ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 4. Μαρτυρίες πιστῶν πού τόν γνώρισαν.

 

 Μαρτυρίες πιστῶν πού τόν γνώρισαν.

 α. Μαρτυρίες ἀπό τήν Ἀρναία 

Δέσποινα Διαμαντούδη

 Πολύ μικρός ἔμεινε ὀρφανός, Ἔζησε σὲ μητριά. Τώρα πῶς 

περνοῦσα δέν ξέρω, 

Ἀπὸ μικρὀ παιδί εἶχε τὴ χάρη ὅτι θά γινόταν ἱερέας. Ἡταν συµµαθηταί μὲ τὸν ἀδελφὸ µου. Καὶ στὸ Δημοτικό καὶ στό Γυμνάσιο, ὅταν ἔπαιζαν ἔργα, 

σκὲτς κ.λ.π., πάντα γινόταν ἱερέας. Εἶχε µεγάλη ἀγάπη σὲ ὅλο τόν κόσμο. Δέν εἶχε διακρίσεις, καὶ στούς ἐχθρούς καί στούς φίλους, Καὶ ὅταν κανείς τόν κατέκρινε, ἔλεγε: «Ἄντε ὁ εὐλογημένος. Ἄς πάει στὴν εὐχή τοῦ Κυρίου». Ἠταν ἐλεήμων. Ἀγαποῦσε πολύ τούς πτωχούς καί τά μικρά  παιδιά. 

Ἠταν πρᾶος,. Εἶχε ἀγάπη. Ἠταν ἐλεήμων, Μᾶς δίδασκε τήν Κυριακή νά πηγαίνουμε στήν Ἐκκλησία καὶ µετά τήν Ἐκκλησία νἁ µήν κάνουμε δουλειά, ἀλλά τό ἀπόγευμα νά πηγαίνουμε ἐπισκέψεις σὲ ὀρφανά, σὲ χῆρες καὶ σὲ ἀρρώστους. 

Εἶχα πάει νά ἀνάψω τό καντήλι του καὶ βλέπω ἕναν ἱερέα. Ηταν ἐκεῖ καὶ προσευχόταν καί προσκυνοῦσε. Μοῦ λέει: «Ἀπό ποῦ εἶστε, ἀπό τήν Ἀρναία,». «Να!», λέω, «ἀπό ἐδῶ». Μοῦ λέει: «Νά εἶστε πολύ εὐτυχισμένοι, γιατί ἔχετε ἕναν ἅγιο ἄνθρωπο. Κάποτε θά ἐξελιχθεῖ  Ἅγιος ὁ π. Βασίλειος». Λέω: «Ἀπό ποῦ εἶστε;». Μοῦ λέει; «Εγώ ἔρχομαι ἀπό τή Ρόδο. Καί ἔρχομαι ἀποκλειστικά γιά νά τόν προσκυνήσω». 

Θεολόγης Βαλιάνος 

Τό 1994 μοῦ εἶχε προτείνει νά ὑπηρετήσω τόν Ἱ. Ναό Ἁγίων Ἀναργύρων σάν ἐκκλησιαστικός ἐπίτροπος. Τὸ 1994 ἀναλάβαμε μέ τόν κ. Παπαγιάννη καί µέ ἄλλους ἐνάρετους χριστιανούς ἐδῶ τῆς Ἐνορίας µας, Συνεργαστήκαµε 4 χρόνια. Δυστυχῶς ὅμως ἡ συνεργασία αὐτή σταμάτησε τό 1998, ὅταν ἔπεσε σὰν κεραυνὸς ἡ εἴδηση ὅτι ὁ π. Βασίλειος ἐκοιμήθη. Ένας ἄνθρωπος ἐνάρετος, ἄξιος οἰκογενειάρχης, 

Μαρία Στεργιούλα 

Ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος µέ τόν τρόπο του καὶ μὲ κάθε τρόπο σοῦ ἔδινε δύναμη, ἠθική δύναμη. Δέν θά μποροῦσε νά ρθεῖ, Θὰ ἔπαιρνε τηλέφωνο. Δέν θά σέ ἔβλεπε στήν Ἐκκλησία:Έπαιρνε τηλέφῳνο. Πατί ἔλειπες; Τό  ὕψωμα ἦταν σηµειωμένο, Μαρία Στεργιούλαῃ Δήμητρα Ζάπρη... Τυλιγμένο καί ἔτοιμο, γιά νά στό δώσει. 

Θεοφάνης Τσιαμούρης 

Ἠταν ἕνας ἅγιος ἄνθρωπος. Δέν ἔφερνε ἀντίρρηση καμιά φορά, πουθενά, ὁποιοσδήποτε καί νά ἦταν. Καί ἕνα βράδυ σέ ὅραμα τόν εἶδα. Ἀνταμώσαμε ἔξω ἀπό τόν Ἅγιο Στέφανο καί συζητούσαµε καί ἐκείνη τήν ὥρα ἔρχεται ἕνα ἕλικόπτερο χρυσό, ἄσπρο, λευκό τελείως, κατεβαίνει χαμηλά. Ἠταν ὁ χειριστής ἐκεῖ καί κάτι εἶπε ὁ π. Βασίλειος. Καί τοῦ λέει «περίμενε, µή φεύγεις. Θά πάω νά σοῦ φέρω ἕνα πρόσφορο καἰ τό νάµα». Πῆγε, ἔφερε, τοῦ ἔδωσε, μᾶς χαιρέτησε καί πάει πρός τά ἐδῶ... 

Καὶ ἄλλη φορά τόν εἶδα στόν Ἅγιο Κοσμᾶ. Πάλι σέ ὅραμα. Ἀνταμώσαμε, ἔκανε τόν Ἑσπερινό καί µετά μοῦ λέει νά πᾶμε νἁ πάρουμε ἁγίασμα. Καὶ πήγαμε πάνω στό ἁγίασμα στὀν τόπο ἐμφανίσεως τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ καί µετά χάθηκε. 

Ἔκ τῶν ὑστέρων εἴπαμε.... Καὶ ὕστερα ἀπό λίγο καιρό... 

Δημήτριος Ρήγας.

 Οἱ ἐκθέσεις του ἦταν µεστές περιεχοµένου καὶ γεμάτες ἀπό νοήματα. Καὶ φαινόταν ἀπό τότε ὅτι εἶχε µιά τέτοια κλήση γιά τὴν ἱερωσύνη. Κάποτε, ὅταν τελείωσαν τό σχολεῖο ὁ π. Βασίλειος καὶ ὁ ἀδελφός µου, συναντήθηκαν στό Στρατώνι. Έξι μῆνες ἐργάστηκαν στά μεταλλεῖα, σὲ κάποιο γραφεῖο τῆς κινήσεως καί µετά ὁ π. Βασίλειος μεταφέρθηκε σέ ἕνα ἄλλο τμῆμα, Ἀλλά ὕστερα ἀπό 6 μῆνες τὸν ἔχασα. Τόν συναστοῦσα καμιά φορά στή Θεσσαλονίκη. Ὁ παπα Βασίλης στἠ Θεολογικἠ Σχολή, στό φροντιστήριο, πού ἦταν, βρἰσκοταν στήν Ἀπολύτρωση ἕνα διάστηµα. Μερικές φορές πήγαινε καὶ ἔκανε κάποιες παρουσίες στή Γυμναστική καὶ ἔδινε παρουσία γιά τὸν ἀδελφό µου, πού ἦταν στήν Ο.Π.Ε. Καὶ ὅταν συναντιόνταν, τοῦ ἔλεγα: 

«Μά δὲν εἶναι παράνομο αὐτὸ π. Βασίλειε». Κα χαµογελουσε μ με ἐκεῖνο τὸ διακριτικό του γέλοιο. 

Ἰωάννης Κέκερης 

Γνώριζε ὅλους τοὺς ἐνορίτες ἕναν ἕναν, Πιό πολύ τόν σκέπτομαι ὄχι ὡς ἱεροψάλτης ἀλλ᾽ ὡς παιδί πνευματικό πρὸς τὸν πατέρα του Ὅσον ἀφορᾶ ὡς ἱεροψάλτη μᾶς ἔβλεπε πάντοτε ὡς συνεργάτες καί ὡς συλλειτουργούς. Καὶ ἄν κάναµε κάποιο λαθάκι, μᾶς συμβούλευε μὲ πατρική στοργἡ. Ὅπως εἶπαν καὶ οἱ προλαλήσαντες, ἦταν ταπεινόφρων, δἐν ζητοῦσε τά δικαιώµατα του, πουθενά. Ἄρα ζητοῦσε τά δικαιώµατα τοῦ Κυρίου. Μπορεῖ νά ἀκούστηκε προηγουμένως ὅτι δἐν εἶχε δυνατή φωνή. Πάντως τούς ἤχους ὅλους τούς ἔψαλλε. Ηξερε ὅλα τἀ ἀπολυτίκια μέ τοὺς ἤχους.Ἔαν περνοῦσε καιρός καὶ κάποιος δἐν ἐρχόταν στἠν Ἐκκλησία, τότε ἐπικοινωνοῦσε µαζί του: «Τί ἔγινε εὐλογημένε, µήπως ἀρρώστησες; Καιρό ἔχεις νά φανεῖς». 

β. Μαρτυρίες ἀπό τον Ἅγιο Πρόδρομο 

Ὅπου ἤξερε ὅτι πονοῦσες, ὅτι ὑπέφερες, ὅτι δὲν εἶχες νά φᾶς, μέ τόν τρόπο του, χωρίς νά δώσει δικαίωμα σὲ κανένα οὔτε νά τόν καταλάβεις, ἐρχόταν, τά ἄφηνε ἐκεῖ, γιά νά βοηθηθεῖς. Δέν ἔχουμε λόγια γί αὐτόν τόν ἄνθρωπο, κακά νά ποῦμε. Ἠταν ὅλα του καλά, ὅλα του. Καὶ ξέρεις πῶς ἧρθε ὁ παπα Βασίλης ἐδῶ, μὲ τόν τενεκέ τό στάρι πού δίναν στοὺς παπᾶδες τότε, µ αὐτὸ ζοῦσε. Οὔτε µηνιάτικο οὔτε λεφτά οὔτε τίποτε. 

Θυμᾶμαι πού φύγαν τά λεωφορεῖα ἀπό δῶ καὶ πῆγαν στήν Ἀρναία, νά τόν χειροτονήσουν. Τά παιδικἁ µας τὰ χρόνια μᾶς περιέβαλε µέ πάρα πολλή ἀγάπη ὁ παπἀ-Βασίλης. Τὸ Κατηχητικό μᾶς δίδαξε, Μᾶς εἶχε σάν παιδιά του σὲ ὅλα, Δέν ξεχώριζε κανένα. Καὶ ὅποιος ἤθελε τή βοήθεια του ἤ ἠθική ἦταν ἤ ὁτιδήποτε ὁ παπά -Βασίλης ἦταν πάντα ἀμέσως... 

» Λέω καμιά φορά στούς συμμαθητές µου ἁπό τὀ Δημοτικό: Μάς εἶπαν ἔτσι.. Λένε δέν μᾶς εἶπαν. Τό εἶχα µάθει ἀπό ἐκεῖνῃ τόν ἄνθρωπο, 

» Ἐκεῖνος ἔκανε συνέχεια λιτανεῖες νά βρέξει, ἐνῶ ἐμεῖς τά 

παιδιά ἀκούγαμε ἕνα δίσκο πού ἔλεγε νά καοῦν ὅλα καί νά ρηµαζου. Ἐγώ, μόλις πῆγα στό Κατηχητικὀ, μοῦ λέει; Καλά. Τί δίσκος εἶναι αὐτός; Ἔρχομαι πίσω καί δέν μποροῦσα νά βρῶ τόν δίσκο.

Νομίζω ὅτι ἦταν καταπληκτικός ἄνθρωπος. 

Ὁ παπά-Βασίλης ἦταν καί στἁ δύσκολα χρόνια τῆς Δικτατορίας καὶ στό χωριό µας δέν µάτωσε ρουθούνι.Ἔμπαινε στή μέση καί ἰσορροποῦσε τά πράγματα. 

ο Πήγα τό 1959 ἐγώ στή Μ. Παναγία. Ἐγώ θυμᾶμαι ὅτι ὅποιος ἦταν ἄρρωστος πήγαινε στό σπίτι καί τόν ἔβλεπε.  Καί ὅποιος δέν εἶχε νά φάει, τόν πήγαινε φαῖ .Ἕνας ἄνθρωπος ἅγιος. Ένας ἄνθρωπος πού µέχρι σήµερα τέτοιους παπάδες δέν ἔχει. Περάσαµε καλά, πάρα πολύ καλά. Πολύ καλός ἄνθρωπος. Δέν τόν εἶδες καμιά φορά νά θυµώνεις -Ὄχι, ποτέ, ποτέ. 

γ. Μαρτυρίες ἀπό τόν Στανό 

Θεανώ Μοσχοπούλου.

 Ηταν ἕνας ἄνθρωπος πολύ καλός. Κληρικός ἄριστος. Εἶχε ἁγιότητα, Εἶχε ἠρεμία, 

π. Νικόλαος Χαλκιᾶς

 Εἶχε χάρισμα, Ἠταν φυσικό τό χάρισμα, τό ὁποῖο τό ἀξιοποίησε µέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί πολλαπλασιάστηκε τὸ χάρισμα του αὐτό. Μέ τόν τρόπο του αὐτό τῆς πραότητάς του σέ προδιέθετε εὐλαβῶς ἀπέναντί του, Τόν σεβόσουνα. 

Ὅλοι µας γνωρίζουμε τή συναναστροφή πού εἴχαμε µέ τόν π, Βασίλειο ὅλα µας τά χρόνια, πού ἦταν µειλίχιος, εὐχάριστος πάντοτε, γελαστός ἄνθρωπος. Καὶ αεικίνητος, παρότι εἶχε µιά φυσική βραδύτητα, ἀλλά δὲν σταματοῦσε παρότι εἶχε καὶ προβλήματά ὑγείας, ὅπως τὰ λέγαμε ποὺ ἐρχόταν γιὰ ἐξομολόγηση, ἔξω ἀπό κάθε ἐπιφύλαξη. 

Στήν ἐξομολόγηση ἦταν διδακτικότατος, εἶχε εὐφράδια λόγου. Μιλοῦσε χωρίς καμιά δυσκολία. Κατεῖχε πολλά πράγματα, παραδείγματα. Καί οἱ ἐξομολογούμενοι, πού συζητούσαµε καμιά φορά, ἦταν εὐχαριστημένοι πάρα πολύ ἀπό τήν ἐξομολόγηση τοῦ π.Βασιλείου. 

- Ὅτι καλό ὑπῆρχε τὀ βοηθοῦσε, τό ἐνίσχυε. Ηταν στό µοναχισμὀ, ἦταν στἰς Ἱεραποστολικές Ἀδελφότητες. 

- Ἠταν ἀξιόλογος. Καί νά ποῦμε καί αὐτό. Δέν ξέρω ἄν εἶναι γραμμένο ἤ ἄν κρατήθηκε, ὅταν γινόταν ἡ κηδεία τοῦ π. Βασιλείου, πού ὁ Σεβ/τος εἶπε: ἔπεσε τῆς Ἀρναίας τό τελευταῖο φρούριο, 

Ἀναπαύου ἐν Κυρίῳ φίλε τῆς ταπείνωσης. 

Βιβλιογραφία.

 Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαιδωνης 

Τρεις Άγιοι Ιερείς πού γνώρισα .

Έκδοση Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Αρναία.2016