Διαπιστώνουμε.

Μερικές φορές, η ζωή δεν είναι τόσο φτωχή όσο φαίνεται. Είναι ο άνθρωπος που έχει ξεχάσει πώς να δέχεται οτιδήποτε χωρίς να κάνει συγκρίσεις. Έχει πράγματα, κι όμως εστιάζει σε ό,τι λείπει. Δέχεται, κι όμως αναρωτιέται γιατί κάποιος άλλος έλαβε περισσότερα. Αγαπά, αλλά μόνο αν ο άλλος ανταποκρίνεται σύμφωνα με το δικό του σενάριο. Προσεύχεται, κι όμως κατά βάθος περιμένει από τον Θεό να επικυρώσει το σχέδιο που ο ίδιος έχει ήδη καταστρώσει.

Και έτσι, η χαρά σβήνει — όχι εξαιτίας κάποιας μεγάλης τραγωδίας, αλλά μέσα από χίλια μικρά παράπονα: «Θα έπρεπε να ήταν διαφορετικά». «Άξιζα περισσότερα». «Γιατί σε μένα;». Η πραγματική ζωή καταλήγει να κρίνεται διαρκώς με μέτρο μια φανταστική ζωή, και ο άνθρωπος δεν κατοικεί πια πραγματικά σε καμία από τις δύο — ούτε σε αυτήν που έχει ούτε σε αυτήν που ονειρεύεται.

Ίσως ένας από τους πιο δύσκολους πνευματικούς αγώνες είναι να πάψεις να απαιτείς από την πραγματικότητα να δικαιώνει όλες τις επιθυμίες σου. Δεν είναι κάθε έλλειψη αδικία. Δεν είναι κάθε άρνηση απώλεια. Μερικές φορές, η χαρά επιστρέφει όταν ο άνθρωπος σταματά να μετράει όσα δεν του δόθηκαν και αρχίζει να βλέπει όσα έχει λάβει — πράγματα που δεν θα μπορούσε ποτέ να αγοράσει.

- Μητέρα Σιλουάνα Βλαντ