Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 117

 ”Ὅταν ἀνεβαίνει ἡ θερμοκρασία τῆς ψυχῆς”

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἡ θερμοκρασία ἀνεβαίνει ὑπερβολικά... Ὁ ἥλιος πυρώνει τὸν τόπο, οἱ πέτρες κρατοῦν μέσα τους τὴ ζέστη τῆς ἡμέρας καὶ ὁ ἀέρας μοιάζει νὰ βαραίνει πάνω στὶς στέγες τῆς Μονῆς. Κι ὅμως, μέσα σὲ αὐτὴ τὴν κάψα, ἡ ψυχὴ ἀναζητᾶ μιὰ ἄλλη θερμοκρασία· ὄχι ἐκείνη ποὺ μετριέται μὲ τὸ θερμόμετρο, ἀλλὰ ἐκείνη ποὺ φανερώνει πόσο ζεστὴ ἢ πόσο παγωμένη εἶναι ἡ καρδιά μας.

Ἀτενίζω τὴν Ἱερὰ Μονὴ σκαρφαλωμένη στὸν βράχο, μέσα στὴν καταπράσινη ἀγκαλιὰ τοῦ βουνοῦ. Πόση ὀμορφιά! Πόση σιωπή! Κι ἀνάμεσα στὰ δέντρα καὶ στὶς πέτρες, ἡ σκέψη μου ἀνεβαίνει πρὸς τὴν Παναγία.

«Ψάλλομεν προθύμως σοι τὴν ᾠδήν, νῦν τῇ πανυμνήτῳ Θεοτόκῳ χαρμονικῶς...»

Ἄραγε, πόση εἶναι ἡ θερμοκρασία τῆς ψυχῆς μου; Πόση ζέση ἔχω γιὰ τὴν προσευχή; Τὸ σῶμα διψᾶ γιὰ δροσιά, ἡ ψυχὴ ὅμως διψᾶ γιὰ Θεό. Τὸ σῶμα κουράζεται ἀπὸ τὴν καλοκαιρινὴ κάψα, ἡ καρδιὰ ὅμως μπορεῖ νὰ ἀναζωογονεῖται ἀπὸ ἕνα «Παναγία μου». Ἄλλο ἡ φλόγα τοῦ ἥλιου καὶ ἄλλο ἡ φλόγα τῆς πίστεως. Ἡ πρώτη κάποτε σβήνει μὲ τὴ δύση· ἡ δεύτερη φωτίζει ἀκόμη καὶ τὶς πιὸ σκοτεινὲς ὧρες.

Καὶ τὰ χείλη μου, σχεδὸν αὐθόρμητα, ἐπαναλαμβάνουν: «Μετὰ τοῦ Προδρόμου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, δυσώπει, Θεοτόκε, τοῦ οἰκτειρῆσαι ἡμᾶς.»

Εὔλαλα τὰ χείλη τῶν εὐσεβῶν ὅταν δοξολογοῦν. Εὔλαλη γίνεται τότε καὶ ἡ σιωπὴ τῆς καρδιᾶς.

Ἂς μὴν ἀφήσουμε, λοιπόν, τὴν ψυχή μας νὰ παγώσει μέσα στὴν καθημερινότητα. Ἂς ἀνεβάσουμε τὴ δική της θερμοκρασία μὲ προσευχή, μετάνοια καὶ ἀγάπη. Γιατί ἡ ἀληθινὴ δροσιὰ δὲν ἔρχεται πάντοτε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ· γεννιέται στὴν καρδιὰ ποὺ φλέγεται γιὰ τὸν Θεό. 

Καὶ ὅταν ἡ ψυχὴ καίγεται ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἅγια ζέση, ἡ Παναγία γίνεται δροσιὰ στὴ δίψα μας, φῶς στὸ σκοτάδι μας καὶ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ τὴν καρδιά μας στὸν Χριστό.