Ο ΠΛΗΣΙΟΝ.

 

Ο πλησίον

Χωρίς αγάπη για τον πλησίον, είναι αδύνατο να κερδίσει κανείς την αιώνια ζωή. Η αυστηρότητα απέναντι στους άλλους είναι επικίνδυνη. Εκείνοι που είναι αυστηροί προοδεύουν μόνο μέχρι ένα ορισμένο σημείο, και συνήθως μόνο στην αρχή· συχνά, σταματούν στην απλή σωματική άσκηση. Στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, οφείλουμε να είμαστε καλοσυνάτοι, πράοι και υπομονετικοί.

Δεν μπορεί κανείς να εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών όσο εμμένει στα δικά του παράπονα.

Τα προσωπικά μας συμφέροντα περιπλέκουν υπερβολικά τη ζωή μας — δίνουμε προτεραιότητα στο ένα, μετά στο άλλο, και ούτω καθεξής. Νομίζουμε ότι, αν δεν κάνουμε σχέδια, δεν θα πετύχουμε τίποτα. Πρέπει να εργαζόμαστε ευσυνείδητα και χωρίς βιασύνη, διότι μέσα στη βιασύνη μας, ο Εχθρός μάς ρίχνει κάτω. Έτσι, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ίσως προσβάλαμε κάποιον ή θίξαμε τα συμφέροντα κάποιου άλλου, και κατά συνέπεια αμαρτάνουμε εις βάρος του πλησίον καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Ωστόσο, αμαρτάνοντας εις βάρος του πλησίον, αμαρτάνουμε εις βάρος του Θεού, διότι Εκείνος κατοικεί μυστηριωδώς παντού — σε κάθε ψυχή· επομένως, ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον πλησίον είναι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον Θεό.

Όταν οι πλησίον μας μοιράζονται μαζί μας τα προβλήματά τους, εμείς —που πλαστήκαμε από τον Κύριο με αγάπη, με Θεϊκή αγάπη— δεν μπορούμε παρά να συμμεριστούμε το βάρος τους και να συμπάσχουμε μαζί τους. Αν διαθέτουμε έστω και λίγη αγάπη, ακούμε προσεκτικά και προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις δυσκολίες τους· συμπάσχουμε με τον πόνο τους και όλα αυτά βαραίνουν την ψυχή μας.

Πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό το υπερβολικό βάρος, αλλά μόνο ο Κύριος μπορεί να μας ελευθερώσει, καθώς Εκείνος σηκώνει όλες τις ασθένειες και τις αδυναμίες μας. Οφείλουμε να στρεφόμαστε στον Κύριο με προσευχή και να παραμένουμε διαρκώς σε προσευχή μαζί Του· τότε, θα έρθει σε εμάς η ανακούφιση. Είναι σημαντικό να μην επωμιζόμαστε εμείς τις έγνοιες των πλησίον μας, αλλά να τις εμπιστευόμαστε στον Κύριο. Εκείνος θα τα αναλάβει όλα. Σε βαραίνουν οι σκέψεις για τους γύρω σου· πήρες κατάκαρδα μια προσβολή. Υποφέρεις από επιθέσεις, ενώ αν είχες αποφύγει την ανταπόδοση, θα είχες διατηρήσει την ειρήνη σου. Ό,τι κι αν είπαν ή όποια επίθεση κι αν εξαπέλυσαν, εσύ θα είχες διαφυλάξει την ειρήνη σου και οι επιθέσεις τους θα είχαν σκάσει σαν φούσκα από σαπούνι. Αν όμως ανταποδώσεις με τον ίδιο τρόπο — τότε ετοιμάσου, γιατί πρόκειται για πόλεμο! Γίνεσαι ακριβώς σαν κι αυτούς, πολεμώντας τους με τα ίδια ακριβώς όπλα, έτσι δεν είναι; Και όποιος διεξάγει πόλεμο δεν βρίσκει ανάπαυση· δεν υπάρχει ειρήνη στο πεδίο της μάχης — πρέπει κανείς να αγρυπνά διαρκώς, προσέχοντας από ποια κατεύθυνση μπορεί να εμφανιστεί ο εχθρός για να χτυπήσει. Στην αρχή φούσκωναν και φούσκωναν, αλλά μπροστά στη δική σου αφοπλιστική ειρήνη και αγάπη, έσκαγαν σαν φούσκα, και οι απειλές και οι επιθέσεις εξαφανίζονταν.

Οφείλουμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να γνωρίσει την πίστη του. Πρέπει να συνδράμουμε τον καθένα που αναζητά την αλήθεια —τον καθένα που αναζητά τον Θεό— στην αναζήτησή του αυτή. Εκείνος που περιμένει τη βοήθειά μας —όποια μορφή κι αν έχει αυτή η βοήθεια— γίνεται ο πλησιέστερος πλησίον μας. Πρέπει να φυλάττουμε την αληθινή Ορθόδοξη πίστη σαν την κόρη του οφθαλμού μας. Και είθε ο Θεός να μας αξιώσει να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, πού βρισκόμαστε και σε ποιον ανήκουμε.

Αρχιμανδρίτης Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα