Τι σημαίνει «εν Πνεύματι» – «αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα και μην τα εμποδίζετε» (Λουκάς 18:16)

Τι σημαίνει «εν Πνεύματι» – «αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα και μην τα εμποδίζετε» (Λουκάς 18:16)

    Γιατί νιώθουμε καλά αφού ολοκληρώσουμε «ταπεινές» εργασίες —όπως το σκούπισμα, το πλύσιμο των πιάτων, τον καθαρισμό της τουαλέτας κ.λπ.;

    Ποια ευλογία νιώθουν τα παιδιά που εκτελούν μικρές δουλειές που τους αναθέτουν οι γονείς τους —όπως το ξεσκόνισμα, το βγάλσιμο των σκουπιδιών, το πλύσιμο των πιάτων, τη βοήθεια στα ψώνια κ.λπ.;

    Ποια αίσθηση κάτι ανώτερου βιώνουν οι γιατροί ή οι νοσηλευτές όταν φροντίζουν τους ασθενείς, ή οι γονείς όταν υπηρετούν ένα ανήμπορο ή ανάπηρο παιδί, και ούτω καθεξής;

    Τι μου χάριζε τη μεγαλύτερη αίσθηση ανάπαυσης όταν ήμουν 10–14 ετών, καθώς εκτελούσα τις δουλειές που μου ανέθετε η μητέρα μου —όπως το πέρασμα της ντομάτας από τον μύλο, το στύψιμο των ρούχων, το ξεδιάλεγμα των φασολιών, το φέρσιμο του ψωμιού και τα παρόμοια; Είναι αλήθεια πως η μητέρα μου έλεγε: «Μπράβο, το εργατικό αγόρι της μαμάς». Το στήθος μου φούσκωνε από περηφάνια και χαιρόμουν τον έπαινο, ωστόσο η ευτυχία πήγαζε από βαθύτερα μέσα μου.

    Ήταν μια ταπεινή, γαλήνια και απέραντη ευτυχία. Έμοιαζε με υπόσχεση μιας νέας ζωής.

    Άρχισα να καταλαβαίνω ότι όλες αυτές οι χαρές —όλες αυτές οι ευλογίες— πήγαζαν από μία και μόνο πηγή.

    Ήμουν ευτυχισμένος επειδή ένιωθα την ανάπαυση του Χριστού, ο Οποίος ταπεινά έσκυβε μέσα μου για να υπηρετήσει τον κόσμο και τους ανθρώπους του.

    Ένιωθα τη γλυκιά ταπείνωση του Κυρίου, που έγινε άνθρωπος —που έμοιαζε να μεταμορφώνεται μέσα μου. Τόσο απλός, τόσο αγαθός. Αθώος σαν παιδί, που απλώνει το χέρι για να διορθώσει τον κόσμο. Κι εγώ μετείχα στη παιδική Του χαρά. Στη δίχως δόλο γαλήνη Του. Και στην πεποίθηση ότι ο κόσμος θα αποκατασταθεί —από εδώ μέχρι το επέκεινα.

    Η γλυκιά ευτυχία και η ευλογία που ένιωθα —ήταν Εκείνος. Ο Ζωντανός.

    Καθώς περνούν τα χρόνια, ο Χριστός μοιάζει να γίνεται όλο και πιο νέος. Όλο και περισσότερο σαν παιδί. Υπηρετεί τον κόσμο με αυξανόμενη αθωότητα, με τόσους διαφορετικούς τρόπους.

    Εγώ στερούμαι υπομονής· βαριέμαι, νιώθω οκνηρία, γογγύζω. Εκείνος όμως όχι. Τον θαυμάζω όταν Τον βλέπω να έρχεται να εργαστεί μέσα μου τόσο αθώα. Τόσο ανεπιτήδευτα. Η ταπείνωσή Του με κερδίζει. Γράφω όλα αυτά για να γνωρίζετε τι πράο και αθώο Θεό έχουμε. Και πόσο όμορφη ψυχή έχει —αν μπορώ να το εκφράσω έτσι.

    Επομένως, γονείς, αν δεν θέλετε να στερήσετε από τα παιδιά σας τη βίωση της ταπείνωσης του Χριστού, αναθέστε τους καθήκοντα κατάλληλα για την ηλικία τους. Αφήστε τα να νιώσουν ότι αποτελούν μέρος του νοικοκυριού, του σπιτιού, του τρόπου ζωής σας. Μέρος του μέλλοντος του Χριστού.

    Και αγαπητοί δάσκαλοι, μην ακούτε τους γονείς περισσότερο απ’ όσο ακούτε τον Χριστό. Μην κάνετε εσείς τις εργασίες των παιδιών, μην τα υπερ-προστατεύετε με ιδιαίτερα μαθήματα, μην τα κουβαλάτε στις πλάτες σας, μην τα «περνάτε» απλώς στην επόμενη τάξη ή στις εξετάσεις. Απλώς διδάξτε τα να περπατούν, να κάνουν τη δική τους δουλειά. Ώστε να μπορέσει ο Χριστός να επιτελέσει το έργο Του μέσα τους. Διότι όποτε κάνετε εσείς τη δουλειά στη θέση τους, αφαιρείτε το έργο του Χριστού —το έργο που Εκείνος σκόπευε να επιτελέσει μαζί τους. Αφαιρείτε τη διακονία, τον κόπο που ήθελε να τα διδάξει, και αφαιρείτε Εκείνον —Αυτόν που επιθυμούσε να Του επιτραπεί να διακονήσει μέσα τους.

    Όταν γονείς και δάσκαλοι ενώνουν τα χέρια μέσα στην αδυναμία, το παιδί είναι αυτό που θυσιάζεται· το παιδί γίνεται προσφορά στους ανθρώπους. Όταν ενώνουν τα χέρια εν Θεώ, προετοιμάζουν το παιδί ως προσφορά στον Θεό.

    Μην «λυπάστε» τα παιδιά, γλιτώνοντάς τα από τους ευλογημένους και αναγκαίους κόπους της ζωής. Διότι κάνοντας αυτό, τα «γλιτώνετε» από την έλευση του Χριστού μέσα τους και από το ταπεινό έργο Του εντός τους. Και δεν συνειδητοποιείτε τι μεγάλη αμαρτία είναι αυτή. Εμποδίζετε τον Χριστό να εργαστεί μέσα τους· δεν Του αφήνετε χώρο —εξαιτίας του εαυτού σας.

    Και Εκείνος είπε: «Αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε Μένα και μην τα εμποδίζετε» (Λουκ. 18:16). Δηλαδή: αφήστε τα να έρθουν να εργαστούν εν Εμοί, και αφήστε Με να έρθω να εργαστώ εντός τους. Αφήστε Με να γίνω παιδί μέσα τους.

    Να είστε ευτυχισμένοι και να βρίσκετε ανάπαυση στον Χριστό, ο οποίος εργάζεται μέσα σας —και μέσα στα παιδιά σας.

    (π. Iustin Taban, 19 Σεπτεμβρίου 2026)