Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 132

"Ἡ Ἀγωνία τοῦ Προσκυνητῆ"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὁ Ἀλέξανδρος στάθηκε στὸ ἀεροδρόμιο «Ἐλευθέριος Βενιζέλος», μὲ τὸ σακίδιο στὸν ὦμο καὶ τὴν καρδιὰ νὰ χτυπᾶ σὰν καμπάνα. Στὴν τσέπη κρατοῦσε τὸ εἰκονίδιο τῆς Παναγίας, δῶρο τῆς γιαγιᾶς του, καὶ τὸ ἀκουμποῦσε κάθε τόσο, σὰν νὰ ζητοῦσε ἄδεια νὰ ὀνειρευτεῖ. 

Ἡ πτήση τῆς Aegean Airlines ὑψώθηκε, καὶ ἡ Ἀττικὴ χάθηκε κάτω ἀπὸ τὰ φτερά της. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἔβλεπε τὰ σύννεφα· ἔβλεπε μὲ τὸ μάτι τῆς ψυχῆς τὰ μοναστήρια ποὺ δὲν γνώριζε ἀκόμη. Θὰ τὸν δεχόταν ἡ Ρουμανία σὰν ἀδελφὸ ἢ σὰν ξένο; Θὰ ἦταν ἄραγε ἄξιος νὰ πατήσει στὰ ἁγιασμένα χώματα, νὰ σκύψει μπροστὰ στὶς παλιὲς εἰκόνες, νὰ ἀκούσει ψαλμοὺς σὲ μιὰ γλῶσσα ἄγνωστη, ἀλλὰ μὲ τὴν ἴδια πίστη; Τί φωνὲς θὰ ψιθύριζαν οἱ δρυμοί των Καρπαθίων; Ποιό πρόσωπο γαλήνιο θὰ τὸν καλωσόριζε στὴν πόρτα; 

Στὸ Βουκουρέστι τον ὑποδέχτηκε φθινοπωρινὸ ἀεράκι, μυρωδᾶτο ἀπὸ φύλλα. Ἡ ἀγωνία του ἦταν γλυκιὰ καὶ βασανιστικὴ μαζί, σὰν τὴν προσμονὴ τοῦ παιδιοῦ πρὶν ἀνοίξει τὸ δῶρο. Ἤθελε νὰ τρέξει καὶ νὰ σταθεῖ ταυτόχρονα· νὰ ἀγγίξει κάθε πέτρα, μὰ νὰ φοβᾶται μὴ χαθεῖ ἡ μαγεία τοῦ πρώτου βλέμματος. Κάθε στροφὴ τοῦ δρόμου ὑποσχόταν μιὰ νέα ἔκπληξη. Κι ὅταν ἡ πρώτη καμπάνα ἤχησε μακριά, ὁ Ἀλέξανδρος χαμογέλασε μέσα στὰ δάκρυα: ὁ φόβος εἶχε γίνει προσευχή.

Ἠθικὸ δίδαγμα:

Ἡ ἀγωνία μπροστὰ στὸ ἄγνωστο δὲν εἶναι ἀδυναμία, ἀλλὰ ἡ πρώτη προσευχὴ τῆς ψυχῆς. Ὅποιος τρέμει μὲ ταπείνωση μπροστὰ στὰ ἅγια, εἶναι ἤδη ἕτοιμος νὰ τὰ δεῖ.