Η Παραβολή του Ηγουμένου για το Χωράφι της Ψυχής.

Η Παραβολή του Ηγουμένου για το Χωράφι της Ψυχής

+

Μια μέρα, ο Γέροντας (ο Ηγούμενος) διηγήθηκε στους αδελφούς την εξής παραβολή:

«Ένας άνθρωπος βγήκε στο χωράφι του και είδε ότι είχε γεμίσει εντελώς με αγριόχορτα.

 Άρχισε να ξεριζώνει τα αγκάθια και τις τσουκνίδες, κοπιάζοντας για πολλή ώρα. 

Όμως, μόλις κουράστηκε και απομακρύνθηκε, τα αγριόχορτα σήκωσαν πάλι το κεφάλι τους. Τότε ο άνθρωπος κατάλαβε: δεν αρκεί απλώς να ξεχορταριάσεις το χωράφι — πρέπει να το οργώσεις και να το σπείρεις με καλό σπόρο. Διότι, αν η γη μείνει άδεια, κακοί σπόροι θα έρθουν από μόνοι τους και θα ριζώσουν».

Ο Γέροντας σιώπησε και κοίταξε τους μοναχούς:

«Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή μας. Η εξομολόγηση είναι σαν το ξεχορτάριασμα: ξεριζώνουμε αμαρτίες, πάθη και κακές συνήθειες. Αν όμως σταματήσουμε εκεί, η καρδιά παραμένει άδεια και οι κακοί σπόροι θα βλαστήσουν γρήγορα ξανά. Γι’ αυτό λένε οι Άγιοι Πατέρες: "Έκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν" (απομακρύνσου από το κακό και κάνε το καλό). Το να "απομακρύνεσαι" απλώς δεν αρκεί, διότι το κενό από μόνο του δεν αποτελεί σωτηρία».

Ο Θεός έχει σπείρει καλό σπόρο μέσα σε κάθε άνθρωπο: τη συνείδηση, την ικανότητα για αγάπη, τη δίψα για την αλήθεια και την επιθυμία να βοηθά κανείς τον πλησίον του. 

Η εξομολόγηση δεν πρέπει μόνο να απομακρύνει τα αγριόχορτα, αλλά και να προετοιμάζει το έδαφος, ώστε αυτοί οι σπόροι να μπορέσουν να βλαστήσουν και να δυναμώσουν.

Μερικές φορές, κάποιος θρηνεί για τον θυμό, τον φθόνο ή την οκνηρία του, αλλά ξεχνά να καλλιεργήσει την πραότητα, την ευγνωμοσύνη και την επιμέλεια. Διότι η αρετή αναπτύσσεται όπως ακριβώς το σιτάρι: χρειάζεται όργωμα —που είναι η ταπείνωση· χρειάζεται βροχή —που είναι η προσευχή· και χρειάζεται κόπο —που είναι η επιμονή.

Μην αποθαρρύνεσαι αν βλέπεις πολλά αγκάθια· κάθε πάθος που ξεριζώνεται δημιουργεί χώρο για μια νέα αρετή. Το χωράφι της ψυχής μπορεί να μεταμορφωθεί — αρκεί, παράλληλα με το ξεχορτάριασμα, να γίνεται και σπορά. Τότε, ο θερισμός δεν θα είναι η πικρία της ανάμνησης των αμαρτιών κάποιου, αλλά η χαρά της συνάντησης με τον Χριστό — τον Κύριο του Θερισμού.

+

Ι. Τυχόν

2013, Άγιον Όρος

.

«Ένα Πατερικόν σε Παραβολές»