Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 121.

 

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί

"Ἡ δίψα ποὺ δὲν σβήνει μὲ νερό"

Ὁ ἥλιος καίει ἀλύπητα. Ὁ ἀέρας σφίγγει σὰν θόλος πύρινος. Ὁ ἱδρῶτας κυλᾶ, τὸ στόμα ξεραίνεται, τὸ σῶμα κραυγάζει: νερό!

Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ ψυχή. Καίγεται. Διψᾶ. Τρέχει.

Τὸ ἐλάφι δὲν ὑπολογίζει ἀπόσταση ὅταν διψᾶ: τρέχει, πηδᾶ, σπεύδει στὴν πηγὴ μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη. Δὲν σταματᾶ νὰ κοιτᾶ τριγύρω, δὲν διστάζει, δὲν φοβᾶται. Ἡ δίψα εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ κάθε ἐμπόδιο.

Ω ψυχή μου, πότε θὰ μάθεις νὰ διψᾶς ἔτσι; Πότε θὰ τρέξεις πρὸς τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἴδια ὁρμή, τὴν ἴδια ἀφοσίωση, τὴν ἴδια ἀδυναμία νὰ σταματήσεις;

Τὸ σῶμα διψᾶ νερὸ καὶ σβήνεται. Ἡ ψυχὴ διψᾶ Θεὸ καὶ ὅσο πίνει, τόσο περισσότερο διψᾶ.

Ὁ Θεὸς μαζί μας.

π. Βαρλαὰμ Μετεωρίτης