ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ! ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΕΙ ΜΕΤΣΕΦ. 21

 

* * *

Οι ολονύχτιες αγρυπνίες του π. Σεργίου ήταν την Παρασκευή και την Κυριακή το βράδυ. Αυτές ήταν ήσυχες, συγκεντρωμένες λειτουργίες, ειδικά η λειτουργία της μετάνοιας τη Δευτέρα.

Οι υπερβολικές εργασίες επηρέασαν την υγεία του πατέρα Σεργίου, η οποία εξαρχής δεν ήταν πολύ καλή. Στην αρχή προσπάθησε να τον απαλλάξει από την εξομολόγηση παρακολουθώντας την ολονύχτια αγρυπνία την Κυριακή το βράδυ, αλλά αυτό δεν λειτούργησε καλά, και ακόμη και όταν λειτούργησε και του έδωσε την ευκαιρία να προσευχηθεί, χρειαζόταν σωματική ανάπαυση. Στη συνέχεια, ο πατέρας Σέργιος πήρε μια μέρα άδεια (Δευτέρα). Είναι περίεργο να το πούμε, αλλά δεν ήταν όλοι ευχαριστημένοι με αυτό, καθώς έγινε ακόμη λιγότερο δυνατό να φτάσει κανείς στον πατέρα Σέργιο.

Η υγεία του πατέρα Σεργίου επιδεινώθηκε ιδιαίτερα μετά την επίθεση χούλιγκαν στο δάσος στο Μπογκορόντσκ και το χτύπημα στο κεφάλι, το οποίο τον έκανε σοβαρά άρρωστο, και η ικανότητά του να διατηρεί την ισορροπία του δεν αποκαταστάθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Κάθε Κυριακή πριν από την ολονύχτια αγρυπνία, ο π. Σέργιος τελούσε επιμνημόσυνη δέηση στον τάφο του Πατέρα στο Νεκροταφείο Λαζαρέφσκογιε (στις 4 το απόγευμα). Από τότε, αγαπώ ιδιαίτερα τον κανόνα «Άνοιξε το στόμα μου, Σωτήρα...» και μέχρι σήμερα, η φωνή του π. Σεργίου ηχεί για μένα σε αυτόν.

Κάθε πρώτη Παρασκευή του μήνα, τελούνταν μια επιμνημόσυνη ολονύχτια αγρυπνία για τον Πατέρα. Αυτές ήταν οι αγαπημένες μας λειτουργίες, πολύ επίσημες και εγκάρδιες. Τις ημέρες της ετήσιας μνήμης του Πατέρα, η ολονύχτια αγρυπνία τελούνταν ιδιαίτερα επίσημα, ακόμη και όταν έψαλλαν ολόκληρο τον 103ο ψαλμό, όπως στις νυχτερινές λειτουργίες.

Αυτές οι νυχτερινές λειτουργίες τελούνταν κυρίως σε ημέρες που βολεύονταν οι πιστοί. Αυτό συνέβαινε σχεδόν κάθε χρόνο, ενώ γιορτάζονταν τα «νέα Χριστούγεννα». Τη δεύτερη ημέρα τους, δηλαδή στη μνήμη των πέντε μαρτύρων, τελούνταν μια πραγματική ολονύχτια αγρυπνία, που ξεκινούσε περίπου στις 10 μ.μ. και συνεχιζόταν μέχρι την πολύ πρωινή λειτουργία. Αυτές οι λειτουργίες εισήχθησαν κατά την εποχή του Πατέρα, νομίζω από τον Αντρέι Γκαβρίλοβιτς Κουλέσοφ , ο οποίος, έχοντας φτάσει στη Μόσχα για το Τοπικό Συμβούλιο ως αντιπρόσωπος, ήρθε κοντά στον Πατέρα και οργάνωσε θεολογικά μαθήματα στην Εκκλησία Νικόλα-Κλέννικι. Οι αδελφές που ολοκλήρωναν αυτά τα μαθήματα ονομάζονταν για πολύ καιρό «αδελφές μαθημάτων»· σε αντίθεση με τις «αδελφές Τσούντοφ», οι οποίες ήρθαν στην Εκκλησία του Πατέρα μετά το κλείσιμο της Μονής Τσούντοφ και βοήθησαν επίσης στην καθιέρωση της ψαλμωδίας και των λειτουργιών. Σε αυτές τις ολονύχτιες αγρυπνίες η λειτουργία τελούνταν πλήρως σύμφωνα με το καταστατικό και αρκετές φορές, στα καθορισμένα μέρη, διακόπτονταν από ανάγνωση. Οι ψαλμοί αίνου ψάλλονταν ολόκληροι («Αινείτε το όνομα του Κυρίου» και «Ομολογήστε στον Κύριο»), όπως γινόταν συχνά γενικά στις πολυέλεες λειτουργίες των μεγάλων εορτών. Οι στίχοι ξεκινούσαν από τη χορωδία των κληρικών (η οποία ήταν πάντα πολλές με τον Πατέρα την ημέρα της εορτής), ο δεύτερος στίχος ψάλλονταν από τη δεξιά χορωδία, ο τρίτος από την αριστερή χορωδία, κ.λπ.

* * *

Στην αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής, ο π. Σέργιος μας έδινε κάθε φορά κάποιον μικρό επιπλέον κανόνα. Τη μία φορά ήταν η ευχή «Οδηγός Σοφίας» (η οποία ψάλλονταν επίσης κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής αντί του «Υπό το Έλεός Σου»), την άλλη φορά - το στιχηρόνιο της Μεγάλης Τετάρτης, έργο της μοναχής Κασσίας: «Ω, γυναίκα που έπεσες σε πολλές αμαρτίες», την τρίτη φορά - «Άνοιξέ μου τις πόρτες της μετάνοιας, Ζωοδότε»...

* * *

Ο πατέρας Σέργιος παρήγγειλε μια εικόνα του Φύλακα Αγγέλου για όλους και τους ευλόγησε να του διαβάζουν ένα τραγούδι του κανόνα κάθε μέρα (τη Δευτέρα υπήρχαν δύο, αφού η Δευτέρα είναι αφιερωμένη στις Ουράνιες Δυνάμεις).

Μια άλλη φορά έδωσε σε όλους μια εικόνα της Βασίλισσας των Ουρανών της Φεοντόροφσκαγια ως ευλογία.

Ο πατήρ Σέργιος ευλόγησε σχεδόν όλα τα πνευματικά του παιδιά να διαβάζουν ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο κάθε μέρα, και μια μέρα αποφάσισε ότι όλοι έπρεπε να διαβάζουν το ίδιο κεφάλαιο, ώστε αυτή η ανάγνωση να μας ενώνει ακόμα και όταν είμαστε χωρισμένοι.

* * *

Όταν πρωτοήρθα στον πατέρα μου, μου είπε: «Ξέρω από την προσωπική μου εμπειρία ότι είναι μάταιο να αναγκάζουμε τους νέους να κάνουν κάτι που δεν θέλουν». Αυτή ήταν η περίπτωση του πατέρα Σεργίου. Ο πατέρας αγαπούσε πολύ τον γιο του και πάντα ήθελε να είναι ο κληρονόμος και διάδοχός του. Αλλά ο πατέρας Σέργιος, αν και αγαπούσε την Εκκλησία και τη θεία λειτουργία, βοήθησε τον πατέρα του να υπηρετήσει στην εκκλησία, αλλά αγωνίστηκε για κοσμική εκπαίδευση και πήγε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Έγινε ιερέας υπό την επιρροή του Αγιωτάτου Πατριάρχη Τύχωνα και μετά από ένα ταξίδι στην Όπτινα (χειροτονήθηκε το 1919).

Όταν ο π. Σέργιος ήρθε για πρώτη φορά στην Όπτινα, υπήρχαν εκεί δύο πρεσβύτεροι: ο π. Νεκτάριος και ο π. Ανατόλι. Ο π. Σέργιος επέλεξε τον π. Ανατόλι με την πρώτη ματιά. Στη συνέχεια, μετά τον θάνατο του π. Ανατολίτου, στράφηκε στον π. Νεκτάριο και μάλιστα, σύμφωνα με τη διαθήκη του ίδιου του Γέροντα  , τον έθαψε, κάτι που προσέβαλε πολύ τους κατοίκους της Όπτινα.

Η διαφορά μεταξύ των πρεσβυτέρων χαρακτηρίστηκε πολύ έντονα από έναν από τους πνευματικούς γιους του Πατέρα Νεκταρίου. Όσοι έρχονταν στην Όπτινα έρχονταν για ευλογία και από τους δύο πρεσβύτερους και πήγαιναν για συμβουλές σε αυτόν στον οποίο βρισκόταν η ψυχή τους. Ο π. Ανατόλι δεχόταν τους πάντες απλά και εγκάρδια: τους χάιδευε, τους έβγαζε το βάρος από την ψυχή τους, έδινε συμβουλές (νομίζω ότι ήταν σαν τον Πατέρα μας) και άφηνε αυτόν που ερχόταν να φύγει με ελαφριά καρδιά. Αν κάποιος ερχόταν στον Πατέρα Νεκτάριο για πρώτη φορά, περνούσε μια ολόκληρη δοκιμασία. Ερχόταν στην καλύβα με όλους τους άλλους. Υπόσχονταν να τον δεχτούν, αλλά περίμενε μάταια ένα ραντεβού μέχρι το βράδυ, όταν ο δόκιμος του Γέροντα θα έβγαινε με το μήνυμα ότι ο Πατέρας δεν θα δεχόταν πλέον κόσμο σήμερα και ότι θα έπρεπε να έρθουν αύριο. Η ίδια εικόνα επαναλαμβανόταν την επόμενη μέρα, και ούτω καθεξής για αρκετές ημέρες. Οι άνθρωποι που δεν ήταν αρκετά υπομονετικοί αγανακτούσαν και πήγαιναν στον Πατέρα Ανατόλι. Άλλοι έμεναν να περιμένουν λίγο ακόμα, σταδιακά συνηθίζοντας με την ψυχή τους την προσευχητική ατμόσφαιρα της καλύβας και δεν ήθελαν πλέον να την εγκαταλείψουν. Τότε ήταν που ο πατήρ Νεκτάριος δέχτηκε τον υπομονετικό και τον αντάμειψε με «μεγάλη πνευματική παρηγοριά».

Έχω ακούσει ότι ο π. Νεκτάριος δεν φοβόταν να βάλει έναν άνθρωπο στις πιο δύσκολες καταστάσεις και να του βάλει μεγάλες δοκιμασίες, βρίσκοντας αυτό χρήσιμο για την ψυχή. Υπήρξε μια περίπτωση που ο π. Σέργιος ήρθε στον π. Νεκτάριο (και δεν ήταν εύκολο γι' αυτόν να ξεφύγει από τον κόπο του), αλλά δεν τον δέχτηκε και τον ευλόγησε μόνο από το παράθυρο. Ίσως η διαθήκη της κηδείας ήταν μια παρόμοια δοκιμασία τόσο για τον π. Σέργιο όσο και για τους μοναχούς της Όπτινα.

Σε σχέση με τον π. Νεκτάριο, θυμάμαι ένα μικρό περιστατικό που διηγήθηκε ο π. Σέργιος. Όταν διάβαζε το Ευαγγέλιο, ο π. Σέργιος συνήθως παρέλειπε τη γενεαλογία του Σωτήρα. Έτσι, μια μέρα πήγε στον π. Νεκτάριο και ζήτησε από τον «Πατέρα Αρχιερέα» να του διαβάσει αυτό ακριβώς το απόσπασμα από το Ευαγγέλιο.

* * *

Στην εκκλησία μας υπήρχε μια λειψανοθήκη με τα λείψανα των Οσίων Θεοδοσίου και Σεργίου. Η λειψανοθήκη, αρκετά μεγάλη, ήταν φτιαγμένη από ασήμι και το 1918 κλάπηκε. Τόσο ο πατέρας όσο και ο πατέρας Σέργιος αγαπούσαν και σεβόντουσαν αυτούς τους αγίους του Θεού. Στο Σεργκιέφ, ο πατέρας έλαβε ένα νέο σωματίδιο από τα λείψανα του Οσίου Σεργίου και ήταν πλέον δύσκολο να φτάσει στην Τότμα, όπου είχε πάει ο πατέρας πριν. Ο Κύριος έστειλε στον πατέρα Σέργιο ένα σωματίδιο από τα λείψανα του Οσίου Θεοδοσίου με έναν εντελώς ασυνήθιστο, θαυματουργό τρόπο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ με τι απερίγραπτη ευλάβεια και σοβαρότητα ο πατέρας Σέργιος μετέφερε τον σταυρό με τα λείψανα: ένιωθαν ότι ο ίδιος ο άγιος του Θεού ήταν παρών. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια στάση σε κανέναν ή πουθενά αλλού. Ο Όσιος Θεοδόσιος ήταν ιδιαίτερα κοντά στον πατέρα Σέργιο. Κατά την τελευταία του συνάντηση με μια από τις πνευματικές του κόρες, τον π. Ο Σέργιος της είπε: «Μέχρι τώρα μου ζητούσες να προσευχηθώ για σένα, και τώρα παρακαλείς τον Όσιο Θεοδόσιο. Πάντα άκουγε γρήγορα τα αιτήματά μου. Πιστεύω ότι δεν θα σας εγκαταλείψει, πνευματικά μου παιδιά, με τη βοήθειά του».

(Προσωπικά, ανέπτυξα απροσδόκητα μια ζωντανή σύνδεση με τον Άγιο Θεοδόσιο, αν και δεν γνώριζα καν τη ζωή του για πολύ καιρό. Κάποτε αναστάτωσα τον π. Σέργιο με τις «αποκαλύψεις» μου. Μου είπε πικρά: «Λοιπόν, ευχαριστώ!» και, όπως φαίνεται, αρνήθηκε να με ευλογήσει. Μου φάνηκε ότι με είχε παρεξηγήσει και ήταν πολύ δύσκολο για μένα. Αναστατωμένος και εξαντλημένος, ήρθα από τη δουλειά στην εκκλησία για την ολονύχτια αγρυπνία την ημέρα της εορτής του Αγίου Θεοδοσίου. Η λειτουργία δεν είχε ξεκινήσει ακόμα. Πλησίασα την εικόνα του και μέσα μου είπα: «Άγιε Θεοδόσιε, βλέπεις πόσο κουρασμένος είμαι. Αλλά βοήθησέ με να προσευχηθώ σε σένα ούτως ή άλλως και συμφιλίωσέ με με τον π. Σέργιο!» Στάθηκα στη χορωδία. Ήθελα τόσο πολύ να κοιμηθώ που ήταν σαν να υπήρχε μια ομίχλη μπροστά στα μάτια μου. Τα μάτια μου έκλειναν και δεν ξέρω πώς δεν έπεσα. Αλλά η καρδιά μου ένιωθε καλά και παρόλο που δεν καταλάβαινα πλήρως τα στιχηρά, το καθένα από αυτά μου ακουγόταν το κεντρικό μοτίβο: «Αιδεσιμότατε «Ο Θεοδόσιος τα άφησε όλα για τον Χριστό!» - και αυτό γέμισε την ψυχή με φως και χαρά. Όταν μετά το Ευαγγέλιο πήγαμε όλοι να φιλήσουμε την εικόνα του Σεβασμιότατου Θεοδοσίου και τον σταυρό με τα λείψανα, ο Πατέρας Σέργιος, αλείφοντας το μέτωπό μου με λάδι, έσκυψε και, κοιτάζοντάς με στο πρόσωπό μου από το πλάι, είπε χαρούμενα: «Χρόνια πολλά, Λιάλια!» Ο Σεβασμιότατος Θεοδόσιος εκπλήρωσε και τα δύο αιτήματά μου και από τότε έγινε πολύ αγαπητός σε μένα. Αργότερα, σε πολύ δύσκολα χρόνια για μένα, παρενέβη πολύ σημαντικά και προφανώς στη ζωή μου).

* * *

Όταν ο π. Σέργιος μας χώρισε, ήταν πολύ δύσκολο.

Περίμενα πολύ καιρό την ευκαιρία να πάω στον πνευματικό μου πατέρα. Το ταξίδι ήταν προγραμματισμένο και ακυρωμένο αρκετές φορές, και σχεδόν απελπιστώ. Αλλά τελικά έφτασε η πολυπόθητη μέρα. Δεδομένης της αδυναμίας μου να προσαρμοστώ, πολλά πράγματα ήταν δύσκολα για μένα. Μου ζήτησαν να οδηγήσω μέχρι το σπίτι στο σκοτάδι, αλλά ο οδηγός δεν με άκουσε, βιαζόταν, και έφτασα μέρα μεσημέρι. Δεν θυμάμαι πώς με συνάντησε ο πατέρας μου, ντράπηκα πολύ για την ακούσια ανυπακοή μου. Τα μικρότερα κορίτσια τον επισκέπτονταν εκείνη την εποχή, και η Μάνια Κ. ήταν μαζί τους. Το μόνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι ήταν ανήσυχος στο πνεύμα, ήταν φανερό ότι η ψυχή του υπέφερε, πήγαινε κάπου για βόλτα και σπάνια μου μιλούσε. Και η ψυχή μου καταπιέζονταν από μια θλίψη που την βασάνιζε για πολύ καιρό, την οποία ήθελα να ανακουφίσω μέσω της εξομολόγησης, αλλά ήταν δύσκολο να ξεκινήσω αυτό.

Έφτασε το βράδυ. Ο πατέρας ντύθηκε και στάθηκε στην κόκκινη γωνία. Άρχισε ο εσπερινός. Τραγουδήσαμε μαζί, η Μάνια και τα κορίτσια ήταν παρόντα. Μια υπέροχη λειτουργία, αγαπημένα στιχηρά, που είχαν βιώσει περισσότερες από μία φορές στο σπίτι, αλλά η πετρωμένη ψυχή ήταν σιωπηλή.

Ο εσπερινός τελείωσε. Ο πατέρας έστησε ένα μικρό αναλόγιο με μια εικόνα του Σωτήρα. Τα κορίτσια πλησίασαν και υποκλίθηκαν στον πατέρα τους. Αυτός τις ευλόγησε τρυφερά και τις έστειλε για ύπνο. Η Μάνια πήγε να τις βάλει για ύπνο. Και ο πατέρας μου έκανε μια επιμνημόσυνη δέηση και μου είπε να τη διαβάσω δυνατά αργά. Στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί, και άρχισα να διαβάζω τα ονόματα ένα προς ένα. Με σταμάτησε για να διαβάσω κάθε όνομα ξεχωριστά.

Και έτσι επανέλαβε κάθε όνομα μετά από μένα, φαινόταν να βλέπει το καθένα μπροστά του, υποκλίθηκε μέχρι το έδαφος σε κάθε όνομα, σαν να ήταν σε ζωντανό άνθρωπο, ευλόγησε το καθένα σαν να ήταν παρών. Πρόφερε μερικά ονόματα με κάποιο είδος στοργικού επιθέτου: «Βολόντια, αγαπητέ», «Τανιούσα» κ.λπ., πολλά πρόφερε με δάκρυα. ​​Φαινόταν ότι όλη του η οικογένεια ήταν εδώ μαζί του, και κάθε όνομα το θυμόταν με όλες τις λύπες, με όλες τις εμπειρίες του ατόμου στο οποίο ανήκε. Φαινόταν ότι ο χρόνος και η απόσταση δεν υπήρχαν εκείνη τη στιγμή. Ακόμα και η απολιθωμένη ψυχή μου δεν μπορούσε παρά να υποκύψει και να λιώσει σε αυτή την ατμόσφαιρα μεγάλης αγάπης, ξεπερνώντας τα ανθρώπινα όρια.

Διαβάστηκε το επώνυμο. Ο πατέρας προσκύνησε την εικόνα του Σωτήρος για τελευταία φορά. Μετά τον εσπερινό καθίσαμε για δείπνο. Τον ρώτησα για κάτι, αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει για κανέναν, αν και ήταν σαφές ότι η μελαγχολία του είχε διαλυθεί. Ήταν γεμάτος εσπερινό, ένα «ραντεβού» με την οικογένειά του και προσευχή γι' αυτούς.

Είχα την τύχη να ζήσω με τον πατέρα μου για μια ολόκληρη εβδομάδα. Προφανώς, ο Κύριος μου έδωσε αυτή την παρηγοριά πριν από μια δύσκολη δοκιμασία, για να εφοδιαστώ με δυνάμεις και επίσης να απελευθερωθώ κάπως από το βάρος της ψυχής μου. Μαζί διαβάσαμε όλες τις λειτουργίες της πρώτης εβδομάδας «από το Α έως το Ω», όπως είπε αστειευόμενος. Μαζί ψάλλαμε τον ειρμό του Μεγάλου Κανόνα από τις νότες που είχα φέρει. Μου έψαλε επίσης και μου δίδαξε έναν στίχο: «Την τρίτη ημέρα αναστήλωσες, Χριστέ, από τον Τάφο». Μου μίλησε για τις ιδιαιτερότητες της λειτουργίας της σεβαστής θαυματουργής εικόνας της Θεοτόκου Φεοντόρφσκι (ο κανόνας απευθύνεται στον Σωτήρα), λέγοντας ότι η εικόνα της Θεοτόκου είναι πάντα ταυτόχρονα και εικόνα του Σωτήρα. Μου υπαγόρευσε την ερμηνεία του Μεγάλου Αποδείπνου της Σαρακοστής.

Η Κίρα Β., η οποία ήταν «έγκυος» εκείνη την εποχή, ήρθε για λίγο εκείνη την εβδομάδα. Ο πατέρας μου ανησυχούσε πολύ γι' αυτήν, την έβαλε να κοιμηθεί στο κρεβάτι του και ξάπλωσε σχεδόν στο πάτωμα. (Αργότερα, η ανάμνηση της διαμονής μας μαζί με τον πατέρα μου μας έφερε πολύ κοντά).

Αλλά πέρασε μια εβδομάδα και ακόμα δεν είχα μιλήσει στον πατέρα μου για την ψυχή μου, για τις αμαρτίες και τις λύπες μου. Είχε ήδη πει ότι ήταν ώρα να φύγω. Με δυσκολία απάντησα ότι δεν του είχα μιλήσει ακόμα. Φάνηκε έκπληκτος από αυτό: «Λοιπόν, έλα, ας μιλήσουμε!» Ήταν δύσκολο να ξεκινήσει αυτή η συζήτηση, αλλά ήταν πολύ απαραίτητη. Φαινόταν ότι η ψυχή μου είχε καεί από θλίψη. Αυτά που είπα ήταν σχεδόν νέα γι' αυτόν. Με άκουσε με μεγάλη αγάπη, συμπόνια, και αυτή η οίκτος για μένα παρέμεινε μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του, σαν να είχα γίνει περισσότερο δική του. Προσπάθησε να μην αφήσει την ψυχή μου να σκληρύνει, αλλά να ακολουθήσει το μονοπάτι της αγάπης, το πνευματικό μονοπάτι. Μιλούσε για τους άλλους και για τον εαυτό του. Και, πράγματι, η ψυχή μου τελικά ζωντάνεψε, έφυγε. Τον άφησα διαφορετικός από ό,τι είχα φτάσει.

Όλα αυτά ήταν τόσο απαραίτητα τότε, όταν ήμουν προορισμένη να αντιμετωπίσω νέες θλίψεις, νέες δοκιμασίες, συναντήσεις με αγνώστους και χωρισμό από την αγαπημένη μου οικογένεια. Έλενα ΑΠΟΟΥΣΚΙΝΑ

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από δακτυλογραφημένο αντίγραφο από το αρχείο της Ε.Β. Απούσκινα. Κατόπιν αιτήματος του συγγραφέα, οι αναμνήσεις του π. Αλέξιου και του π. Σεργίου Μέτσεφ συνδυάζονται σε μία.