Ο Όσιος Γερόντιος και ο Άγιος Γαβριήλ ο Γεωργιανός, ο «διά Χριστόν σαλός» († 2 Νοεμβρίου 1995).

Ο Όσιος Γερόντιος και ο Άγιος Γαβριήλ ο Γεωργιανός, ο «διά Χριστόν σαλός» († 2 Νοεμβρίου 1995)

Το καλοκαίρι του 2017, με τη θεία πρόνοια και για χάρη των ανθρώπων, έφτασα στη Μονή Τισμάνα (Tismana) για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είχαμε μαζί μας το βιβλίο *Το Στέμμα του Γέροντα* (*Coroana stareţului*), το οποίο εξιστορεί ορισμένα από τα θαυμαστά έργα του Αγίου Γαβριήλ του Γεωργιανού, ενός «διά Χριστόν σαλού», η μνήμη του οποίου τιμάται στις 2 Νοεμβρίου. 

Θέλαμε το βιβλίο να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους — πρωτίστως στις μοναχές της Τισμάνα και σε όσους «μεγαλώνουν» υπό την πνευματική τους καθοδήγηση. Υπήρχε, ωστόσο, και ένας άλλος λόγος — μια υπόσχεση και ένα καθήκον, ταυτόχρονα. Λίγους μήνες νωρίτερα, στο Πατριαρχείο της Γεωργίας —υπό τη «σκιά» της λειψανοθήκης του Αγίου Γαβριήλ, του «διά Χριστόν σαλού»— είχα υποσχεθεί στον Μακαριώτατο Ηλία Β΄, Πατριάρχη πάσης Γεωργίας, ότι θα βοηθούσαμε να γίνει ευρύτερα γνωστός στη Ρουμανία. 

Οι προσκυνητές που επισκέπτονται τους ιερούς τόπους της Γεωργίας αφήνουν συχνά ένα κομμάτι της ψυχής τους κοντά σε αυτόν τον σπουδαίο σύγχρονο άγιο — στα θαύματά του, στη λειψανοθήκη του στη Μονή Σαμταβρό (Samtavro) στη Μτσχέτα (Mtskheta), καθώς και στον ναό που ο ίδιος ανήγειρε στην οικογενειακή του ιδιοκτησία στην Τιφλίδα.

 Από τότε, διαισθάνομαι έντονα μια βαθιά συγγένεια ανάμεσα στον βίο του Οσίου Γεροντίου και εκείνον του Αγίου Γαβριήλ. Φτάνοντας στην Τισμάνα, παρέδωσα το βιβλίο στον *Cuvios* [τον ευσεβή γέροντα/μοναχό] και ένιωσα σαν να το περίμενε... Αρχίσαμε να του διηγούμαστε λίγα πράγματα για τη ζωή του αγίου και για το περιστατικό με το κάψιμο του πορτρέτου του Λένιν —ένα καθοριστικό σημείο στη ζωή του Αγίου (γνωστού ως *Gabrieli* στα γεωργιανά)— το οποίο σηματοδότησε τη δημόσια υιοθέτηση, εκ μέρους του, της οδού της «διά Χριστόν σαλότητας». Στο μεταξύ, ο *Cuvios* πήρε το βιβλίο και άρχισε να εξετάζει το εξώφυλλο. Το γεωργιανό όνομα του αγίου τού φάνηκε κάπως ασυνήθιστο. Σε κάποια στιγμή —αφού «σκάναρε» τη φωτογραφία με τα μάτια κλειστά και το χέρι στο μέτωπο— παρατήρησε, με θαυμασμό αλλά και με έναν τόνο που πρόδιδε βαθιά γνώση του θέματος: «Ναι... τι ψυχή είχε!!!»

Π. Dorin Opriş