ΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΔΟΘΗΣΕΤΑΙ ΥΜΙΝ.

Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν.

Ἂν εἴμαστε ἀκάρδιοι, δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς ἀναγνωρίσει ὁ Θεός. Ὅσο ἀκόμη ὑπάρχει χρόνος μᾶς δίδεται ἡ εὐκαιρία μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἐργασία τῶν ἐντολῶν νὰ ἀνατείνουμε τὴ βαρειὰ καὶ χοϊκὴ ὕπαρξή μας πρὸς τὰ ἄνω. Κράζουμε πρὸς τὸν Θεό, ἐπικαλούμενοι τὸ ἐράσμιο Ὄνομα τοῦ Παντοκράτορος καὶ Ὑπέρθεου Ἰησοῦ. Παρακαλοῦμε νὰ ἔλθει Ἐκεῖνος, νὰ ἄρει τὸ φορτίο μας, νὰ μᾶς διδάξει τὴν ταπείνωση καὶ τὴν πραότητα τοῦ ἤθους Του, νὰ μᾶς παράσχει τὴν ὅραση τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ὥστε νὰ μὴ σαλευόμαστε ἀπὸ τὴν τραγικὴ ματαιότητα τοῦ παρόντος βίου. 

Ὁ Χριστιανισμὸς στὴν ἐποχή μας δὲν εἶναι δημοφιλής, διότι ἡ ἄσκηση βίας στὴ φύση μας εἶναι ἀσύμβατη μὲ τὴν εὐμαρῆ ζωὴ στὸν κόσμο τοῦτο. Πλὴν ὅμως, ἅπαξ καὶ προβοῦμε μὲ καθορισμὸ στὸ ἐγχείρημα, ὁ Θεὸς δίδει χάρη, ποὺ κάνει τὸ φορτίο μας ἐλαφρύ, καὶ τὸν ζυγὸ τῶν ἐντολῶν Του χρηστό.  

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΟΥ