Πώς εξελίχθηκε η ζωή μας από τα πρώτα μας χρόνια;

 

Πώς εξελίχθηκε η ζωή μας από τα πρώτα μας χρόνια;

Ιδιοτροπίες, γκρίνια, ξεσπάσματα θυμού — οτιδήποτε χρειαζόταν για να επιβληθούμε στους μεγάλους. Και μεγαλώσαμε μέσα σε αυτή τη διαρκή κατάσταση εγωισμού. Κάποιες φορές μας έλεγαν ότι έπρεπε να μοιραζόμαστε — ότι αν παίρναμε κάτι, έπρεπε να προσφέρουμε ένα κέρασμα και σε κάποιον άλλον. Αυτό ήταν δύσκολο: να μην τα φάμε όλα εμείς, αλλά να τα χωρίσουμε στα δύο. Το να τα χωρίσεις στα δύο δεν ήταν τόσο κακό — ίσο μερίδιο για όλους, ώστε να μην γεννιέται φθόνος. Τι γινόταν όμως αν έπρεπε να τα δώσεις όλα — να αποχωριστείς εντελώς το αγαθό; Κι όμως, τι έχεις να χάσεις; Μια μπουκιά περνάει από τον λαιμό για ελάχιστα δευτερόλεπτα· μπορεί μάλιστα να γίνει και λιγωτική, κάνοντάς σε να θέλεις να τη «σβήσεις» με ένα ποτό, και πέντε λεπτά αργότερα, την έχεις κιόλας ξεχάσει. Ποιος ήταν, λοιπόν, ο σκοπός της; Μια φευγαλέα στιγμή αισθησιακής απόλαυσης — κι όμως, φέρνει μαζί της σωρεία αμαρτιών, κακίας και πικρίας. Η αληθινή αγάπη, ωστόσο, είναι όταν κάποιος «θέτει τη ζωή του για τους φίλους του». Μια τέτοια αγάπη —αυτή για την οποία διαβάζουμε στα βιβλία, όπου κάποιος είναι έτοιμος να πεθάνει για έναν άλλον— όντως υπάρχει. Η αγάπη του Χριστού είναι ακριβώς αυτού του είδους. Ο Χριστός πέθανε για τον καθένα μας ξεχωριστά, γι’ αυτό και απευθύνεται προσωπικά στον καθένα μας. Ο καθένας μας έχει ψυχή, και Εκείνος πέθανε για την καθεμία από αυτές. Εσύ ήσουν αυτός που έπρεπε να πεθάνει· εσύ που έπρεπε να κατεβείς στον Άδη — κι όμως, κατέβηκε Εκείνος στη θέση σου. «Εκείνος που πιστεύει σε Αυτόν που με έστειλε έχει ζωή αιώνια και δεν θα κριθεί, αλλά έχει περάσει από τον θάνατο στη ζωή» — αυτός είναι ο σκοπός: να μην κατεβείς στον Άδη, ούτε καν για ένα λεπτό, αλλά να περάσεις κατευθείαν από τον θάνατο στη ζωή.

Αυτή είναι η φύση της χριστιανικής αγάπης, κι όμως εμείς συγκρουόμαστε διαρκώς μεταξύ μας. Δεν αναφέρομαι καν στην οικογένεια εδώ. Άλλωστε, τι είναι η οικογένεια; Είναι άνθρωποι ξένοι προς εμάς· δεν μας καταλαβαίνουν. Δόξα τω Θεώ για όσους έχουν οικογένεια που πιστεύει στον Χριστό και ζει σύμφωνα με τις εντολές Του. Αλλά, τις περισσότερες φορές, πρόκειται για ξένους με τους οποίους η ζωή μάς έχει συνδέσει για ένα διάστημα. Ακόμη κι αν είναι Σαμαρείτες —δηλαδή αναγνωρίζουν τον Θεό— δεν είναι Χριστιανοί. Αν όμως ένας Σαμαρείτης κείτεται χτυπημένος από ληστές, οφείλουμε να περιποιηθούμε τις πληγές του —«χύνοντας λάδι και κρασί»— και, «βάζοντάς τον στο δικό μας ζώο», να τον μεταφέρουμε σε πανδοχείο. Ας μην μας καταλαβαίνουν· αυτό δεν έχει καμία σημασία. Πρέπει να ασκούμε την αγάπη, κοπιάζοντας, υπηρετώντας και βοηθώντας διαρκώς. Συχνά, ωστόσο, εκδηλώνουμε κακία, τρέφουμε υποψίες, συκοφαντούμε, παραπονιόμαστε, έχουμε απαιτήσεις ο ένας από τον άλλον και επιμένουμε να είναι όλα ίσα. Όμως αυτό είναι αδύνατον. Ο ένας είναι δυνατός, ο άλλος αδύναμος· ο ένας άνδρας, ο άλλος γυναίκα· ο ένας έγγαμος, ο άλλος άγαμος· ο ένας ευφυής, ο άλλος όχι τόσο. Με ποιο κριτήριο εισέρχεται ο άνθρωπος στη Βασιλεία των Ουρανών; Με ένα και μόνο: τον βαθμό στον οποίο είσαι ικανός να αγαπάς τον Θεό και —ως συνέπεια αυτής της αγάπης προς τον Θεό— τον πλησίον σου: είτε είναι Σαμαρείτης, είτε Χριστιανός, είτε ειδωλολάτρης. Η αληθινή αγάπη επεκτείνεται σε όλα τα έμβια όντα, ακόμη και στον εχθρό, διότι και η κατάσταση της εχθρότητας είναι απλώς προσωρινή.

Πρωθιερέας Ντιμίτρι Σμιρνόφ