Ο Αδάμ και η Εύα συναντιόντουσαν κάθε μέρα, ειδικά στη δροσιά του βραδιού.

 

Ο Αδάμ και η Εύα συναντιόντουσαν κάθε μέρα, ειδικά στη δροσιά του βραδιού. Άκουγαν ο ένας τον άλλον, τον Κύριο Θεό και τους πρωτοπλάστους ανθρώπους. Έβλεπαν ο ένας τα πρόσωπα του άλλου. Αντιμετώπιζαν τα πάντα μαζί. Ο Αδάμ στεκόταν δίπλα στον Θεό· Αυτός ήταν η χαρά και η απόλαυσή του. Και η Εύα το ίδιο.

Κι όμως, ένα βράδυ, άκουσαν ξανά τη φωνή του Κυρίου Θεού να περπατάει, και φοβήθηκαν. Κρύφτηκαν. Κάτι άξιο θαυμασμού: γιατί λίγο πριν από αυτό, είχε συμβεί κάτι τρομερό. Η Εύα, ενώ περπατούσε μόνη της, ξέχασε την κοινωνία της με τον Θεό. Ξέχασε ότι ήταν μια οικογένεια με τον Ουρανό και με τη Γη. Και σαν να ήταν μόνη, με την επίγνωση του Θεού να απουσιάζει από το μυαλό της, άρχισε να μιλάει με το φίδι. Το φίδι προσπάθησε να την εξαπατήσει, κι όμως εκείνη αντιστάθηκε και υπερασπίστηκε τον Θεό. Του είπε: «Λες ψέματα. Ο Θεός δεν μου είπε ότι μου απαγορεύεται να φάω από όλους τους καρπούς των δέντρων. Μου απαγόρευσε μόνο να φάω από τον καρπό αυτού του δέντρου».

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ.