Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 130.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί

"Ἀπὸ τὸ Αἰώρημα τῶν Μετεώρων στὸ Ὕψος τοῦ Ἄθω"

Ἀπὸ τὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι, μεταφέρθηκα σὲ ἕνα ἄλλο παγκάκι, στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας. Εὐλογία, χάρη, χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση... Ἡ καστανιὰ φορεῖ τις χρυσοκόκκινες ἀποχρώσεις της, ὁ ἀέρας δροσίζει ἁπαλὰ τὸ πρόσωπο καὶ ἡ γλυκιὰ μελαγχολία τοῦ φθινοπώρου μοιάζει νὰ γίνεται προσευχή. Κι ἐγώ, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ψιθυρίζω: Παναγία μου... 

Ἀπὸ τὸ Αἰώρημα τῶν Μετεώρων στὸ Ὕψος τοῦ Ἄθω. Δύο τόποι ὑψωμένοι πάνω ἀπὸ τὸν καθημερινὸ θόρυβο· δύο βουνὰ ποὺ μοιάζουν νὰ ἀκουμποῦν διαφορετικὰ τὸν ἴδιο Οὐρανό. Στὰ Μετέωρα ἡ πέτρα αἰωρεῖται· στὸν Ἄθωνα ἡ ψυχὴ ἡσυχάζει. Ἐκεῖ οἱ βράχοι ὑψώνονται ἀπὸ τὴ γῆ· ἐδῶ οἱ ἄνθρωποι ὑψώνονται ἀπὸ τὰ πάθη. 

Καὶ οἱ μοναχοί; Ἄνθρωποι ποὺ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ χωρέσουν μέσα στὴν καρδιά τους ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Ἔφυγαν ἀπὸ τοὺς πολλούς, γιὰ νὰ προσεύχονται γιὰ ὅλους. Σιώπησαν, γιὰ νὰ ἀκουστεῖ μέσα τους ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Ἀρνήθηκαν πολλά, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸ Ἕνα. 

Κι ἀνάμεσα σὲ αὐτὴ τὴ σιωπή, ἡ γλυκιὰ μορφὴ τῆς Παναγίας Πορταϊτίσσης. Ἐκείνη ποὺ στέκει στὴν «Πύλη», ὄχι γιὰ νὰ κλείσει τὸν δρόμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀνοίξει δρόμο πρὸς τὸν Χριστό. Μήπως τελικὰ κάθε ἀληθινὴ πύλη περνᾶ μέσα ἀπὸ μιὰ καρδιὰ ποὺ ἔμαθε νὰ ἐμπιστεύεται; 

Στὰ Μετέωρα θαυμάζω τὸ ὕψος. Στὸν Ἄθωνα ἀναζητῶ τὸ νόημά του. Γιατί τί ἀξίζει νὰ ὑψώνεται τὸ σῶμα, ἂν δὲν ὑψώνεται ἡ ψυχή; Τί ὠφελεῖ νὰ κοιτάζουμε ἀπὸ ψηλά, ἂν δὲν μάθουμε νὰ σκύβουμε μὲ ἀγάπη; 

Καὶ τὰ χείλη μου ἐπιμένουν νὰ ψιθυρίζουν τὸ ὄνομά Της. 

Παναγία Πορταΐτισσα, κράτησέ μας στὴν Πύλη τῆς χάριτος· ὥστε, ὅπου κι ἂν στεκόμαστε, στὰ Μετέωρα ἢ στὸν Ἄθωνα, νὰ μὴ ζητοῦμε ἁπλῶς τὸ ὕψος, ἀλλὰ τὸν Οὐρανό. 

Ὁ Θεὸς μαζί μας 

π. Βαρλαὰμ Μετεωρίτης