίω με τρυφερότητα. Η αγάπη του Θεού μαλακώνει και λιώνει την καρδιά μου όπως η φωτιά λιώνει το κερί. Το έλεος του Θεού προς εμάς τους αμαρτωλούς είναι ατελείωτο!

Ο Κύριος όχι μόνο υπέφερε για εμάς, όχι μόνο έπλυνε την προπατορική μας αμαρτία από εμάς, όχι μόνο ανανέωσε την πεσμένη ανθρώπινη φύση μας με τον ζωογόνο θάνατό Του, αλλά μας έδωσε να φάμε το Σώμα και το Αίμα Του υπό την όψη του ψωμιού και του κρασιού. Χάρη σε αυτό, μπορούμε να εισέλθουμε σε στενή ενότητα με τον Κύριο, να ενωθούμε μαζί Του με ισχυρούς δεσμούς αγάπης, να μείνουμε ενωμένοι μαζί Του σύμφωνα με τον Θείο Λόγο Του: «Αυτός που τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου μένει ενωμένος με μένα, και εγώ ενωμένος με αυτόν». (Ιωάννης 6:56). Δεν είναι αυτή η χάρη του Θεού;

Αρσένιος (Ζαντάνοφσκι), Επίσκοπος Σερπουχόφ