«Προσέξτε τι ακούτε» (Μάρκος 4:24)

 

«Προσέξτε τι ακούτε» (Μάρκος 4:24)

Ο Ιησούς συχνά χρησιμοποιούσε τις εκφράσεις «Προσέξτε τι ακούτε» ή «Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούσει». Έτσι, ο Κύριός μας κατέδειξε τη σημασία αυτής της ζωτικής αίσθησης που μας παρέχει ο Δημιουργός. Μια αίσθηση που έχει ο ίδιος ο Θεός καθώς μας ακούει και μας ακούει: «Επικαλέστηκα τον Κύριο... και με άκουσε» (Ψαλμός 18:6)

Από τις πέντε αισθήσεις, η ακοή είναι η τελευταία που μας διαφεύγει πριν από τον θάνατο. Η όραση, η αφή, η γεύση και η όσφρηση εξασθενούν, αλλά η ακοή μας μένει μαζί μας μέχρι το τέλος. Γι' αυτό λυπούμαι τόσο πολύ όταν επισκέπτομαι τον ετοιμοθάνατο και όλη η οικογένεια απλώς κάθεται ήσυχα στο δωμάτιο - σχεδόν φοβάται να βγάλει έναν ήχο. Ωστόσο, το αγαπημένο πρόσωπο που βρίσκεται μπροστά τους λαχταρά τη συζήτηση και την επαφή, ακόμα κι αν είναι «μονόπλευρη». Λαχταρούν προσευχές, λόγια παρηγοριάς, λόγια αγάπης.  Έτσι, το να βρίσκεσαι κοντά σε έναν ετοιμοθάνατο είναι μια περίοδος ιστοριών, αναμνήσεων και λέγοντάς του πόσο τον αγαπάς και πόσο σημαίνουν για σένα.

Ωστόσο, υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ του να «ακούς» και του να «ακούς». Η ακοή είναι μια παθητική πράξη, ενώ η ακρόαση απαιτεί προσπάθεια. σημαίνει να είσαι ανοιχτός, δεκτικός και πρόθυμος να καταλάβεις.

Επομένως, το να ακούς πραγματικά τον Λόγο του Θεού σημαίνει επίσης ότι κάποιος λαχταρά πραγματικά να τον κατανοήσει με πνευματική προσοχή. Ακούγοντας όχι μόνο με ενεργά αυτιά, αλλά και με ενεργή καρδιά. Και όσο περισσότερο ασχολούμαστε ακούγοντας αυτόν τον Λόγο, τόσο περισσότερο τον κατανοούμε και του επιτρέπουμε να αποδώσει καρπούς. Αντίθετα, όμως, αν ακούμε μόνο με αυτιά που είναι πνευματικά νεκρά, όσο καλά κι αν είναι τα Καλά Νέα του Ευαγγελίου, δεν θα ωφελήσουν κανέναν.

Όσοι έχουν αυτιά να ακούσουν, ας ακούσουν.

Πατέρας Παναγιώτης