Τό μέλλον. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.

Μαρτυρία κ. Δούκα Μπυγιατιώτη. Κτηματομεσίτης. Αθήνα.

Το μέλλον

Στις πρῶτες ἐπισκέψεις μου στόν Ἅγιο, τό 1984-5, μοῦ εἶχε πεῖ τό ἑξῆς σημαντικό:

-Γέροντα, πῶς βλέπετε γενικά τό μέλλον;

-Θά ἔρθουν πολύ δύσκολες ἡμέρες, ιδιαίτερα όταν θα ἀρχίσουν να μετακινοῦνται οἱ λαοί. Ὁ κόσμος δέν θά μπορεῖ νὰ ἀντέξει. Ἡ Ἑλλάδα θά εἶναι μία ἀπό τίς χῶρες πού θα σηκώσει τό πιό πολύ βάρος. Πρέπει να κρατηθοῦμε ἑνωμένοι, νά κάνουμε προσευχή καί νά μή φοβόμαστε.

-Τί εἶναι ἡ Εὐρωπαϊκή Κοινότητα; Εἶναι καλά πού μπήκαμε;

-Γιά τά μεγάλα κράτη καλά εἶναι. Ὅταν ὅμως ἀρχίσουν οἱ μετακινήσεις τῶν λαῶν, ἐμεῖς θά ὑποφέρουμε. Θά εἶναι δύσκολα γιά ὅλους, ἀλλά κυρίως γιά τήν Ἑλλάδα πού θά δεχτεῖ τό μεγαλύτερο βάρος. Θά πέσουν ὅλοι ἐπάνω μας...!

-Τί πρέπει νά κάνουμε τότε;

-Ὁ Θεός θά τά φροντίσει ὅλα. Ἐμεῖς νά προσευχόμαστε μέρα-νύχτα, νά εἴμαστε ἑνωμένοι καί ὁ Θεός ἔχει τή μέριμνά του γιά ἐμᾶς.

Κατάλαβα πώς ή Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) δημιουργήθηκε γιά νά ἐξυπηρετεῖ τά συμφέροντα τῶν μεγάλων καί δυνατῶν κρατῶν. Τότε αὐτά μοῦ φάνηκαν παράξενα καί ταλαντευόμουνα νά τά πιστέψω ἀλλά σήμερα, 35 χρόνια μετά, τά βλέπω νά ἐπαληθεύονται καί σκέφτομαι πόσο πολύ φωτισμένος ἦταν ὁ Ἅγιος. Τώρα τά βλέπω ζωντανά μπροστά μου, ἐνῶ τότε μοῦ φαίνονταν ἀπίστευτα. Ὁ Ἅγιος μοῦ εἶχε πεῖ κι ἄλλα γιά τό μέλλον μας, ἀλλά δυστυχῶς δέν τά ἔγραψα καί δέν τά θυμᾶμαι καλά.

Κάποτε ὁ Ἅγιος μοῦ εἶπε καί τό ἑξῆς: «Οἱ ἄνθρωποι πού θα πάρουνε τήν εὐθεία οδό θά εἶναι λίγοι καί αὐτοί θά φτάσουνε στον προορισμό τους καί θά εἶναι εὐτυχεῖς. Οἱ μάζες παρασυρόμενες θα πέσουν σέ ἄγριες θάλασσες καί μαῦρα βουνά. Πιο πέρα θά τούς περιμένουν μαῦρα λιοντάρια καί ἄγρια θηρία πού θά τούς κατασπαράξουν. Θα βρεθοῦνε σέ ἀδιέξοδο καί δέν θά ἔχουν καλό τέλος. Αλίμονο, ἔχουμε φτάσει στο τέλος τῆς εὐθείας. Ἐμεῖς φεύγουμε καί χαρά σ' αὐτούς πού θά φύγουν καί δέν θά δοῦνε αὐτό τό τέλος!».

Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ εἶναι πλέον τόσο γενικευμένη, πού νιώθει κανείς πώς ζοῦμε σέ μία ζούγκλα ὅπου ὁ καθένας θέλει να “φάει” τόν ἄλλο. Οἱ περισσότεροι παρασύρονται ἀπ' αὐτό τό πνεῦμα τῆς ἀπληστίας, ἀπό ἕναν διαρκῆ ἀγώνα νά κυριαρχήσουνεἀπέναντι στόν συνάνθρωπο, ἐνῶ λίγοι εἶναι αὐτοί πού τηροῦν πιστά τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Ἴσως νά πήραμε τήν τελική ευθεία γιά τό τέλος τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας.

Θέλω νά ἀναφέρω ὅτι εἶχα παρατηρήσει καί τό ἑξῆς σημαντικό. Ὅταν ἤθελα νά πάω νά δῶ τόν Ἅγιο, κάτι μέσα μου μοῦ ἔλεγε ὅτι δέν θά μέ δεχτεῖ καί δέν μέ δεχότανε. Ὅταν ὅμως μοῦ ἔλεγε πώς θά μέ δεχτεῖ, τότε πράγματι μέ δεχότανε. Δηλαδή ὁ Ἅγιος μέ πληροφοροῦσε ἐσωτερικά ἐάν ἔπρεπε νά πάω ἤ ὄχι, ὥστε νά μήν ταλαιπωρηθῶ ἄσκοπα.

Ὁ κόσμος πού πήγαινε στόν Ἅγιο ἦταν πονεμένος, μέ διάφορα προβλήματα καί ἀρρώστιες. Ὁ Ἅγιος προσευχότανε γιά ὅλους αύτούς στόν Θεό καί ἔπαιρνε τίς ἀρρώστιες ἐπάνω του. Ἴσως γι' αὐτό ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά ὑποφέρει ἀπό τόσες ἀσθένειες. Ὁ Ἅγιος ἀγαποῦσε τόν καθένα πολύ περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό του. Σέ κάποιο βαθμό σήκωνε καί τόν σταυρό τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Πάντοτε ἔνιωθα πώς ὁ Ἅγιος μέ ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα. 

Ἦταν τρομερός ἅγιος.

Τον Μάιο ἤ Ἰούνιο του 1991 με κάλεσε ὁ Ἅγιος να πάω κοντά του καί μοῦ εἶπε: «Ξέρεις, σύντομα θα φύγω γιά τό Ἅγιον Ὄρος καί σέ κάλεσα νά σέ ἀποχαιρετήσω... Μή νομίζεις ὅτι εἶσαι καλός. Χρειάζεσαι πολύ δρόμο ἀκόμα καί προσευχή.

Ἐμένα δέν μπορεῖς νά μοῦ πεῖς ψέματα!».

Ἡ ἀλήθεια ἦταν πώς οἱ ἐξομολογήσεις μου στόν Πνευματικό μου, στόν π. Δανιήλ Γούβαλη, δέν ἦταν ἀπόλυτα εἰλικρινεῖς. Ἀπό ντροπή ἀπέφευγα νά τοῦ λέω κάποια ἁμαρτήματα.

Ἀλλά ἀπό τόν Ἅγ. Πορφύριο τίποτα δέν μποροῦσε νά κρύψει κανείς. Ὅπως στά μάτια τοῦ Θεοῦ ὅλα εἶναι φανερά, ἔτσι καί στούς ἁγίους Του.

Ἐπίσης μοῦ εἶπε καί τό ἑξῆς: «Νά πηγαίνεις τακτικά στήν Ἐκκλησία, νά ἐξομολογεῖσαι καθαρά καί νά κοινωνεῖς. Θά κοιτάξεις ὅσο μπορεῖς νά προσεύχεσαι, διότι μόνο μέ κόπο καί προσευχή θά βρεῖς τή λύτρωση καί δέν εἶναι εὔκολη. Θέλει ἀγώνα γιά νά γίνεις καλός Χριστιανός...!».

Ὅταν ὁ Ἅγιος μοῦ ἔδειξε ὅτι ἔχει χαρίσματα, τόν ὑπολόγιζα πλέον ὡς ἅγιο, διότι μοῦ ἔλεγε πράγματα πού δέν φανταζόμουνα ὅτι μπορεῖ νά συμβοῦν. Όμως τελικά γιά νά ἀλλάξει ὁ ἄνθρωπος τόν χαρακτήρα του καί νά ἀπαλλαγεί ἀπό τά πάθη του, θέλει σκληρό αγώνα, θέλει καί μετάνοια, ἀλλιῶς δέν σώζεται. Ὅσο μπορῶ ἀκολουθῶ τίς συμβουλές του.

Τέλος, ἐγώ πού εἶμαι ἕνα μηδενικό θά τολμήσω νά ζητήσω ἀπό τόν Θεό νά μᾶς ἔχει ὅλους υπό τη σκέπη Του καί ἀπό τόν μέγα Ἅγιο Πορφύριο θα ζητήσω νά μεσιτεύει γιά ὅλους μας. Ζητῶ συγνώμη ἀπό τόν Θεό καί ἀπό ὅλο τόν κόσμο ἐάν κάτι δέν ἔπρεπε νά τό γράψω ἤ τό ἔχω γράψει λάθος.

Βιβλιογραφία. Ο όσιος Πορφύριος ο Προφήτης.

Μαρτυρίες.

Εκδόσεις. Αγιοπαυλιτικο Ιερό κελλί Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος. Τόμος Γ.