Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 118

 

”Ὅταν ὁ θάνατος γίνεται πέρασμα”

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Στέκομαι μπροστὰ σὲ ἕνα ἄψυχο σῶμα... Ἡ ἀδελφὴ Βασιλικὴ ἐγκατέλειψε τὰ ἐγκόσμια καί, μέσα στὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἀναπαύεται πλέον στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ. Γύρω μου σιωπή. Μιὰ παράξενη σιωπή, ποὺ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀπουσία λόγων, ἀλλὰ ἕνας βαθὺς διάλογος τῆς ψυχῆς μὲ τὸ μυστήριο.

Φιλοσοφῶ τὸν θάνατο.

Φιλοσοφῶ τὴ ζωή.

Καὶ ὅσο περισσότερο κοιτάζω τὸ ἀκίνητο σῶμα, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πὼς ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι μόνο αὐτὸ ποὺ βλέπουν τὰ μάτια. Τὸ σῶμα ἐπιστρέφει στὴ γῆ, ἡ ψυχὴ ὅμως πορεύεται πρὸς Ἐκεῖνον ποὺ τῆς ἔδωσε τὴν πνοή.

Ὁ νοῦς μου πηγαίνει στὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου. Τί παράδοξο! Τί ὀξύμωρο σχῆμα! Γιορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τὸν θάνατο ἑνὸς ἀνθρώπου. Δὲν εἶναι ὅμως ἕνας θάνατος ποὺ κλείνει τὴν πόρτα· εἶναι μιὰ κοίμηση ποὺ ἀνοίγει τὸν δρόμο πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Ἡ Παναγία κοιμᾶται, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει, γιατί γνωρίζει πὼς ἡ ζωὴ δὲν τελειώνει ἐκεῖ ὅπου τελειώνει ἡ ἀναπνοή.

Κι ἐμεῖς, ὅταν φεύγει ἕνας ἀγαπημένος ἄνθρωπος, θρηνοῦμε. Τὰ μάτια γεμίζουν δάκρυα, τὸ σπίτι ἀδειάζει, ἡ ἀπουσία γίνεται βαριά. Μὰ μέσα στὸν πόνο μας ὑπάρχει μιὰ μικρή, ἀθέατη ἐλπίδα: πὼς ὁ θάνατος δὲν ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο.

Γι’ αὐτὸ τὰ χείλη μου, μέσα στὴ συγκίνηση, ἐπαναλαμβάνουν:

«Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον...»

Ὄχι ἐπειδὴ δὲν πονᾶμε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀκόμη καὶ μέσα στὸν πόνο ἐμπιστευόμαστε τὸν Θεό.

Κάποτε θὰ σιωπήσει καὶ ἡ δική μας καρδιά. Μὰ ἡ τελευταία σιωπὴ δὲν θὰ εἶναι τὸ τέλος. Γιὰ ἐκεῖνον ποὺ ἐλπίζει στὸν Χριστό, ὁ τάφος δὲν εἶναι τελεία· εἶναι μιὰ πόρτα ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Ἀνάσταση.