Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 115

«Ἡ Παναγία, ἡ Σιωπηλὴ Καταφυγὴ τῶν Πονεμένων»

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Κάθομαι στὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι, μὲ τὸ κομποσχοίνι στὸ χέρι, καὶ ἀφήνω τὴ σιωπὴ νὰ καταλαγιάσει μέσα μου ὅ,τι ὁ θόρυβος τῆς ἡμέρας ἀναστατώνει. Τὸ βλέμμα μου στέκεται στὴν ἱερὴ μορφὴ τῆς Παναγίας. Ἐκείνη στέκει σιωπηλή, μὲ τὰ χέρια ἁπλωμένα, σὰν νὰ ἀγκαλιάζει ἀθέατα τὸν πόνο κάθε ἀνθρώπου. Ἡ σκέψη μου γυρίζει στὴ γλυκιὰ μορφή της καί, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ὕμνοι πηγάζουν ἀπὸ τὰ χείλη μου, σὰν προσευχὴ ποὺ περίμενε ἀπὸ καιρὸ νὰ γεννηθεῖ.

«Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά, καὶ ἀδικουμένων προστάτις...»

Πόση παρηγοριὰ κρύβεται μέσα σὲ λίγες λέξεις! Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει πὼς πίσω ἀπὸ κάθε πρόσωπο μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἕνας ἀθέατος πόνος, μιὰ σιωπηλὴ ἀγωνία, ἕνα δάκρυ ποὺ κανεὶς δὲν εἶδε. Καὶ παρουσιάζει τὴν Παναγία ὡς χαρὰ τοῦ θλιμμένου, προστασία τοῦ ἀδικημένου, τροφὴ τοῦ πεινασμένου, παράκληση τοῦ ξένου, βακτηρία τοῦ τυφλοῦ, ἐπίσκεψη τοῦ ἀσθενοῦς, σκέπη τοῦ καταπονημένου καὶ βοηθὸ τοῦ ὀρφανοῦ.

Εἶναι σὰν μητρικὸ φῶς μέσα στὴ νύχτα. Σὰν ἤρεμο λιμάνι ὅταν ἡ θάλασσα τῆς ζωῆς ἀγριεύει. Σὰν χέρι ποὺ δὲν τραβᾶ βίαια τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴ δοκιμασία, ἀλλὰ τὸν κρατᾶ γιὰ νὰ μὴν πέσει.

Καὶ ἀναρωτιέμαι: πόσες φορὲς δὲν ζητήσαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἐξαφανίσει τὸν πόνο, ἐνῷ ἴσως Ἐκεῖνος μᾶς καλεῖ πρῶτα νὰ Τὸν ἐμπιστευθοῦμε μέσα στὸν πόνο; Πόσες φορὲς ἀναζητήσαμε δύναμη στὰ ἀνθρώπινα στηρίγματα καὶ ξεχάσαμε τὴ σιωπηλὴ δύναμη τῆς προσευχῆς;

Ἡ Παναγία δὲν ὑπόσχεται ζωὴ χωρὶς θλίψεις. Μᾶς διδάσκει, ὅμως, πὼς καμιὰ θλίψη δὲν εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν ἐλπίδα, ὅταν ἡ καρδιὰ παραδίδεται στὸν Θεό.

Σφίγγω τὸ κομποσχοίνι καὶ ψιθυρίζω: «Μῆτερ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου... σπεῦσον... ῥύσασθαι τοὺς δούλους σου.»

Καὶ μέσα στὴ σιωπὴ νιώθω πὼς ἡ προσευχὴ δὲν χάνεται ποτέ.

Ὅταν ὅλα τὰ ἀνθρώπινα στηρίγματα λυγίζουν, ἂς μένει ἡ πίστη. Ὅταν ἡ καρδιὰ σκοτεινιάζει, ἂς μένει ἡ προσευχή. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται μόνος, ἂς θυμᾶται πὼς κάτω ἀπὸ τὴ μητρικὴ σκέπη τῆς Παναγίας κανένα δάκρυ δὲν εἶναι ἀθέατο καὶ καμιὰ ψυχὴ δὲν εἶναι ξεχασμένη.