Πάτερ, βλέπουμε τόσους σκοτεινούς ανθρώπους που όλο πολεμάνε τον Θεό με πώρωση και αμετανοησία.Γέροντα, πως θα καταφέρουμε να γίνουμε άνθρωπτοι αγκαλιάς;

 - Πάτερ, βλέπουμε τόσους σκοτεινοὺς ανθρώπους ποὺ ὅλο πολεμᾶνε τὸν Θεὸ μὲ πώρωση και  ἀμετανοησία. Γιατί δὲν τοὺς δίνει µιά, νὰ ήσυχασουµε καὶ ἐμεῖς; Κάποιες φορὲς ἀγανακτῶ καὶ ἐγώ 

- Μά, ἀγαπητέ µου, πόσες φορὲς δὲν ἔχουμε πληγώσει καὶ ἀδικήσει καὶ ἐμεῖς τοὺς εὐεργέτες µας. Τὴ γυναῖκα µας, τοὺς γονεῖς µας, τὰ παιδιά µας! Πόσες φορὲς δὲν φανήκαμε ἀχάριστοι; Κατάλαβες;

 Καὶ µάλιστα ἀχάριστοι καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

 Πόσες φορὲς ἀρνηθήκαμε τὸν Θεὸ στὴ ζωή µας; Ὄχι μιὰ καὶ δυό... ἄπειρες φορές. Ἁπλῶς, ὁ Θεὸς μᾶς εὐεργετεῖ µέχρι νὰ τελειώσει ἡ ζωή µας. - 

Γέροντα, πῶς θὰ καταφέρουμε νὰ γίνουμε ἄνθρωπτοι ἀγκαλιᾶς; --Ἂμ, νὰ ἀρχίσεις πρῶτα νὰ ἀγαπᾶς τὴν πρεσβυτέρα" μετὰ θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς τὸν δεσπότη σου, μετὰ θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς τὸν νεωκόρο, μετὰ θὰ προσπαθήσεις νὰ ἀγαπήσεις αὐτοὺς ποὺ µέσα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία σοῦ κάνουνε πόλεμο, θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς αὐτοὺς ποὺ σὲ κατηγοροῦνε... καὶ σιγὰ-σιγὰ θὰ πλαταίνει ἡ Καρδιά σου καὶ θὰ γίνεις ἄνθρωπος τῆς ἀγκαλιᾶς. 

Καταλάβατε; 

Γινόμαστε ἄνθρωποι τῆς ἀγκαλιᾶς ὅταν τακτοποιοῦμε κατὰ Θεὸν ὅλα τὰ πράγματα γύρω µας.

 -Πάτερ, καὶ πῶς θὰ φύγουν τὰ προβλήµατα; 

- Κάποια προβλήµατα δὲν λύνονται, ἁπλῶς προσπερνιοῦνται, Ὅταν βλέπεις τὰ μεγαλύτερα  προβλήµατα καὶ τὶς συμφορές, τότε ἀγνοεῖς καὶ  αδιαφορεῖς γιὰ τὶς λεπτομέρειες. 

Τὴ µία μᾶς φταίει ἡ γυναίκα µας, τὴν ἄλλη τὰ παιδιά µας, μετὰ μᾶς φταίει ἡ δουλειά, γενικὰ ἔχουμε ἕναν μόνιμο γογγυσμὸ µέσα µας, συνεχῶς...

Μιὰ φορὰ ἥμουνα στὴν πατρίδα µου καὶ ἐκεῖ ἐρχότανε κόσμος, ὅπως γίνεται ὅταν δοῦν ἕναν Ἁγιορείτη. Ὅλοι, μὰ ὅλοι, λέγανε καὶ ἀπὸ ἕνα πρόβληµα ποὺ εἶχε καὶ ἕνα «ὢχ» µέσα. 

Ἠ μὲ τὸ ἁμάξι ἐρχόντανε ἢ μὲ τὰ πόδια ἐρχόντανε.., πλούσιοι καὶ φτωχοί, μεγάλοι καὶ μικροί, εἴτε μὲ τὰ ροῦχα τῆς δουλειᾶς ἢ μὲ τὴ γραβάτα τους, ὅλοι εἴχανε κι ἕνα παράπονο. Καὶ δὲν εἶπε κανεὶς «δόξα Σοι, ὁ Θεός, εἶμαι καλά!» 

Ἔγινε ἡ καρδιά µου σὰν ἀγκινάρα, τόσο πολὺ ποὺ κουράστηκα. «Καλά» ἀναρωτήθηκα, «δὲν βρέθηκε ἕνας νὰ εὐχαριστήσει τὸν Θεό;» Τὸν ἕναν τὸν πίεζε ἡ γυναίκα του. «Ἔ» τοῦ λέω «νὰ κάνουµε προσευχὴ νὰ πεθάνει ἡ γυναίκα σου.» «Μὰ δὲν θέλω νὰ πεθάνει ἡ γυναίκα µου.» Ἕνας µόνιµος γογγυσμὸς χωρὶς καμιὰ οὐσιαστικὴ αἰτία. 

Ητανε µία νέα γυναίκα ἡ ὁποία εἶχε σκλήρυνση κατὰ πλάκας καὶ ἀπὸ τὴ µέση καὶ κάτω ἦταν ἐντελῶς παράλυτη. Καὶ τοὺς ζητάω µετά; «Δὲν μὲ πᾶτε στὴ Μαριγούλα νὰ μὲ συνεφέρει ἀπὸ τὴν κούραση, ποὺ ἀκούω τόση γκρίνια καὶ στεναγµό!» 

Και μόλις  πήγαμε στὸ σπίτι τῆς, εκείνη γελούσε . Της λεω  Μαριγούλα γιατί γελάς? 

Γελάω και χαιρομαι που σε βλέπω , γελώ διότι  εχω δίπλα μου τοσα καλά ...Γιατί νὰ μὴ Χαμογέλω, μου  λέει. «Βλέπω, μιλάω, κουνάω τὰ χέρια μου, τρώω  µυρίζω. Μόνο τὰ πόδια µου δὲν κουνάω, Μα τοσα χρόνια  ποὺ τὰ εἶχα τί κατάλαβα, Δὲν με φερανε  κοντα στὸν Θεὸ ὅσο μὲ ἔφερε ή ἀρρώστια. Γι` αὐτὸ τῆς ἔχω εὐγνωμοσύνη». 

Κι εἶχε καὶ ἕνα τετράδιο σχολικὸ που ἔγραφε µέσα ὅλο ἐρωτικὰ ποιήματα στὸν Θεό. «Καὶ ἔχω τόσο µεγάλη χαρὰ µέσα µου, ποὺ φοβᾶμαι μὴ περάσουνε γιὰ τρελή. Μὰ ἡ μεγαλύτερη αἰτία τῆς εὐτυχίας µου εἶναι ὁ Θεός, ποὺ σκέπτεται απο πρὶν τί νὰ δώσει στὸν καθένα, πόνο ἢ χαρά, γιὰ νὰ τόν Φέρει κοντά Του: ἀναλογίζομαι πόσο μὲ τίµησε, ποὺ κάθισε νὰ ἀσχοληθεῖ µαζί µου καὶ νὰ μοῦ προσφέρει αὐτὴν τὴν ἀναπηρία.» 

Δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστείτε πόσο χάρηκα. Κὰ ἤτανε, ποὺ λέτε, ἡ πιὸ ὅμορφη κοπέλα σὲ ὅλη τὴν πόλη, 

Ἡ σωματική της στεναχώρια δὲν τὴν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν Θεὸ χώρια, μὰ τῆς ἔδωσε πνευματική εὐρυχωρία καὶ ἀναπετοῦσε ἡ ψυχή της εὐφρόσυνη κάθε µέρα, λὲς καὶ εἶχε γιορτὴ καὶ πανηγύρι. Και εἶχε κι ἕνα παιδὶ µόνο του στὴ Θεσσαλονίκη που σπούδαζε, μὰ δὲν ἔβαζε ἀνησυχία, «τί θὰ γίνει αν πεθάνω καὶ µείνει µόνο του;» 

Εἶχε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴ Μητέρα Παναγιά. 

Δὲν μᾶς Φταίει, λοιπόν, τὸ σύστημα. Ἐμεῖς τὸ κάναμε τὸ σύστημα ἔτσι ποὺ μᾶς φταίει. Μᾶς ἀρέσει νὰ κλαιγόµαστε, κατάλαβες; Γιατί; Γιὰ νὰ μᾶς προσέχουνε οἱ ἄλλοι. 

Μὴν κλαίγεστε σὰν τὶς µοιρολογίστρες. Νὰ λέτε «δόξα Σοι, ὁ Θεός, καλὰ εἴμαστεί» 

Μὴ βάζετε μαύρους λογισµούς. Ὅλα εἶναι πολὺ ὡραῖα. Τώρα γίναμε μὲ τόσα Πανεπιστήμια λόγιοι, μὰ λογισμοὺς φωτεινοὺς δὲν ἔχουμε. Μὰ ὅτι σόι λογισμοὺς ἔχουμε, ὅμοια διαμορφώνουμε καὶ τὴ ζωή µας. Ἂν οἱ λογισµοί µας εἶναι ζάχαρη, γλυκιὰ ζωὴ θὰ ἔχουμε καὶ ὅλα γλυκὰ θὰ μᾶς ἔρχονται. Ἀκόμη καὶ ἡ ἁλμυρὴ θάλασσα θὰ γίνει ζαχαροπλαστεῖο. Ἐάν, τουναντίον, ἔχουμε λογισμοὺς ξινοὺς σὰν τὸ µηλόξιδο, ὅλα ἀνάποδα, στριφνὰ καὶ ἁπαίσια θὰ γίνονται στὴ ζωή µας. 

Ὁ κυρ-Κώστας ἀπὸ τὶς δώδεκα ἡ ὥρα εἶναι ἐδῶ, πέντε ὧρες, καὶ ἕνα κακὸ λογισμὸ δὲν ἔβαλε. 

--Εἴχαμε πάρει µαθήµατα ἀπὸ τὸν γερο-Παΐσιο. 

Βιβλιογραφία. Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης. 

Στήν άβυσσο με θέα τον παράδεισο 

Εκδόσεις Άθως.