Στον τραχύ βράχο του όρους Σινά, όπου κάποτε βροντούσε η φωνή του Θεού, άκμαζε ένα άλλο μυστήριο: ο Άγιος Στέφανος ο Σιναΐτης, ο φύλακας της εξομολόγησης και των αγνών δακρύων.
Για πολλά χρόνια στεκόταν στην πύλη που οδηγούσε στην κορυφή, στη σκιά ανάμεσα στους βράχους, καλωσορίζοντας τους προσκυνητές με την ευγένεια ενός πατέρα. Δεν κουνήθηκε από την πέτρινη καρέκλα του, αλλά άνοιξε μόνο την καρδιά και το πνευματικό του αυτί: «Υιέ μου, έλα και εξομολογήσου, γιατί το όρος του Κυρίου δεν ανεβαίνει με ψυχή φορτωμένη».
Και έτσι επιτεύχθηκε - στην ίδια την καρέκλα της εξομολόγησης, με την προσευχή στα χείλη του.
Και ιδού το θαύμα: ολόκληρο το σώμα του, άφθαρτο, εξακολουθεί να αγρυπνεί σήμερα στο οστεοφυλάκιο της Μονής της Αγίας Αικατερίνης, καθισμένο στην ίδια καρέκλα, ως ζωντανό σημάδι ότι η μετάνοια δεν πεθαίνει ποτέ.
Άγιε Στέφανε, πρεσβεύσου στον Χριστό Θεό για εμάς, που αναβάλλουμε την ώρα της επιστροφής!
Πες μας κι εμάς, από την αγία σου σιωπή: «Μην καθυστερείς άλλο... Η σωτηρία είναι κοντά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σας ευχαριστούμε.
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.