Ζούμε σε έναν κόσμο που φαίνεται να φοβάται τα γηρατειά,

Ζούμε σε έναν κόσμο που φαίνεται να φοβάται τα γηρατειά, φίλοι μου. Κρύβουμε τις ρυτίδες μας, στενοχωριόμαστε όταν εμφανίζεται η πρώτη άσπρη τρίχα και κοιταζόμαστε στον καθρέφτη σαν ο χρόνος να μας έχει αδικήσει. Όμως, σταθείτε λίγο... τα γηρατειά δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε. Είναι ένα ταξίδι που δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να ολοκληρώσουν. Κάθε ρυτίδα μπορεί να κρύβει μια ιστορία μόχθου, μια χαρά ή μια άγρυπνη νύχτα φροντίδας για κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Γιατί να ντρεπόμαστε για τα χρόνια που μας χάρισε ο Θεός;

Ας φροντίζουμε τον εαυτό μας, βεβαίως — διατηρώντας την υγεία και τη ζωντάνια μας. Ας μην κάνουμε όμως είδωλο τη νεότητα. Ο άνθρωπος δεν χάνει την ομορφιά του όταν εξασθενεί η σωματική του δύναμη· κινδυνεύει να τη χάσει μόνο όταν η καρδιά του γίνεται πέτρα. Έχω γνωρίσει ηλικιωμένους των οποίων τα πρόσωπα ήταν χαραγμένα από τον χρόνο, κι όμως τα μάτια τους έκρυβαν ένα φως που σπάνια συναντά κανείς στους νέους. Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας βοηθήσει να γερνάμε με αξιοπρέπεια — χωρίς πικρία και χωρίς το αίσθημα της αχρηστίας. Και ας βλέπουμε τους ηλικιωμένους με σεβασμό. Έχουμε πολλά να μάθουμε από την υπομονή τους, ακόμα και όταν τα βήματά τους έχουν επιβραδυνθεί.

Π. Πιμέν Βλαντ